Edward Stafford: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 2 bajty ,  2 lata temu
m (Bot poprawia linki wewnętrzne i wykonuje drobne zmiany typograficzne i techniczne.)
Pochodził z zamożnej [[Szkocja|szkockiej]] rodziny, ukończył studia w [[Dublin]]ie. W 1841 opuścił Wielką Brytanię. Początkowo zamierzał osiedlić się w [[Australia|Australii]], ale po dwóch latach spędzonych w tym kraju ostatecznie wybrał [[Nowa Zelandia|Nową Zelandię]], gdzie mieszkała już jego rodzina. Zamieszkał w [[Nelson (Nowa Zelandia)|Nelson]] i szybko stał się aktywnym uczestnikiem miejscowej polityki. W 1853 objął nowo utworzony urząd Superintendenta Prowincji Nelson, czyli szefa lokalnej administracji. Jego najważniejszym osiągnięciem na tym stanowisku było utworzenie sieci obowiązkowych, bezpłatnych i świeckich szkół.
 
W 1855 został członkiem parlamentu kolonii, a rok później jej premierem, po tym, jak wcześniejsze administracje [[Henry Sewell|Henry’ego Sewella]] i [[William Fox|Williama Foksa]] przetrwały zaledwie po 13 dni. Priorytetami jego ekipy stało się jasne określenie podziału kompetencji między władzami lokalnymi a centralnymi oraz zwiększenie stopnia niezależności władz autonomicznych od reprezentującego Londyn gubernatora. M.in. zapowiedział gubernatorowi, iż rząd nie będzie ponosił żadnych kosztów operacji, o których gubernator zadecyduje bez wcześniejszej zgody parlamentu. Okres jego urzędowania przypadł na czas trwania [[wojny maoryskie|wojen maoryskich]]. Stafford zajmował w tej sprawie dość łagodne wobec Maorysów stanowisko, co rodziło konflikty z wieloma innymi politykami. Był to główny powód przegłosowania przez parlament [[wotum nieufności]] wobec niego w 1861, co zmusiło go do oddania władzy.
 
Po raz drugi objął tekę premiera w 1865, po tym, jak [[Frederick Weld]] zrezygnował z tego stanowiska z powodów zdrowotnych. Po raz kolejny starł się z władzami kolonialnymi w sprawie wojny maoryskiej, a przede wszystkim w kwestii, kto ma podejmować decyzje i ponosić koszty. Po trzech latach sporów zawarto porozumienie, na mocy którego koszty miały być dzielone między metropolię a kolonię, zaś najważniejsze decyzje odnośnie dalszych kroków miały leżeć po stronie premiera Nowej Zelandii. Stafford przyjął mocno ugodową politykę wobec Maorysów, prosząc gubernatora o ułaskawienie ich ściganych wodzów i gwarantując ich przedstawicielom miejsca w parlamencie. Taka strategia nie przynosiła jednak najlepszych rezultatów i w 1869 premier przegrał wybory.
 
W 1872 Stafford po raz ostatni odzyskał władzę, po tym, jak trzeci rząd Foksa upadł w wyniku rywalizacji między premierem a ministrem finansów [[Julius Vogel|Juliusem Vogelem]]. Jego ekipa miała jednak bardzo nikłą przewagę w parlamencie i dość szybko przegrała głosowanie nad wotum nieufności. Stafford próbował salwować się przedterminowymi wyborami, jednak gubernator odmówił ich rozpisania, wobec czego musiał zrezygnować ze stanowiska.
 
W 1878 ogłosił przejście na polityczną emeryturę i wyjechał do Anglii, gdzie prowadził rozległe interesy. Oferowano mu wysokie stanowiska w administracji kolonialnej w Australii lub [[Indie Brytyjskie|Indiach]], ale odmówił. Przyjął jedynie [[Order św. Michała i św. Jerzego]]. Zmarł w [[1901]] roku, dwa lata po swojej drugiej żonie Mary Bartley, z którą przeżył 40 lat. Pozostawił sześcioro dzieci.
 
== Linki zewnętrzne ==
 
{{SORTUJ:Stafford, Edward}}
 
[[Kategoria:Premierzy Nowej Zelandii]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Michała i św. Jerzego]]
407 884

edycje