Autonomizm: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  3 lata temu
(Int.)
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
(→‎Włochy: Int.)
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
Powstanie ruchu autonomistycznego łączy się z rozwojem we Włoszech tzw. komunizmu robotniczego (''operaismo'') na początku lat 60. XX wieku. Liderzy ''operaismo'' opierali się na krytyce tradycyjnych włoskich związków zawodowych, które uważali za skorumpowane i niesprawne organizacje, niebroniące w praktyce praw pracowniczych. W 1969 głównymi grupami działającymi w oparciu o zasady autonomizmu oraz tworzące jego teorię były Lotta Continua (pol. ''Walka Trwa'') na czele z [[Adriano Sofri]]m oraz Potere Operaio (pol. ''Władza robotnicza''), której głównym teoretykiem był Antonio Negri. Obok doświadczeń robotników włoskich ważną inspiracją dla tworzącego się autonomizmu były, tłumaczone z [[język angielski|angielskiego]] i [[język francuski|francuskiego]], prace teoretyków trockistowskiej [[Tendencja Johnsona-Foresta|Tendencji Johnsona-Foresta]] oraz związanej z tym samym nurtem marksizmu grupy [[Socjalizm lub Barbarzyństwo]].
 
Autonomiści włoscy upowszechniali swoje idee za pomocą własnych mediów - gazet ''Czerwone zeszyty'' i ''Klasa robotnicza'', których głównymi twórcami byli Negri i Tronti, oraz nielegalnych stacji radiowych, jak bolońskie [[Radio Alice]]. Z kolei autonomistyczny ruch studencki wyewoluował w kierunku prowadzenia akcji bezpośrednich - odmowy płacenia rachunków za dostawy wody i prądu oraz okupacji uniwersytetów.
 
Po wybuchu bomby na Piazza Fontana w [[Mediolan]]ie w grudniu 1969 oraz po kilku podobnych atakach w Rzymie (za co autonomiści nie byli odpowiedzialni), ruch stał się obiektem zmasowanej akcji ze strony policji włoskiej. Po [[Porwanie Alda Moro|zabójstwie Alda Moro]] przez [[Czerwone Brygady]] autonomiści zostali uznani za współwinnych tego wydarzenia. 12 tys. aktywistów radykalnej lewicy zostało aresztowanych, ok. 600 uciekło z Włoch.
 
=== Francja ===