Perykles, książę Tyru: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
(revert)
m (lit.)
[[Image:Pericles title page.jpg|thumb|right|225px|Strona tytułowa wydania z 1611 roku]]
'''Perykles, książę Tyru''' - [[sztuka]] napisana, przynajmniej częściowo, przez [[Szekspir|Williama Shakespeare'a]]. WiększosćWiększość badaczy uważa, że Szekspir jest twórcą większości tej komedii, z historią Peryklesa i Mariny włącznie. Pierwsze dwa akty zaś, opisujące szczegółowo liczne podróże Peryklesa, są napisane przez relatwyniejakiegoś nieznanego, ale mniej utalentowanego następcę lub współpracownika.
 
==Wydanie, inspiracje i inscenizacja==
''Perykles'' został wydany został po raz pierwszy w [[1609]] roku. Wszystkie edycje, które następiłynastąpiły później, były reprintami tego właśnie wydania. Ze względu na chaotyczny styl tej [[sztuka|sztuki]], wydaje się, że jest to wersja piracka, lub wersja napisana przez kogoś, kto widział ją w teatrze.
 
Oxford University Press, w swoim wydaniu ''Wszystkich dzieł Szkekspira'' z [[1986]] roku, zawarło zrekonstruowany tekst tej sztuki, wprowadzając w nim drobne zmiany.
 
[[Sztuka]] ta opiera się na dwóch źródłach: ''Confessio Amantis'' ([[1393]]) autorstwa Johna Gowera, skąd zaczerpnięta jest historia Apoloniusza z [[Tyr]]u. Drugim źródłem jest ''The Pattern of Painful Adventures'' autorstwa Lawrence Twine'a, wydana około [[1576]] roku. Inną, powiązaną z nimi powieścią, jest ''The Painful Adventures of Pericles'', z roku [[1608]].
 
Pierwsza znana inscenizacja pochodzi z [[1619]] roku. W [[Globe Theatre]] wystawioną ją z pewnością w [[1631]] roku. Jednocześnie, [[wenecjaWenecja|wenecki]] [[ambasador]], podczas wizyty na [[dwór|dworze]] [[Anglia|angielskim]], widział sztukę pod tytułem ''Perykles'' w [[1606]]. Można stwierdzić z dużą pewnością, że było to dzieło [[Szekspir]]a.
 
==Fabuła==
Perykles, w wyniku sztormu i zniszczenia jego statku, zostaje wyrzconywyrzucony przez [[morze]] w Pentapolis. Rybacy, którzy go tam odnaleźli, informują go o turnieju, który został zorganizownayzorganizowany przez króla. Jego zwycięzca otrzyma rękę królwenykrólewny. Perykles, mimo słabego wyposażenia, wygrywa go. Król jest początkowo przeciwny małżeństwu, jednak z czasem się na nie zgadza.
 
W międzyczasie, w królestwie Peryklesa, możni decydują o obrani nowego króla. Decydują, że ma nim zostać Helicanus. Ten jest wiernym przyjacielem króla i odmawia.
 
Perykles dostaje informacje o sytuacji w swoim państwie i postanawia wrócić. W trakcie morskiej podróży, ma miejsce kolejna burza. Jego żona ginie, podczas rodzenia dziecka. Marynarze proszą, aby ciało zmarłej królowej wrzucić do morza, jako rodzaj ofiary. Perykles z żalem się zgadza, mając na myśli dobro dziecka.
SzczęsliwieSzczęśliwie, ciało Taisy zostaje wyrzucone na brzeg w okolicach rezydencji Lorda Cerimona, który przywraca ją do życia. Myśląc, że Perykles zginął, Taisa zostaje kapłanką.
 
Perykles wraca do Tyru, swoją córkę zaś oddaje w opiekę pewnemu małżeństwu. Małżeństwo to, kiedy zorientowało się, że ich córka jest brzydsza od córki Peryklesa, inspirują porwanie królewny. Piraci zaś sprzedają ją do burdelu. Tej jednak, dzięki sprytnym sztuczkom, udaje się tam pozostać dziewicą. Właściciele burdelu oddają ją jako nauczycielkę szanującym się młodym damom.
 
Perykles wraca po swoją córkę; małżeństwo stwierdza, że ta zmarła. W gniewie, ten wyrusza w morze. Trafia do pewnego miasta, gdzie gubernator, aby go pocieszyć, przyprowadza mu Marinę. Ci porównują swoje losy i dochodzą do wniosku, że są ojcem i córką. Później, bogini Diana odwiedza go i nakłania w śnie do odwiedzenia świątyni. Tam Perykles odnajduje Taisę. Małżeństwo, krtórektóre miało opiekować się ich córką, zostaje zgładzone. Wierny Helicanus poślubia Marinę.
 
==Linki zewnętrzne==