Barycz Nowa: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 38 bajtów ,  2 lata temu
m
brak opisu edycji
m (Dodaję nagłówek przed Szablon:Przypisy)
m
Wieś leżała na [[szlak handlowy|szlaku handlowym]] prowadzącym z południowej [[Europa|Europy]] przez [[Lublin]] i [[Chodlik]] do [[Radomia]], a dalej na zachód i [[Pomorze]], co sprzyjało jej rozwojowi. W rejonach obu rzek odkryto stanowiska dawnego [[hutnictwo dymarkowe|hutnictwa dymarkowego]], dla którego surowcem była miejscowa [[ruda darniowa]] oraz skorupki naczyń [[ceramika|ceramicznych]]. Pierwszym historycznie udokumentowanym właścicielem wsi był Andrzej Ciołek [[Ciołek (herb szlachecki)|herbu Ciołek]] z [[Żelechów|Żelechowa]], pochodzący z rodu Ciołków, którego protoplasta (także Andrzej), [[starosta]] [[Sandomierz|sandomierski]], prowadził do boju trzecią chorągiew w [[Bitwa pod Grunwaldem|bitwie pod Grunwaldem]]. Wcześniej, za zasługi dla króla [[Władysław I Łokietek|Władysława Łokietka]], otrzymał w dzierżawę dobra sandomierskie, w skład których wchodziła także ziemia zwoleńska.
 
W [[1530]] wieś kupił za 1000 [[floreny|florenów]] Piotr Kochanowski herbu [[Korwin (herb szlachecki)|Korwin]], [[sędzia grodzki]] [[radom]]ski, właściciel połowy Czarnolasu a od 1525 - Sycyny. Po jego śmierci, w [[1559]] Barycz przeszła w ręce jednego z pięciu synów, poety i tłumacza literatury antycznej – [[Andrzej Kochanowski (1542–1596)|Andrzeja]], brata [[Jan Kochanowski|Jana]]. Na dokumencie podziału dziedzictwa po Piotrze istnieje zapis: …”wieś czy też miasteczko Barycz”… (w oryg. „villa seu oppidum”), co może świadczyć, że ówczesny stan zabudowy wsi i [[infrastruktura]] spełniały podstawowe standardy [[XVI wiek|XVI]]-wiecznego miasteczka: okazały [[dwór]], [[młyn zbożowy|młyn]], rozległe [[staw rybny|stawy rybne]], [[folwark]] z zabudowaniami gospodarczymi, dwie [[karczma|karczmy]], we wsi działał [[kowal]] oraz [[garncarstwo|garncarz]]. Do [[1676]] wieś była w posiadaniu spadkobierców licznego potomstwa Andrzeja Kochanowskiego, kiedy to została sprzedana [[wojewoda|wojewodzie]] mazowieckiemu [[Marcin Chomętowski|Marcinowi Chomętowskiemu]], po czym przeszła we władanie jego syna Stanisława (1706), [[hetman polny|hetmana polnego]], który zmarł bezpotomnie w [[1673]], a wieś przejął były wojewoda pomorski [[Ignacy Przebendowski]]. Kolejnym dziedzicem, po ożenku z córką Ignacego, został [[Tadeusz Matuszewicz]] w [[1790]], minister skarbu [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]]. Jego syn Adam, dyplomata, jako spadkobierca utracił wieś za [[Dług (ekonomia)|długi]] karciane w [[1835]], którą odkupił rząd [[Królestwo Kongresowe|Królestwa Polskiego]] i przekazał w [[1838]] gubernatorowi [[Kalisz]]a gen. Piotrowi Szabelskiemu, a w 1892 jako donacja przeszła na jego syna Iwana. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zarządzanie resztą dworskiej ziemi, okrojonej w wyniku uwłaszczenia chłopów (1864), przejął rząd i przeprowadził częściową [[parcelacja|parcelację]], która ostatecznie została zakończona po 1945.
 
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo radomskie|województwa radomskiego]].
74

edycje