Mikołaj II Romanow: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 22 bajty ,  2 lata temu
(drobne redakcyjne)
=== Dzieciństwo ===
[[Plik:1888. Семья императора Александра III.jpg|thumb|left|Przyszły car Mikołaj II (stoi w środku) z rodzicami i rodzeństwem]]
Mikołaj Aleksandrowicz Romanow urodził się 6 maja 1868<ref>Data według [[kalendarz juliański|starego stylu]].</ref> w pałacu carskim w [[Petersburg]]u jako pierwsze z sześciorga dzieci następcy tronu carskiego [[Aleksander III Romanow|Aleksandra Aleksandrowicza Romanowa]] (późniejszego cara [[Aleksander III Romanow|Aleksandra]] III) i jego żony [[Maria Romanowa (1847–1928)|Marii Fiodorowny]]. W dniu jego urodzin w [[Rosyjski Kościół Prawosławny|Rosyjskim Kościele Prawosławnym]] przypadało wspomnienie św. [[Hiob (postać biblijna)|Hioba]], co Mikołaj II traktował w dorosłym życiu jako złą wróżbę<ref name="warth4">{{cytuj książkę |nazwisko = Warth| imię = Robert| tytuł = Nicholas II. The Life and Reign of Russia’s Last Monarch| wydawca = Praeger Publishers| miejsce = London| rok = 1997| strony = 4| isbn = 0-275-95832-9}}</ref>, często powtarzając ''urodziłem się w dniu cierpiącego Hioba''<ref name="heresh14">{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 14| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>. Miał trzech braci: Aleksandra (zmarłego jako roczne dziecko), Jerzego i Michała oraz siostry Ksenię i Olgę<ref name="heresh14" />. Dzieci Aleksandra III, na jego osobiste życzenie, były wychowywane z największą możliwą prostotą. Następca tronu, a od 1881 car- twierdził, iż chce „mieć normalne rosyjskie dzieci, a nie cieplarniane roślinki”<ref name="heresh15">{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 15| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>. Następca tronuMikołaj i jego rodzeństwo spali na twardych łóżkach i myli się w zimnej wodzie, zaś plan każdego dnia był szczegółowo opracowany przez rodziców<ref name="heresh15" />. Aleksander III w niewielkim stopniu zajmował się wychowaniem dzieci, o wiele więcej czasu poświęcała im caryca Maria. Mikołaj dorastał w poczuciu głębokiego respektu wobec ojca, podczas gdy matka bywała wobec niego nadopiekuńcza<ref name="warth4" />. Mimo tego Mikołaj miał do matki bezgraniczne zaufanie, co utrzymało się u niego przez całe życie<ref name="heresh19">{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 19| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>. Dominująca pozycja ojca w rodzinie mogła skutkować wyrobieniem u Mikołaja postawy ukrywania swoich uczuć i niezdolności do samodzielnego podejmowania decyzji, zwłaszcza że to jemu, jako najstarszemu, Aleksander stawiał największe wymagania<ref name="warth4" />.
 
Mikołaj dorastał w poczuciu głębokiego respektu wobec ojca, podczas gdy matka bywała wobec niego nadopiekuńcza<ref name="warth4" />. Mimo tego Mikołaj miał do matki bezgraniczne zaufanie, co utrzymało się u niego przez całe życie<ref name="heresh19">{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 19| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>. Dominująca pozycja ojca w rodzinie mogła skutkować wyrobieniem u Mikołaja postawy ukrywania swoich uczuć i niezdolności do samodzielnego podejmowania decyzji, zwłaszcza że to jemu, jako najstarszemu, Aleksander stawiał największe wymagania<ref name="warth4" />.
Dzieci Aleksandra III były wychowywane w prawie całkowitej izolacji od świata zewnętrznego. Zwłaszcza Mikołaj (nazwany Niki<ref name="radzinski25">{{cytuj książkę |nazwisko = Radzinski |imię = Edward |tytuł = Jak naprawdę zginął car Mikołaj II |wydawca = Warszawski Dom Wydawniczy| miejsce = Warszawa| rok = 1994| strony = 25| isbn = 83-85558-35-7}}</ref>), chorowity w pierwszych latach życia, pozostawał pod szczególną opieką matki i osobistej niani<ref name="warth4" />. Do trzynastego roku życia mieszkał z rodziną w [[Pałac Aniczkowski|Pałacu Aniczkowskim]] w Petersburgu, następnie – w pałacu w [[Gatczyna|Gatczynie]]<ref name="warth5">{{cytuj książkę |nazwisko = Warth| imię = Robert| tytuł = Nicholas II. The Life and Reign of Russia’s Last Monarch| wydawca = Praeger Publishers| miejsce = London| rok = 1997| strony = 5| isbn = 0-275-95832-9}}</ref>. Z rodzeństwa najbliższy był mu o trzy lata młodszy Jerzy Aleksandrowicz Romanow<ref name="heresh15" />. Jako dziecko Mikołaj wykazywał zdolności plastyczne<ref name="heresh15" />, uczył się również [[język angielski|języka angielskiego]], [[język francuski|francuskiego]] i [[język niemiecki|niemieckiego]]<ref name="warth5" />. Mikołaj wykazywał duże chęci do nauki i chętnie czytał<ref name="warth5" />, chociaż zdaniem prywatnych nauczycieli większe zdolności wykazywał jedynie w dziedzinie historii i języków obcych<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 22| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>, miał natomiast niechętnie odnosić się do faktu bycia najstarszym synem carewicza Aleksandra, a więc potencjalnym następcą tronu po śmierci swojego dziadka [[Aleksander II Romanow|Aleksandra II]]<ref name="heresh15" />.
 
Dzieci Aleksandra III były wychowywane w prawie całkowitej izolacji od świata zewnętrznego. Zwłaszcza Mikołaj (nazwany Niki<ref name="radzinski25">{{cytuj książkę |nazwisko = Radzinski |imię = Edward |tytuł = Jak naprawdę zginął car Mikołaj II |wydawca = Warszawski Dom Wydawniczy| miejsce = Warszawa| rok = 1994| strony = 25| isbn = 83-85558-35-7}}</ref>), chorowity w pierwszych latach życia, pozostawał pod szczególną opieką matki i osobistej niani<ref name="warth4" />. Do trzynastego13. roku życia mieszkał z rodziną w [[Pałac Aniczkowski|Pałacu Aniczkowskim]] w Petersburgu, następnie – w pałacu w [[Gatczyna|Gatczynie]]<ref name="warth5">{{cytuj książkę |nazwisko = Warth| imię = Robert| tytuł = Nicholas II. The Life and Reign of Russia’s Last Monarch| wydawca = Praeger Publishers| miejsce = London| rok = 1997| strony = 5| isbn = 0-275-95832-9}}</ref>. Z rodzeństwa najbliższy był mu o trzy lata młodszy Jerzy Aleksandrowicz Romanow<ref name="heresh15" />. Jako dziecko Mikołaj wykazywał zdolności plastyczne<ref name="heresh15" />, uczył się również [[język angielski|języka angielskiego]], [[język francuski|francuskiego]] i [[język niemiecki|niemieckiego]]<ref name="warth5" />. Mikołaj wykazywał duże chęci do nauki i chętnie czytał<ref name="warth5" />, chociaż zdaniem prywatnych nauczycieli większe zdolności wykazywał jedynie w dziedzinie historii i języków obcych<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Heresch |imię = Elisabeth| tytuł = Mikołaj II. „Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Życie i upadek ostatniego cara Rosji |wydawca = Uraeus| miejsce = Gdynia| rok = 1995| strony = 22| isbn = 83-85732-07-1}}</ref>, miał natomiast niechętnie odnosić się do faktu bycia najstarszym synem carewicza Aleksandra, a więc potencjalnym następcą tronu, pogdy śmierciojciec swojegoobejmie dziadka [[Aleksander II Romanow|Aleksandra II]]tron<ref name="heresh15" />.
 
W 1881 Aleksander II zginął w zamachu i Mikołaj został następcą tronu. Program jego prywatnego kształcenia został rozszerzony o matematykę, ekonomię polityczną, historię, literaturę, geografię, podstawy prawa, teoretyczną wiedzę o wojskowości, a od 1887 także ćwiczenia wojskowe. Dotychczasowi nauczyciele Mikołaja zostali zastąpieni przez starannie wybranych specjalistów w tych dziedzinach: historyka [[Wasilij Kluczewski|Wasilija Kluczewskiego]], ministra finansów [[Nikołaj Bunge|Nikołaja Bunge]] i profesora prawa Michaiła Kapustina, zaś głównym wychowawcą carewicza został [[Konstantin Pobiedonoscew]]<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Warth| imię = Robert| tytuł = Nicholas II. The Life and Reign of Russia’s Last Monarch| wydawca = Praeger Publishers| miejsce = London| rok = 1997| strony = 5–6| isbn = 0-275-95832-9}}</ref>. W 1890 jego edukację uznano za zakończoną; pod względem wszechstronności dyscyplin, w jakich carewicz poszerzał wiedzę, był najstaranniej wykształconym z carów rosyjskich<ref name="warth6">{{cytuj książkę |nazwisko = Warth| imię = Robert| tytuł = Nicholas II. The Life and Reign of Russia’s Last Monarch| wydawca = Praeger Publishers| miejsce = London| rok = 1997| strony = 6| isbn = 0-275-95832-9}}</ref>.
Anonimowy użytkownik