Negocjacje: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 5047 bajtów ,  3 lata temu
przeglądanie zmian + daleko idące, ale luźne propozycje redakcji (IMO to nie jest artykuł na opisywanie szczegółów polskiego savoir-vivre w biznesie itp., a tak naprawdę z obu badań wystarczyłaby może jednoakapitowa relacja, z ew. przeniesieniem detali do innych/nowych artykułów) + szablony, int., jęz.
[wersja nieprzejrzana][wersja przejrzana]
(przeglądanie zmian + daleko idące, ale luźne propozycje redakcji (IMO to nie jest artykuł na opisywanie szczegółów polskiego savoir-vivre w biznesie itp., a tak naprawdę z obu badań wystarczyłaby może jednoakapitowa relacja, z ew. przeniesieniem detali do innych/nowych artykułów) + szablony, int., jęz.)
[[Plik:Warsaw Negotiation Round Senate of Poland 2014 01.JPG|thumb|240px|Studenci z [[Norwegia|Norwegii]] i [[Kanada|Kanady]] podczas finału V Międzynarodowego Turnieju Negocjacyjnego – Warsaw Negotiation Round w [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senacie]] (2014)]]
'''Negocjacje''' – dwustronny proces komunikowania się, którego celem jest osiągnięcie porozumienia, gdy przynajmniej jedna strona nie zgadza się z daną opinią lub z danym rozwiązaniem sytuacji. Negocjacje to sposób porozumienia się w celu rozwiązania [[Konflikt interpersonalny|konfliktu]] oraz dojścia do porozumienia obydwu stron, proces wzajemnego poszukiwania takiego rozwiązania, które satysfakcjonowałoby zaangażowane w konflikt strony.
 
'''Skuteczne negocjacje''' – bazują na umiejętności rozpoznawania potrzeb adwersarzy, ich wzajemnym powiązaniu lub kompromisie pomiędzy nimi. Rzeczywiste potrzeby adwersarzy zwykle są ukryte i mogą znaczenie odbiegać od zgłaszanych interesów i celów, które są tylko pewnymi pomysłami na zaspokojenie tych potrzeb. Potrzeby ludzkie znacznie się różnią, dlatego żeby nie popełniać błędów w trakcie negocjacji, odczytując zachowania innych ludzi przez pryzmat swoich własnych potrzeb, warto nabyć umiejętność odczytywania różnych, nawet antagonistycznych potrzeb wynikających z charakteru i intelektu adwersarzy <ref>{{cytuj książkę |nazwisko=Horzyk |imię=Adrian |autor link=Adrian Horzyk |inni= |tytuł= NEGOCJACJE. Sprawdzone Strategie. |url=http://www.samosedno.com.pl/negocjacje-sprawdzone-strategie,972.html |wydanie= 1|wydawca= [[EDGARD]] |miejsce= Warszawa|rok=2012 |strony= 192|rozdział=Odkryj swoją osobowość i stwórz strategię negocjacji na miarę jej potrzeb |adres rozdziału=http://ksiegarnia.poltax.waw.pl/pomoc/edgard/978-83-7788-168-2.pdf |seria=Samo Sedno |id = |isbn=978-83-7788-168-2 |oclc= |doi= |cytat= |data dostępu = }} </ref>, gdyż to właśnie one najczęściej decydują o sukcesie w negocjacjach i potrafią odsunąć na bok nawet kwestie merytoryczne.
Skuteczne negocjacje bazują{{Według kogo}} na umiejętności rozpoznawania potrzeb adwersarzy, ich wzajemnym powiązaniu lub kompromisie pomiędzy nimi. Rzeczywiste potrzeby adwersarzy zwykle są ukryte{{Według kogo}} i mogą znaczenie odbiegać od zgłaszanych interesów i celów, które są tylko pewnymi pomysłami na zaspokojenie tych potrzeb. Potrzeby ludzkie znacznie się różnią, dlatego żeby nie popełniać błędów w trakcie negocjacji, odczytując zachowania innych ludzi przez pryzmat swoich własnych potrzeb, warto nabyć umiejętność odczytywania różnych, nawet antagonistycznych potrzeb wynikających z charakteru i intelektu adwersarzy<ref>{{cytuj książkę |nazwisko=Horzyk |imię=Adrian |autor link=Adrian Horzyk |inni= |tytuł= NEGOCJACJE. Sprawdzone Strategie. |url=http://www.samosedno.com.pl/negocjacje-sprawdzone-strategie,972.html |wydanie= 1|wydawca= [[EDGARD]] |miejsce= Warszawa|rok=2012 |strony= 192|rozdział=Odkryj swoją osobowość i stwórz strategię negocjacji na miarę jej potrzeb |adres rozdziału=http://ksiegarnia.poltax.waw.pl/pomoc/edgard/978-83-7788-168-2.pdf |seria=Samo Sedno |id = |isbn=978-83-7788-168-2 |oclc= |doi= |cytat= |data dostępu = }} </ref>, gdyż to właśnie one najczęściej decydują o sukcesie w negocjacjach i potrafią odsunąć na bok nawet kwestie merytoryczne{{Fakt|data=2019-06}}{{Styl}}.
 
== Charakterystyka ==
** angażowanie się w osobiste potyczki
 
== Różnice w negocjacjach - modele i wymiary kulturowe ==
Sposób prowadzenia negocjacji w różnych krajach może być diametralnie inny. Wynika to z różnic kulturowych odnoszących się do odmiennego sposobu podchodzenia przez ludzi do kwestii ujmowania statusu, okazywania emocji, sposobu postrzegania czasu, czy prowadzenia biznesu. Według R.R. Gestelanda wyróżnić można cztery modele kulturowe:
Wedle R.R. Gestelanda wyróżnić można cztery modele kulturowe:
* propartnerski – protransakcyjny
* ceremonialny – nieceremonialny
|-----
|
* niepunktualności nie postrzega się                 jako braku estymyszacunku
*dobre stosunki między ludźmi są ważniejsze niż [[czas|punktualność]]
*działania opracowywane poprzez ogólne ustalenia
|}
 
=== Ceremonialność/nieceremonialność ai nieceremonialnośćpolichroniczność/monochroniczność zachowań Polaków w biznesie ===
Według badań Richarda R. Gestelanda przeprowadzonych dla Polski w 1997-1998 roku, Polacy w kwestii ujmowania statusu zostali zaklasyfikowani do modelu kultury ceremonialnej, co przejawiało się m.in.<ref>{{Cytuj |autor = R.R. Gesteland |tytuł = Różnice kulturowe a zachowania w biznesie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 210-211 |data = }}</ref>:
 
- przykładaną wagą do posiadania i nawiązywania mocnych, wzajemnych i właściwych kontaktów;
 
- dość otwartym stylem komunikacji, zbliżonym do amerykańskiego niskiego kontekstu. Sposób ten ukazuje mieszankę dwóch podejść, gdzie przy nastawieniu się na partnera i nawiązania relacji, wypowiedzi są szczere i górują nad uprzejmymi frazesami;
 
- większość biznesmenów wykazuje się w swym postępowaniu w zarządzaniu ceremonialnością i hierarchicznością, czyli przekazywaniem wszelkich decyzji z góry na dół;
 
- znaczenie osobistych kontaktów, status wykształcenia i usytuowania rodziny przyczynia się w tym kraju do uzyskania prestiżu, czy założenia firmy.  Jednak jak zauważył ekspert, pojawia się również trend, gdzie młodzi biznesmeni wykazują coraz to większe podejście nakierowane na realizację zadań w trybie transakcji;
 
- w kwestii sposobu ubierania się panowie noszą klasyczne garnitury i krawaty, u pań natomiast widzi się wizytowe suknie i kostiumy,
 
- powitania z mężczyznami cechuje podanie ręki, patrzenie na osobę oraz wypowiedzenie swojego nazwiska, a przy pożegnaniach już tylko samo podanie dłoni do uścisku. Grzecznością jest natomiast poczekanie, aż Polka sama wyciągnie dłoń w akcie ceremonii powitania, czy pożegnania. Należy także pamiętać, że kobiety w tym kraju traktowane są przez starszych mężczyzn z kontynentalną galanterią i witane także poprzez pocałunek w rękę, co przez cudzoziemki prowadzące interesy może często zostać odebrane za protekcjonalne. Jednak ze względu, iż niewiele kobiet w tym państwie zajmuje stanowiska z dużym zakresem władzy, wielu mężczyzn nie współdziała z nimi na zasadzie równości;
 
- w czasie wymiany wizytówek, powinno się pamiętać, aby były na niej podane wszelkie tytuły zawodowe, naukowe i inne świadczące o wyższych kwalifikacjach, gdyż w zależności od nich do partnerów biznesowych należy się zwracać używając ich przed nazwiskiem. Jedynie krewni i bliscy przyjaciele mówią sobie po imieniu;
 
- odnosząc się do upominków biznesowych, na pierwszym spotkaniu odpowiednim jest wręczenie butelki zagranicznego alkoholu w stylu szkockiej, koniaku lub whisky, poza ogólnie w tym państwie dostępną wódką. Natomiast w czasie otrzymania zaproszenia do domu, jakie są zaszczytem, które koniecznie należy przyjąć, wypada przynieść kobiecie wino, czekoladki, perfumy lub nieparzystą ilość kwiatów.
 
Reasumując, na podstawie obserwacji eksperta kultura biznesowa Polaków została zaklasyfikowana do modelu ceremonialnego.
 
Zwracając jednak uwagę na badania Malwiny Zamojskiej-Król z 2015 roku aktualizujące opis zachowań Polaków wedle modelu kulturowego odnoszącego się do kwestii statusu i wprowadzonego przez badaczkę podziału na<ref>{{Cytuj |autor = Malwina Zamojska-Król, Mirosław Betkowski |tytuł = Doskonalenie kompetencji zarządzania - aspekty kulturowe i psychologiczne, Wydawnictwo Naukowe Sophia, Katowice 2017, s. 114-115. |data = }}</ref>:
 
– '''''środowisko biznesowe''''', jakie dotyczy relacji z osobami z firm, instytucji zewnętrznych z jakimi prowadzi się m.in. wstępne rozmowy, negocjacje, czy świadczy usługi;
 
oraz
 
– '''''środowisko zawodowe''''', jakie dotyczy relacji ze współpracownikami tej samej firmy, instytucji, czy kręgu zawodowego jaki znany jest jednostce;
 
uwidoczniły się zmiany, jakie zaszły w stosunku do opisanych przez R.R. Gestelanda zachowań, a tych obecnie praktykowanych.
 
Wedle badań Malwiny Zamojskiej-Król zachowania Polaków w '''środowisku biznesowym''' przejawiają postawę względem statusu jako mieszankę stylu zarówno modelu ceremonialnego, jaki i nieceremonialnego, jaka przejawia się w takich praktykach jak:
 
–  znaczny status społeczny lub zawodowy wzbudza respekt zależnie od konkretnej sytuacji, bądź osoby;
 
–  różnice w statusie społecznym i zawodowym są cenione, ale też powodują skrępowanie;
 
–  do partnerów biznesowych zazwyczaj wraca się poprzez użycie jedynie formy Pan/Pani lub Pan/Pani + imię, co ukazuje podejście skierowane na typ relacji oficjalnych, jednak z tendencją zmierzającą w stronę nieceremonialności;
 
–   w czasie spotkań biznesowych zazwyczaj obowiązuje ustalona konwencja dotycząca stroju, z tym że dla panów oznacza to zakładanie niepełnego garnituru, z przewagą koloru ciemnego lub niepełnej garsonki w przypadku kobiet, także z lekką przewagą tonacji ciemnej;
 
–  dla wzajemnych relacji spotkania twarzą w twarz z partnerami biznesowymi są znaczące, jednak istotne kwestie umów lub ustaleń biznesowych rozstrzyga się zwykle przy użyciu środków służących komunikacji typu e-mail, telefon;
 
–  rytuały protokolarne służą uwidocznieniu respektu wobec kontrahentów, ale zachowania względem powitań bliższe są w swej naturze do modelu nieceremonialnego, gdyż odznaczają się przyjętą dla kraju konwencją uprzejmości, typu – powitanie słowne, skinienie głowy, uścisk dłoni  – partnerski, ujęty w formalnych praktykach, niż w rozbudowanych regułach powitań;
 
–   inicjacja wymiany wizytówek występuje zarówno na początku spotkania, jednak częściej przy jego końcowej fazie, co ukazuje tendencję skierowaną mocniej na praktykę nieceremonialną, gdzie najpierw poznaje się daną osobę, sprawdza ukierunkowanie i wzajemne dopasowanie,a dopiero następnie przekazuje do siebie kontakt. Natomiast do charakterystycznych zachowań w trakcie wręczania wizytówki należy wręczanie jej prawą ręką, czy schowanie do wizytownika, częściej po zaznajomieniu się z nią;
 
–  zwykle po podpisaniu umów/potwierdzeniu planów następuje wymiana lub wręczenie podarunków biznesowych ujętych jednak w różnego rodzaju akcesoriach biurowych, jakie otwiera się po otrzymaniu w obecności ofiarodawcy, co związane jest raczej z kulturą organizacyjną firm  w jakich zazwyczaj odgórnie jest przyjęte przyjmowanie prezentów do ustalonej wewnętrznie kwoty;
 
Natomiast zachowania Polaków w '''środowisku zawodowym''', to także mieszanka zarówno stylu modelu ceremonialnego, jak i nieceremonialnego, jaka przejawia się w takich praktykach jak:
 
–   znaczny status społeczny lub zawodowy wzbudza respekt zależnie od konkretnej sytuacji, bądź osoby;
 
–  różnice w statusie społecznym i zawodowym są cenione;
 
–  do współpracowników zwraca się głównie poprzez użycie samego imienia, jedynie czasem przy oficjalnych spotkaniach lub względem osób na wyższych stanowiskach, czy dużo starszych zawraca się poprzez użycie nazwiska, poprzedzając je posiadanymi tytułami zawodowymi lub naukowymi;
 
–  w pracy w zależności od stanowiska zwykle obowiązuje służbowy dress code;
 
–  dla budowania wzajemnych relacji spotkania twarzą w twarz ze współpracownikami są bardzo ważne;
 
–  rytuały protokolarne służą uwidocznieniu respektu wobec współpracowników, ale zachowania względem witania się bliższe są w swej naturze do modelu nieceremonialnego, gdyż odznaczają się przyjętą dla kraju regułą uprzejmości typu – powitanie słowne, zazwyczaj uścisk dłoni – partnerski (w stosunku do mężczyzn, wobec kobiet incydentalny), a rzadziej skinienie głowy;
 
–  współpracownicy nie mają zwyczaju wymieniać się wizytówkami, a jeśli już to czynią, to podają je prawą ręką i częściej po zaznajomieniu się z nią umieszczają je w notesie/portfelu;
 
Zwracając uwagę na otrzymane wyniki oraz rezultaty badań Richarda R. Gestelanda ukazują się praktyki, jakie uległy od 1998 roku zmianie. Wtedy kultura biznesowa Polaków względem statusu została zaklasyfikowana przez badacza do modelu ceremonialnego. Obecnie można ją zakwalifikować do umiarkowanego dla obu modeli i środowisk. Zauważyć należy, że przedstawione wyniki klarownie ukazują zmiany w zachowaniach, jakie nastąpiły w ciągu ostatnich 15-17 lat. Nadmienić należy, że każda zmiana kulturowa ma charakter ewolucyjny, dlatego też wszelkie przemiany są przeważnie stopniowe i wymagają lat na ich przeprowadzenie. Niemniej, porównując wyniki R. R. Gestelanda i Malwiny Zamojskiej-Król wyraźnie widać, że społeczeństwo z praktyk odnoszących się do modelu kultury ceremonialnej powili zmierza w stronę nieceremonialności.
.
 
<br />
 
== Monochroniczność zachowań Polaków w biznesie ==
Według badań Richarda R. Gestelanda przeprowadzonych dla Polski w 1997-1998 roku, Polacy w kwestii ujmowania czasu w biznesie zostali zaklasyfikowani do modelu kultury polichronicznej, co wedle badacza przejawiało się m.in.<ref>{{Cytuj |autor = Gesteland R.R. |tytuł = Różnice kulturowe a zachowania w biznesie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 210-211 |data = }}</ref>:
 
- praktykami zapraszanie gości, którym częste każe się czekać;
 
- rozpoczynaniem spotkań z 15-20 minutowym opóźnieniem;
 
- trwaniem spotkań biznesowych dłużej niż zakładano;
 
- rozmowami przerywanymi przez osoby trzecie, telefony, czy inne wydarzenia.
 
==== Wyniki Gestelanda ====
Nadmieniono jedynie, iż młodzi biznesmeni są już świadomi wagą znaczenia punktualności, harmonogramów oraz dotrzymywaniem terminów.
Według badań Richarda R. Gestelanda przeprowadzonych dla Polski w 1997–1998 roku, Polacy w kwestii ujmowania statusu zostali zaklasyfikowani do modelu kultury ceremonialnej, co przejawiało się m.in. przez<ref>{{Cytuj |autor = R.R. Gesteland |tytuł = Różnice kulturowe a zachowania w biznesie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 210-211 |data = }}</ref>:
 
* wagę przykładaną do posiadania i nawiązywania mocnych, wzajemnych i właściwych kontaktów;
Zwracając jednak uwagę na badania Malwiny Zamojskiej-Król z 2015 roku aktualizujące opis zachowań Polaków wedle modelu kulturowego odnoszącego się do kwestii czasu i wprowadzonego przez badaczkę podziału na<ref>{{Cytuj |autor = Malwina Zamojska-Król |tytuł = Kulturowy model zachowań Polaków względem czasu w środowisku biznesowym, "Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstwa", Warszawa 2017, s. 44. |data = }}</ref>:
* dość otwartym styl komunikacji, zbliżony do amerykańskiego niskiego kontekstu; nastawieniu na partnera i nawiązanie relacji towarzyszyła szczerość i bezpośredniość;
* ceremonialność i hierarchiczność;
* wagę osobistych kontaktów i statusu socjoekonomicznego (obecny był jednak także nurt nastawienia na realizację zadań);
* formalny styl ubioru, ceremoniały powitań i wymiany prezentów (alkoholu, słodyczy, kwiatów);
 
Te same badania zaklasyfikowały Polaków w kwestii ujmowania czasu w biznesie zostali do modelu kultury polichronicznej, co przejawiało się m.in.<ref>{{Cytuj |autor = Gesteland R.R. |tytuł = Różnice kulturowe a zachowania w biznesie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 210-211 |data = }}</ref>:
– '''''środowisko biznesowe''''', jakie dotyczy relacji z osobami z firm, instytucji zewnętrznych z jakimi prowadzi się m.in. wstępne rozmowy, negocjacje, czy świadczy usługi;
 
* częstymi opóźnieniami umówionych spotkań;
oraz
* trwaniem spotkań biznesowych dłużej niż zakładano;
* rozmowami przerywanymi przez osoby trzecie, telefony, czy inne wydarzenia.
 
Nadmieniono jedynie, iż młodzi biznesmeni są już świadomi wagi znaczenia punktualności, harmonogramów oraz dotrzymywania terminów.
– '''''środowisko zawodowe''''', jakie dotyczy relacji ze współpracownikami tej samej firmy, instytucji, czy kręgu zawodowego jaki znany jest jednostce;
 
==== Wyniki Zamojskiej-Król ====
uwidoczniły się zmiany, jakie zaszły w stosunku do opisanych przez R.R. Gestelanda zachowań, a tych obecnie praktykowanych.
W kontraście do wyników Gestelanda stoją wyniki badań Malwiny Zamojskiej-Król z 2015 roku. Opisywały one zachowania Polaków według modelu kulturowego odnoszącego się do kwestii statusu i wprowadzonego przez badaczkę podziału na<ref>{{Cytuj |autor = Malwina Zamojska-Król, Mirosław Betkowski |tytuł = Doskonalenie kompetencji zarządzania - aspekty kulturowe i psychologiczne, Wydawnictwo Naukowe Sophia, Katowice 2017, s. 114-115. |data = }}</ref>:
 
* środowisko biznesowe, jakie dotyczy relacji z osobami z firm, instytucji zewnętrznych z jakimi prowadzi się m.in. wstępne rozmowy, negocjacje, czy świadczy usługi;
Wedle badań Malwiny Zamojskiej-Król zachowania Polaków w '''środowisku biznesowym''' przejawiają postawę względem czasu bliższą dla modelu monochronicznego. Nastawienie to wobec wszystkich elementów nie jest wzorcowe w stosunku do modelu, jaki został opisany przez R. R. Gestelanda (tabela powyżej -> Różnice w negocjacjach - modele i wymiary kulturowe), jednak przejawia się w takich praktykach jak:
* środowisko zawodowe, jakie dotyczy relacji ze współpracownikami tej samej firmy, instytucji, czy kręgu zawodowego jaki znany jest jednostce;
 
Według wyników Zamojskiej-Król zachowania Polaków w środowisku biznesowym ujawniają postawę wobec statusu będącą mieszanką stylu zarówno modelu ceremonialnego, jaki i nieceremonialnego, co przejawia się w takich praktykach jak:
–   punktualność uznawana jest za cnotę poprzez jaką ukazuje się szacunek, jednak dopuszcza się kilkuminutowe spóźnienia (przeważająco do 10 minut) jakich nie obiera się negatywnie;
 
* znaczny status społeczny lub zawodowy wzbudza respekt zależnie od konkretnej sytuacji, bądź osoby;
–  czas raczej uznawany jest za czynnik rozstrzygający, ustalony raz na zawsze i nie podlega zmianom;
* różnice w statusie społecznym i zawodowym są cenione, ale też powodują skrępowanie;
* do partnerów biznesowych zazwyczaj wraca się poprzez użycie jedynie formy Pan/Pani lub Pan/Pani + imię, co ukazuje podejście skierowane na typ relacji oficjalnych, jednak z tendencją zmierzającą w stronę nieceremonialności;
* w czasie spotkań biznesowych zazwyczaj obowiązuje ustalona konwencja dotycząca stroju, z tym że dla panów oznacza to zakładanie niepełnego garnituru, z przewagą koloru ciemnego lub niepełnej garsonki w przypadku kobiet, także z lekką przewagą tonacji ciemnej;
* dla wzajemnych relacji spotkania twarzą w twarz z partnerami biznesowymi są znaczące, jednak istotne kwestie umów lub ustaleń biznesowych rozstrzyga się zwykle przy użyciu środków służących komunikacji typu e-mail, telefon;
* rytuały protokolarne służą uwidocznieniu respektu wobec kontrahentów, ale zachowania względem powitań bliższe są w swej naturze do modelu nieceremonialnego, gdyż odznaczają się przyjętą dla kraju konwencją uprzejmości, typu – powitanie słowne, skinienie głowy, uścisk dłoni  – partnerski, ujęty w formalnych praktykach, niż w rozbudowanych regułach powitań;
 
* inicjacja wymiany wizytówek występuje zarówno na początku spotkania, jednak częściej przy jego końcowej fazie, co ukazuje tendencję skierowaną mocniej na praktykę nieceremonialną, gdzie najpierw poznaje się daną osobę, sprawdza ukierunkowanie i wzajemne dopasowanie,a dopiero następnie przekazuje do siebie kontakt. Natomiast do charakterystycznych zachowań w trakcie wręczania wizytówki należy wręczanie jej prawą ręką, czy schowanie do wizytownika, częściej po zaznajomieniu się z nią;
–  względem godzin pracy dominuje podejście, w jakim praca powinna odznaczać się formalnie określonymi godzinami, punktualnością i dominacją ustalonych koncepcji;
* zwykle po podpisaniu umów/potwierdzeniu planów następuje wymiana lub wręczenie podarunków biznesowych ujętych jednak w różnego rodzaju akcesoriach biurowych, jakie otwiera się po otrzymaniu w obecności ofiarodawcy, co związane jest raczej z kulturą organizacyjną firm  w jakich zazwyczaj odgórnie jest przyjęte przyjmowanie prezentów do ustalonej wewnętrznie kwoty;
 
Zachowania Polaków w środowisku zawodowym w badaniu tym zaklasyfikowano także jako mieszankę modelu ceremonialnego i nieceremonialnego, co przejawiało się w takich praktykach jak:
–  zadania biznesowe realizowane są z nastawieniem na trzymanie się ustalonych terminów;
 
* znaczny status społeczny lub zawodowy wzbudza respekt zależnie od konkretnej sytuacji, bądź osoby;
–  poziom zorganizowania można opisać jako dość konkretny i metodyczny, jednak realizacja zadań odbywa się poprzez postawę scalającą i zależną od konkretnej sytuacji, gdzie czasem wykonuje się je na raz, a czasem jako jedno po drugim;
* różnice w statusie społecznym i zawodowym są cenione;
* do współpracowników zwraca się głównie poprzez użycie samego imienia, jedynie czasem przy oficjalnych spotkaniach lub względem osób na wyższych stanowiskach, czy dużo starszych zawraca się poprzez użycie nazwiska, poprzedzając je posiadanymi tytułami zawodowymi lub naukowymi;
* w pracy w zależności od stanowiska zwykle obowiązuje służbowy dress code;
* dla budowania wzajemnych relacji spotkania twarzą w twarz ze współpracownikami są bardzo ważne;
* rytuały protokolarne służą uwidocznieniu respektu wobec współpracowników, ale zachowania względem witania się bliższe są w swej naturze do modelu nieceremonialnego, gdyż odznaczają się przyjętą dla kraju regułą uprzejmości typu – powitanie słowne, zazwyczaj uścisk dłoni – partnerski (w stosunku do mężczyzn, wobec kobiet incydentalny), a rzadziej skinienie głowy;
* współpracownicy nie mają zwyczaju wymieniać się wizytówkami, a jeśli już to czynią, to podają je prawą ręką i częściej po zaznajomieniu się z nią umieszczają je w notesie/portfelu;
 
Według Zamojskiej-Król różnica wyników sugeruje, że od czasu badań Gestelanda praktyki społeczne ulegają stopniowej, ewolucyjnej zmianie w stronę nieceremonialności.
–  spotkania z reguły nie są przerywane przez różne sytuacje, telefon, osoby trzecie, a jeśli się zdarzają to tylko wyjątkowych sytuacjach;
 
W obszarze postaw związanych z czasem, badaczka zaklasyfikowała zachowania Polaków w środowisku biznesowym jako bliższe dla modelu monochronicznego. Nastawienie to wobec wszystkich elementów nie jest wzorcowe w stosunku do modelu, jaki został opisany przez R. R. Gestelanda, jednak przejawia się w takich praktykach jak:
–  zazwyczaj w ustalonych harmonogramach można coś zmienić, ale nie istotne sprawy;
 
* punktualność uznawana jest za cnotę poprzez jaką ukazuje się szacunek, jednak dopuszcza się kilkuminutowe spóźnienia (przeważająco do 10 minut) jakich nie obiera się negatywnie;
Zwracając uwagę na otrzymane wyniki oraz rezultaty badań odnoszące się do tego, jak mieszkańcy Polski wraz ze swoim systemem percepcji czasu, zostali zaklasyfikowani przez Richarda R. Gestelanda ukazują się praktyki, jakie uległy od 1998 roku zmianie. Wtedy kultura biznesowa Polaków względem czasu została zaklasyfikowana przez badacza do modelu polichronicznego, obecnie można ją wpisać do umiarkowanie monochronicznego.
* czas raczej uznawany jest za czynnik rozstrzygający, ustalony raz na zawsze i nie podlega zmianom;
* względem godzin pracy dominuje podejście, w jakim praca powinna odznaczać się formalnie określonymi godzinami, punktualnością i dominacją ustalonych koncepcji;
* zadania biznesowe realizowane są z nastawieniem na trzymanie się ustalonych terminów;
* poziom zorganizowania można opisać jako dość konkretny i metodyczny, jednak realizacja zadań odbywa się poprzez postawę scalającą i zależną od konkretnej sytuacji, gdzie czasem wykonuje się je na raz, a czasem jako jedno po drugim;
* spotkania z reguły nie są przerywane przez różne sytuacje, telefon, osoby trzecie, a jeśli się zdarzają to tylko wyjątkowych sytuacjach;
* zazwyczaj w ustalonych harmonogramach można coś zmienić, ale nie istotne sprawy;
 
To również świadczy, zdaniem Zamojskiej-Król, o zmianach jakie nastąpiły w ciągu ostatnich 15–17 lat.
Zauważyć należy, że przedstawione wyniki wyraźnie ukazują zmiany w zachowaniach, jakie nastąpiły w ciągu ostatnich 15-17 lat, gdzie  przed  rokiem 2000  społeczeństwo  polskie  odznaczało  się  innymi praktykami. Zaznaczyć należy, że każda zmiana kulturowa ma charakter ewolucyjny, dlatego też wszelkie przeobrażenia są przeważnie powolne i wymagają lat na ich przeprowadzenie. Niemniej, porównując wyniki R. R. Gestelanda i Malwiny Zamojskiej-Król wyraźnie widać, że społeczeństwo z praktyk odnoszących się do modelu kultury polichronicznej staje się monochroniczne.
 
== Przypisy ==
6614

edycji