Neutrofil: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 28 bajtów ,  1 rok temu
m
struktura hasła
m (red. akapitu wstępnego)
Znacznik: edytor kodu źródłowego 2017
m (struktura hasła)
Znacznik: edytor kodu źródłowego 2017
Po pobudzeniu neutrofila dochodzi do uwolnienia ziarnistości do [[fagolizosom]]u, dzięki czemu zamknięte w nim mikroorganizmy mogą zostać zabite. Wiele mediatorów zawartych w ziarnistościach może się wydostawać na zewnątrz komórki, zaś ich wykrycie może być użyte w diagnostyce [[zapalenie|stanu zapalnego]].
 
== AktywacjaFunkcja i mechanizm działania neutrofilów ==
=== Aktywacja ===
Żeby neutrofile mogły sprawnie działać, muszą być najpierw aktywowane. Aktywacja tych komórek zachodzi dwustopniowo, zaś jej oznaką jest zmiana kształtu komórki na dwubiegunowy, przy czym na jednym z biegunów wytwarzają się liczne [[Nibynóżki|pseudopodia]] (nibynóżki).
 
Pierwszym etapem aktywacji jest tzw. '''preaktywacja''', która dopiero przygotowuje komórkę do dalszego działania. Preaktywacja jest wywoływana przez endogenne czynniki występujące w organizmie gospodarza, głównie [[cytokiny]]. Główną rolę odgrywają tutaj [[TNF-α|TNF-alfa]] oraz jedna z [[chemokiny|chemokin]] – [[Interleukina 8|CXCL8]] (znana również pod nazwą ''Interleukina 8''). CXCL8 poprzez receptory chemokin, które ulegają ekspresji w błonie komórkowej neutrofila, działają [[chemotaksja|chemotaktycznychchemotaktycznie]] przemieszczając neutrofile z krwi do tkanek i w tkankach (np. do ogniska infekcji)<ref name="Gołąb2009">{{Cytuj książkę | autor = Jakub Gołąb, Marek Jakóbisiak, Witold Lasek, Tomasz Stokłosa | tytuł = Immunologia | data = 2009 | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-01-15154-6 | strony = 91, 121}}</ref>.
 
Preaktywacja „uczula” komórkę na działanie innych związków, takich jak występujące jedynie w bakteriach N-formylowane [[Białka|peptydy]] bakteryjne. Przyłączenie się tych substancji powoduje w komórce wzrost stężenia wapnia, [[Cykliczny adenozyno-3',5'-monofosforan|cAMP]] oraz 1,4,5-trisfosforanu inozytolu i diacyloglicerolu. Wszystkie te czynniki są wewnątrzkomórkowymi przekaźnikami informacji i wywołują zmianę kształtu komórki, jej ruch oraz umożliwiają zachodzenie opisanego poniżej procesu fagocytozy.
 
=== Fagocytoza i degranulacja ===
== Receptory neutrofilów i fagocytoza ==
[[Plik:S15-Competitive Phagocytosis Assay in Collagen.ogv|thumb|250px|right|Neutrofil fagocytujący zarodniki drożdży z rodzaju ''[[Candida]]''. Tempo przyspieszone.]]
Jednym z głównych procesów, które umożliwiają eliminację patogenów przez neutrofile jest [[fagocytoza]]. Proces ten polega na pochłonięciu całych patogenów lub też dużych cząstek pochodzących w wyniku ich rozpadu i praktycznie całkowitym strawieniu ich we wnętrzu komórki. W ogólnym zarysie fagocytoza przebiega w ten sposób, że najpierw neutrofil przyłącza się do patogenu za pośrednictwem odpowiednich receptorów, po czym patogen jest pochłaniany i zamykany w pęcherzyku zwanym [[fagosom]]em. Z kolei do fagosomu przyłącza się [[lizosom]], zawierający we wnętrzu [[enzymy]] umożliwiające rozkład patogenu, co skutkuje powstaniem [[fagolizosom]]u, w którym te procesy przebiegają. Zabicie patogenu jest ułatwiane dodatkowo wydzieleniem do fagolizosomu białek zawartych we wspomnianych już ziarnistościach – proces ten nosi nazwę degranulacji '''wewnątrzkomórkowej''', dla odróżnienia od degranulacji '''zewnątrzkomórkowej''', która polega na wydzieleniu zawartości ziaren do środowiska otaczającego komórkę. Dodatkowym i z wielu powodów niezwykle istotnym zjawiskiem jest [[wybuch tlenowy]], polegający na tworzeniu reaktywnych form tlenu, głównie wolnych rodników, które są niezwykle silnymi substancjami o znaczeniu bakteriobójczym. Wybuch tlenowy jest indukowany aktywacją neutrofilów i stanowi dopełnienie działalności białek pochodzących z ziarnistości wewnątrzkomórkowych.
 
Receptory, które odgrywają zasadniczą rolę w procesie fagocytozy neutrofilów można podzielić na dwa rodzaje:
 
* receptory biorące udział w fagocytozie nieimmunologicznej – są receptorami wiążącymi '''bezpośrednio''' patogen lub jego fragmenty. Receptory te noszą nazwę [[Receptory rozpoznające wzorce|PRR]], zaś cząsteczki patogenu, wiązane przez te receptory, określa się mianem [[PAMP]].
 
* receptory biorące udział w [[immunofagocytoza|fagocytozie immunologicznej]] – są to receptory dla części Fc [[przeciwciało|przeciwciał]] oraz dla składowych [[Układ dopełniacza|dopełniacza]]. Wiązanie patogenu zachodzi w tym przypadku '''pośrednio''': najpierw dopełniacz lub przeciwciała wiążą się z patogenem, a potem z kolei one same są wiązane przez neutrofile. Najważniejszymi receptorami dla dopełniacza są receptory oznaczone symbolami CR1 i CR3. Receptory dla dopełniacza sprawują funkcję pomocniczą, nie mogą bowiem same zapoczątkować fagocytozy. Receptory dla części Fc przeciwciał (głównie Fc&gamma R) mają natomiast taką możliwość.