Hancha: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 13 bajtów ,  2 lata temu
m
int., drobne redakcyjne
m (→‎Historia: Dr. merytoryczne)
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
m (int., drobne redakcyjne)
|commons =
}}
'''Hancha''', '''hanja''' (한자, 漢字; ''dosł.'' „znaki Han”) lub Hanmun (한문; 漢文), czasami tłumaczone jako „znaki sinokoreańskie” – koreańska nazwa dla [[pismo chińskie|znaków chińskich]]. Dokładnie rzecz biorąc, nazwa ta tyczy się tylko tych znaków, które zostały zapożyczone do [[język koreański|języka koreańskiego]], a ich wymowa dopasowana do wymowy koreańskiej. W przeciwieństwie do japońskich [[kanji]], znaki hancha nie były modyfikowane i zachowały wygląd podobny do tradycyjnych znaków chińskich.
 
== Historia ==
Hancha zyskała wielką popularność w [[Korea|Korei]] dzięki szybko rozprzestrzeniającemu się [[buddyzm]]owi. Jednakże to nie teksty religijne były głównym źródłem wiedzy o znakach, ale [[Cheonjamun]] (''Księga tysiąca znaków''). Hancha była jedynym systemem pisma aż do czasu, kiedy król [[Sejong Wielki]] wprowadził w XV wieku [[hangul]]. Jednakże wraz z wprowadzeniem hangula, nie zaprzestano nauczania starego systemu. Przed zaprojektowaniem hangula próbowano bezskutecznie wprowadzać systemy Hyangchal (향찰; 鄕札), Gugyeol (口訣) i [[Idu]] (이두; 吏讀).
 
Oficjalnie od [[1949]] roku pisma hancha nie stosuje się w [[Korea Północna|Korei Północnej]]. W [[Korea Południowa|Korei Południowej]] jego użycie zanikło. Zostałi zastąpionyzostało ono zastąpione przez hangul.
 
== Nauka ==
 
== Wymowa ==
Wymowa znaków hancha nie jest identyczna z ich [[język chiński|chińskimchińskimi]] odpowiednikiemodpowiednikami. Przykładowo, 印刷 („druk, drukowanie”) w dialekcie [[standardowy język mandaryński|mandaryńskim]] języka chińskiego wymawia się ''yìnshuā'', zaś w języku koreańskim ''inswae'' (인쇄). 女, („kobieta”,) w mandaryńskim to ''nǚ'', w koreańskim ''yeoja'' (여자) (w dialektach południowokoreańskich, gdy znak 女 stoi na początku zdania, wymawia się go jako ''yeo'' (여) ze względu na zanik spółgłoski „n” poprzedzającej „i” lub „y”). W innych przypadkach wymowa jest ta sama. Kolejnym przykładem znaku mającego zmienną wymowę jest 龍 („smok”) o chińskiej wymowie ''lóng'', który w języku koreańskim wypowiadany jest jako ''ryong'' (룡), o ile słowo nie stoi na pozycji początkowej zdania, bądź ''yong'', gdy je rozpoczyna.
 
== Słownictwo ==
64

edycje