Mion: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 49 bajtów ,  2 lata temu
drobne techniczne i red.
(drobne techniczne i red.)
| typ = fermion
| klasyfikacja = lepton
| ładunek = ''e''
| masa = 105,658367 ± 0,000004 MeV<ref name="PDG">[http://pdglive.lbl.gov/listings1.brl?quickin=Y C. Amsler et al. (Particle Data Group)], Phys. Lett. B667, 1 (2008) and 2009 partial update for the 2010 edition.</ref>
| średni czas życia = (2,197034 ± 0,000021) × {{10<sup>–6</sup>^|−6}} s
| czas życia =
| szerokość =
| spin = 1/2
| generacja = 2
| rozpady = e<sup>−</sup> + {{nadkreślenie|ν}}<sub>e</sub> + ν<sub>μ</sub>
| rozpady = <math>e^-\nu_\mu\bar\nu_e</math>
| postulowana =
| odkryta = 1937
}}
[[Plik:Muon Decay.svg|thumb|240px|[[Diagram Feynmana]] rozpadu mionu]]
'''Miony''' – nietrwałe [[Cząstka elementarna|cząstki elementarne]], należące do kategorii [[Lepton (mechanika kwantowa)|leptonów]]. Występują w dwóch stanach ładunkowych (będących wzajemnie [[antymateria|antycząstkami]]) μ<sup>+</sup> i μ<sup>+</sup>.
 
Masa mionu wynosi 105,66 [[elektronowolt|MeV]]/c², gdzie ''c'' – [[prędkość światła]] w próżni, [[okres połowicznego zaniku]] jest równy 1,5 mikrosekundy (średni czas życia ''τ'' = 2,2×10<sup>–6</sup>2 ⋅ {{10^|−6}}&nbsp;s). Rozpadają się najczęściej na [[elektron]], anty[[Neutrino|neutrino elektronowe]] oraz [[Neutrino|neutrino mionowe]] (µ<sup>+</sup> odpowiednio na [[pozyton]], neutrino elektronowe i antyneutrino mionowe):
 
: μ<sup>−</sup> → e<sup>−</sup> + {{nadkreślenie|ν}}<sub>e</sub> + ν<sub>μ</sub>.
: <math>\mu^-\to e^- + \bar\nu_e + \nu_\mu</math>.
 
Należą do drugiej generacji cząstek elementarnych i wykazują pokrewieństwo z [[elektron]]em, tzn. posiadają takie same własności, co elektron, z wyjątkiem około 207 razy większej masy.
 
Podstawowym źródłem mionów są rozpady [[Mezony|mezonów]], przede wszystkim naładowanych [[pion (cząstka)|pionów]]. Na powierzchnię Ziemi dociera nieustannie strumień mionów, stanowiących tzw. wtórne [[promieniowanie kosmiczne]]. Wysokoenergetyczne cząstki pierwotnego promieniowania kosmicznego (głównie [[proton]]y i jądra lekkich pierwiastków) w zderzeniach z jądrami atomów gazów atmosferycznych produkują wtórne [[hadrony]], w tym najliczniej piony. Docierające nado powierzchniępowierzchni Ziemi tzw. miony kosmiczne są produktami ich rozpadów (nie są więc cząstkami pochodzenia kosmicznego, stąd nazwa "miony„miony kosmiczne"kosmiczne” jest myląca).
 
Fakt obserwacjiObserwacja na powierzchni Ziemi silnego strumienia mionów, wytworzonych w górnych warstwach atmosfery, jest często cytowanycytowana jako dowód nazjawiska istnienie[[Dylatacja czasu|dylatacji czasu]], przewidzianego przez [[Szczególna teoria względności|szczególną teorię względności]] zjawiska [[Dylatacja czasu|dylatacji czasu]]. Bez dylatacji mion poruszający się z prędkością bliską [[Prędkość światła|prędkości światła]] powinien rozpadać się średnio po przebyciu drogi około 660&nbsp;m. Tymczasem na Ziemi obserwujemy miony powstałe na wysokości kilkudziesięciu kilometrów nad jej powierzchnią. WynikaJest to zrezultatem relatywistycznego wydłużenia czasu życia szybko poruszającej się cząstki.
 
W laboratoriach miony produkowane są najczęściej w podobny sposób, tzn. w rozpadach pionów wyprodukowanych w zderzeniach wiązki protonów z [[akcelerator cząstek|akceleratora]] ze stałą tarczą. Energie procesów zachodzących podczas rozpadu [[Izotopy|izotopów]] promieniotwórczych, czy w [[reaktor jądrowy|reaktorach jądrowych]] są zbyt niskie, by umożliwić ich produkcję.
 
Miony są najsilniej penetrującymi cząstkami naładowanymi. Wynika to z faktu, żegdyż nie [[oddziaływanie silne|oddziałują silnie]] z jądrami ośrodka, w którym się poruszają, zaś z drugiej strony,zarazem dzięki wyższej masie, nie tracątracąc znacząco energii na [[promieniowanie hamowania]] (jak to się dzieje z elektronami). Jedynym znaczącym mechanizmem utraty energii przez mion przechodzący przez ośrodek materialny jest [[jonizacja]] atomów tego ośrodka. Miony kosmiczne są dziękiprzez temuto obserwowane nawet na głębokości kilkuset metrów pod powierzchnią Ziemi.
 
Mion został odkryty przez [[Carl David Anderson|C.D. Andersona]] w roku [[1937]] jako składnik wtórnego [[Promieniowanie kosmiczne|promieniowania kosmicznego]]. Początkowo został zakwalifikowany do [[Mezony|mezonów]], ze względu na swą masę, pośrednią pomiędzy masą elektronu a protonu. W miarę rozwoju nauki i zrozumieniarozumienia budowy i oddziaływań cząstek elementarnych, nazwa ''mezon'' została zarezerwowana dla [[Hadrony|hadronów]] o [[spin (fizyka)|spinie]] całkowitym, a dawną nazwę ''mezon µ'' zastąpiła współczesna nazwa ''mion''.
 
== Przypisy ==
Anonimowy użytkownik