Kartaczownica Billinghurst-Requa: Różnice pomiędzy wersjami

m
int.
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
m (Dodano kategorię "Amerykańska broń strzelecka" za pomocą HotCat)
m (int.)
'''Kartaczownica Billinghurst-Requa''' (ang. ''Billinghurst-Requa Battery Gun'') - amerykańska [[Kartaczownica (broń wielolufowa)|kartaczownica]] salwowa skonstruowana w [[1861]] roku przez Josephusa Requa i Wiliama Bilinghursta. Używana podczas [[Wojna secesyjna|wojny secesyjnej]] przez armię [[Unia (Stany Zjednoczone)|Unii]].
 
W [[XV wiek]]u na uzbrojeniu wielu armii pojawiły się [[organki (broń)|organki]]. Broń tego typu miała dużą siłę ognia, ale z uwagi na długi czas ładowania [[broń odprzodowa|broni odprzodowej]] mogła na ogół oddać w czasie starcia tylko jedna salwę. Wada ta sprawiła że wraz z rozwojem [[broń artyleryjska|broni artyleryjskiej]] w [[XVIII wiek]]u organki jako broń przestarzała zniknęły z uzbrojenia. W [[XIX wiek]]u pojawiła się podobna do organek [[broń odtylcowa]] - kartaczownica salwowa. Do broni tego typu należała kartaczownica skonstruowana przez Josephusa Requa i Wiliama Bilinghursta.
 
Opatentowana przez nich kartaczownica miała 25 [[lufa|luf]] kalibru .58 (14.7  mm) ułożonych w pojedynczym rzędzie. Wszystkie lufy były ładowane jednocześnie przy pomocy [[ładownik]]a składającego się z dwóch połączonych zawiasami listew pomiędzy którymi umieszczano [[nabój|naboje]]. Nabój do kartaczownicy składał się z metalowej [[Łuska (nabój)|łuski]] w kryzą wystającą, [[elaboracja|elaborowanej]] [[proch czarny|prochem czarnym]] i ołowianego pocisku. Z tyłu łuski znajdował się otwór zapałowy. Lufy od tyłu zamykał pojedynczy [[zamek (broń)|zamek]] ryglowany przy pomocy znajdujących się na jego końcach układów kolankowo-dźwigniowych. Według projektu odciągniecie za pomocą linki, a następnie spuszczenie kurka miało spowodować odpalenie naboju w środkowej lufie. Płomień miał się następnie przedostawać kanałem wewnątrz zamka i za pośrednictwem otworów zapałowych w łuskach odpalać następne naboje. W wersji seryjnej ten mechanizm odpalający zastąpiono odkrytym rowkiem wypełnianym luźnym prochem zapalanym ręcznie.
 
Prototyp kartaczownicy Billinghurst-Requa został wykonany w [[1861]] roku przez spółkę Billinghurst Co. z [[Rochester (Nowy Jork)|Rochester]]. Prototyp zaprezentowano następnie publicznie przed budynkiem [[New York Stock Exchange]]. Po pokazie kilkadziesiąt sztuk tej broni zostało zakupione przez armię Unii. Następnie została ona użyta w kilku bitwach, ale okazała się bardzo wrażliwa na warunki atmosferyczne. Podczas opadów deszczu broń z odkrytym rowkiem wypełnionym higroskopijnym prochem stawała się bezużyteczna. Dlatego broń wycofano z uzbrojenia jednostek liniowych i przeznaczono do obrony mostów. Ustawiona pod zadaszeniem, chroniona przed wilgocią kartaczownica potrafiła przy trójosobowej obsłudze oddać do 175 strz./min dzięki czemu małe oddziały chroniące mosty miały znaczną siłę ognia. Donośność pocisków sięgała 1200 m. Po zakończeniu wojny secesyjnej kartaczownica Billinghurst-Requa została wycofana z uzbrojenia zastąpiona nowocześniejszą [[kartaczownica Gatlinga|kartaczownicą Gatlinga]].
491 540

edycji