Ulica Obozowa w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 845 bajtów ,  2 lata temu
WP:WER, drobne merytoryczne
(→‎Obiekty: drobne merytoryczne)
(WP:WER, drobne merytoryczne)
 
== Historia ==
Ulica Obozowa powstała najprawdopodobniej w końcu [[XIX wiek|XIX]] wieku. Przez długie lata, była mało znaczącą arterią, jej obecny skraj, kreślił w ówczesnym czasie granicę miasta. W trakcie stopniowej rozbudowy Koła i Moczydła, zyskiwała na znaczeniu. [[14 grudnia]] [[1931]] r. w ulicę Obozową wjechał pierwszy wóz tramwajowy o oznaczeniu linii 16, połączył on [[Młynów (Warszawa)|Młynów]] z [[Plac Zbawiciela w Warszawie|placem Zbawiciela]]. Przed [[1939]] r. torowisko na Obozowej wyglądało inaczej niż dziś. Między torami poprowadzonymi wzdłuż ulicy zasiano trawę. Starannie skoszona, ukwiecona, sprawiała wrażenie łąki, nie zaś torowiska. Po II wojnie światowej jeździły tu tramwaje linii: 1, 13, 24 mające pętlę przy ulicy Księcia Janusza a także linii 20 jeżdżące z Placu Narutowicza aż na Bemowo. Na pojawienie się tutaj autobusu trzeba była czekać dłużej, bowiem dopiero w [[1958]] r. zatrzymała się tu 145.
 
Ulica Obozowa nabrała znaczenia po wybudowaniu na Kole w okresie międzywojennym, osiedla mieszkaniowego imienia Stefana Żeromskiego Towarzystwa Osiedli Robotniczych, gdyż stała się jego główną arterią z linią tramwajową kończącą się pętlą przy [[ulica Księcia Janusza w Warszawie|ulicy Księcia Janusza]].
Ulica Obozowa nabrała znaczenia po wybudowaniu na Kole w okresie międzywojennym, osiedla mieszkaniowego imienia Stefana Żeromskiego Towarzystwa Osiedli Robotniczych, gdyż stała się jego główną arterią z linią tramwajową kończącą się pętlą przy [[ulica Księcia Janusza w Warszawie|ulicy Księcia Janusza]]. To nowoczesne, jak na tamte czasy osiedle, składa się z 19 wielomieszkaniowych, dwupiętrowych domów, po 10 umieszczonych po każdej stronie ulicy Obozowej. Domy od nr. 62 do 80 są to tzw. korytarzowce (mające po 9 mieszkań na każdym piętrze, każdej klatki schodowej), a od nr. 67 do 85 tzw. klatkowce (mające po 4 mieszkania na każdym piętrze, każdej klatki schodowej). Każde mieszkanie zostało wyposażone w instalację wodną i gazową, w.c., piec kaflowy do ogrzewania, kuchnię węglową oraz gazową i pomieszczenie piwniczne do przechowywania węgla opałowego, ziemniaków, itp. Każda klatka schodowa miała dostęp do łaźni, pralni i suszarni bielizny. Osiedle miało ponadto swoje przedszkole, salę teatralną i bibliotekę w budynku przy ul. Obozowej 85, swoją szkołę podstawową przy ulicy Ożarowskiej, a także sklepy spożywcze, aptekę i księgarnię znajdujące się na parterach niektórych budynków frontowych. Pomiędzy budynkami nr. 81 i 83 wybudowanych było kilka garaży. Każdy kompleks 10 domów, był ogrodzony i zamykany na noc, a bezpieczeństwa pilnowało w sumie czterech dozorców, po jednym na każde 5 budynków, mieszkających z rodzinami w tym osiedlu. Przy każdej z dwóch bram wejściowych (jednej na początku i drugiej na końcu każdego kompleksu) zainstalowane były dzwonki elektryczne po to, aby można było zbudzić dozorcę i wyjść lub wejść do osiedla. Dozorcy dbali także o zieleń i czystość na klatkach schodowych, placach zabaw (piaskownicach) i we wspólnych pomieszczeniach osiedla. Płucami osiedla jest [[Lasek na Kole]] przez który można było kiedyś (zanim zbudowano [[Aleja Prymasa Tysiąclecia w Warszawie|aleję Prymasa Tysiąclecia]]) dojść od ulicy Obozowej na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarz Powązkowski]]. W latach 60. ubiegłego stulecia zainstalowano w każdym mieszkaniu osiedla im. Żeromskiego, centralne ogrzewanie i c.w.
 
Pierwsza bomba lotnicza zrzucona na Warszawę przez lotnictwo niemieckie we wrześniu 1939, spadła na budynek przy ulicy Obozowej 76(?), zburzyła część domu i zabiła wielu jego mieszkańców. Na ścianie tego budynku wmurowana jest tablica pamiątkowa. Poza tym w czasie okupacji hitlerowskiej osiedle Żeromskiego nękane było niemieckim ogniem z broni maszynowej i dział kolejowych jeżdżących linią kolejową nad wiaduktem.
 
W latach 50. ubiegłego wieku nastąpił gwałtowny rozwój budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego na Kole. W tych latach zbudowano na skraju lasku przy ulicy Dobrogniewa Dzielnicowy Dom Kultury, który cieszył się dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży. Dom ten prowadzony przez pana Roykiewicza miał zespoły: tańca folklorystycznego prowadzony przez primabalerynę panią Marię Skorupczynę, turystyki rowerowej, modelarnię lotniczą, modelarnię szkutniczą oraz pracownię plastyczną.
Po II wojnie światowej zainstalowano w mieszkaniach osiedla tzw. kołchoźniki czyli radiofonię przewodową.
W latach 50. ubiegłego wieku nastąpił gwałtowny rozwój budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego na Kole. W tych latach zbudowano na skraju lasku przy ulicy Dobrogniewa Dzielnicowy Dom Kultury, który cieszył się dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży. Dom ten prowadzony przez pana Roykiewicza miał zespoły: tańca folklorystycznego prowadzony przez primabalerynę panią Marię Skorupczynę, turystyki rowerowej, modelarnię lotniczą, modelarnię szkutniczą oraz pracownię plastyczną.
W 1952 oddano do użytku szkołę T.P.D. (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) Podstawową i Liceum Pedagogiczne imienia Filipiny Płaskowickiej przy ulicy Obozowej 60.
 
* ul. Obozowa 43 – Zarząd Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania
* ul. Obozowa 60 – Ośrodek Sportu i Rekreacji Koło oraz XXIV Liceum Ogólnokształcące im. C. K. Norwida powstałe na miejscu wybudowanej w 1952 roku szkoły TPD (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) Podstawowej i Liceum Pedagogicznego imienia Filipiny Płaskowickiej
* ul. Obozowa 76 – tablica upamiętniająca ofiary pierwszej bomby lotniczej zrzuconej przez niemiecką Luftwaffe na Warszawę, która częściowo zburzyła ten dom i zabiła wielu jego mieszkańców
* ul. Obozowa 85 – pomnik Stefana Żeromskiego
* ul. Obozowa 99 – Bazar na Kole