Rewolucja francuska: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 367 bajtów ,  1 rok temu
→‎Zdobycie Bastylii: trochę szczegółów
(→‎Zwołanie Stanów Generalnych: strajk stanu 3., popularność Neckera, chronologia)
(→‎Zdobycie Bastylii: trochę szczegółów)
Rankiem 14 lipca 1789 roku paryżanie udali się w poszukiwaniu broni do [[arsenał]]u [[Les Invalides]]. Zdobyli go, a w ich ręce wpadło 32 tysiące karabinów i 4 działa. Po amunicję (której w arsenale nie było) postanowiono udać się do [[Bastylia|Bastylii]], średniowiecznej warowni, która od XVII wieku służyła za więzienie. Trafiali do niej głównie przeciwnicy ustroju, filozofowie i pisarze czy skazani na podstawie ''[[lettre de cachet]]''. Z tych powodów Bastylia była uważana za symbol terroru [[Ancien régime|ancien regime’u]].
 
Jednak 14 lipca znajdowało się w Bastylii tylko ośmiu więźniów (jednym z przetrzymywanych w tamtym czasie był pisarz markiz [[Donatien-Alphonse-François de Sade]], jednak dzień przed szturmem został przeniesiony z twierdzy i nie był świadkiem wydarzeń), jedna osoba umysłowo chora i kilku fałszerzy pieniędzy. W twierdzy znajdowało się także 135 żołnierzy, 4 kluczników i królewski zarządca Bastylii, markiz [[Bernard René de Launay]]. Do obrony mieli także 15 przestarzałych dział. Zapasy żywności i prochu nie pozwalały na stawianie długiego oporu. Gdy Bastylię obległ gęsty tłum, przez pewien czas de Launay liczył na odsiecz wojska, które król ponownie wysłał z Wersalu do Paryża. Dostały one rozkaz otwarcia ognia do zbuntowanych, jednak po dotarciu na miejsce żołnierze przeszli na ich stronę i razem z nimi oblegli twierdzę więzienną. De Launay skapitulował. Po krótkiej walce, gdy rebelianci obiecali, iż wszystkich puszczą wolno, otworzono bramy Bastylii. Słowa nie dotrzymano, a królewski namiestnik i kilku żołnierzy zostało ściętych przez tłum. Ich głowy poniesiono na pikach do Palais Royal.
 
Gdy Bastylię obległ gęsty tłum, przez pewien czas de Launay liczył na odsiecz wojska, które król ponownie wysłał z Wersalu do Paryża. Dostały one rozkaz otwarcia ognia do zbuntowanych, jednak po dotarciu na miejsce żołnierze przeszli na ich stronę i razem z nimi oblegli twierdzę. Grupa oblegających dostała się do środka i opuściła most zwodzony. Tłum wtargnął na dziedziniec zewnętrzny, gdzie załoga otworzyła ogień zabijając około 100 ludzi. Tłum uznał to za pułapkę. De Launay próbował negocjować poddanie się, ale tłum domagał się wymierzenia sprawiedliwości za krwawą pułapkę. De Launay poddał się bezwarunkowo i został zaprowadzony do ratusza ([[Hôtel de Ville]]). Bity po drodze, krzyknął: „Dosyć! Niech umrę!” Został zasztyletowany. 3 oficerów i 2 żołnierzy także zostało z[[lincz]]owanych {{r|Duncun 11}} <sup>24:54 min.</sup>. Ich głowy poniesiono na pikach do Palais Royal.
 
Tego dnia zginął także [[merowie Paryża|mer Paryża]], [[Jacques de Flesselles]], a jego posadę objął pisarz, astronom i rewolucjonista, [[Jean Sylvain Bailly]]. Jedyną władzą w mieście został Komitet Stały. 15 lipca paryżanie zaczęli burzyć Bastylię, którą zniszczono w ciągu dwóch tygodni. Następnego dnia Komitet Stały podjął uchwałę o przekształceniu gwardii mieszczańskiej w [[Gwardia Narodowa (Francja)|Gwardię Narodową]]. Na jej czele stanął generał, [[Marie Joseph de La Fayette]]. Komitet ustanowił także barwy rewolucyjne. Zostały nimi kolory niebieski, czerwony (barwy Paryża) i biały (barwa Burbonów). W tych kolorach wyrabiano kokardy, które przypinano sobie do ubrań. Kokardę przypiął także król Ludwik XVI, kiedy 17 lipca odwiedził Paryż, uprzednio godząc się na przywrócenie Neckera na stanowisko. Ludwik XVI inicjowany do loży [[Royale et militaire des Trois-Frères Unis|Trois-Frères à l'Orient de la Cour]], w czasie uroczystości pojednania z Paryżanami, trzy dni po zdobyciu Bastylii został przywitany ceremonialnym wolnomularskim ''[[sklepienie stalowe|voûte d'acier]]'' (skrzyżowanie szpad nad głową) na [[Ratusz w Paryżu|Ratuszu w Paryżu]]<ref>Louis Amiable, Les Bourbons Francs-Maçons, w: Révolution française, cahier de décembre 1895 t. XXIX, s. 527-531.</ref>. Wtedy też Komitet Stały został przemianowany na [[Komuna Paryża|Komunę Paryża]]. W tym czasie, początkowo na niewielką skalę, rozpoczęła się emigracja rojalistów. Wkrótce także w innych miastach Francji uformowano ochotniczą Gwardię Narodową, obalano dotychczasowych urzędników i władze miejskie. Masowo dezerterowano z wojska i wstępowano do Gwardii, nie płacono podatków i niszczono wszelkie symbole feudalizmu i podziału stanowego.