Języki austroazjatyckie: Różnice pomiędzy wersjami

drobne redakcyjne
(drobne redakcyjne)
[[Plik:Se asia lang map.png|right|350px|thumb|Rozmieszczenie języków austroazjatyckich]]
 
'''Języki austroazjatyckie''' – [[rodzina językowa]] skupiająca języki używane w południowo-wschodniej [[Azja|Azji]] oraz na małych obszarach, rozrzuconych po [[Indie|Indiach]] i [[Bangladesz]]u. Termin „austroazjatyckie” pochodzi od [[łacina|łacińskiego]] słowa {{k|la|auster}}, oznaczającego południe i nazwy kontynentu – [[Azja]]. Należą do niej między innymi języki: [[języki mundajskie|mundajskie (munda)]], [[Języki staromalakijskie|staromalakijskie]], [[Języki khasyjskie|khasyjskie]], [[Języki nikobarskie|nikobarskie]] oraz [[Języki mon-khmer|mon-khmerskie]] z językiem [[język khmerski|khmerskim]]. Wymienić tu jeszcze można grupę mieszaną z językami [[język czamski|czam]], [[język radai|radai]] i [[język sedang|sedang]], które powstały z nawarstwienia się dialektów austroazjatyckich na substrat [[języki austronezyjskie|austronezyjski]].
Z rzeczonych języków tylko [[Język wietnamski|wietnamski]], [[Język khmerski|khmerski]] i [[Język mon|mon]] mają długą tradycję piśmienniczą, a tylko wietnamski i khmerski oficjalny status (odpowiednio w [[Wietnam]]ie i [[Kambodża|Kambodży]]). Reszta języków jest używana przez mniejszości etniczne. Powszechne sądzi się, że pierwotny ich zasięg obejmował południowo-wschodnią Azję i wschodnią część [[Subkontynent indyjski|subkontynentu indyjskiego]], a dominacja na tych ziemiach innych języków – w tym [[Języki indoeuropejskie|indoeuropejskich]], [[Języki dajskie|dajskich]], [[Języki drawidyjskie|drawidyjskich]] i [[Języki chińsko-tybetańskie|sino-tybetańskich]] jest rezultatem późniejszych migracji ludności (na dowód podaje się m.in. zapożyczenia austroazjatyckie w [[języki tybeto-birmańskie|tybeto-birmańskich]] językach wschodniego [[Nepal]]u).<br />