Zagórz: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 13 bajtów ,  1 rok temu
m
m (drobne redakcyjne)
Na początku XVII wieku Zagórz znalazł się w posiadaniu [[Stadniccy herbu Szreniawa bez Krzyża|Stadnickich]]. W roku 1710 hr. [[Jan Adam Stadnicki]] [[Wojewodowie wołyńscy|wojewoda wołyński]], zbudował [[Klasztor Karmelitów bosych w Zagórzu|obronny klasztor-twierdzę oo. Karmelitów]], od 1713 również jako klasztor szpital dla inwalidów wojennych.
 
W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej Zagórz byli Wincenty i Magdalena Rylscy<ref>{{Cytuj książkę | wydawca = [[Karol Wild]] | tytuł = Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym | miejsce = Lwów | data = 1855 | strony = 252 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=268083}}</ref>. W 1905 [[Stanisław Łobaczewski]] posiadał we wsi obszar 531,7 ha<ref>[[Alojzy Zielecki]], ''Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej'', w: ''[[Sanok. Dzieje miasta]]. Praca zbiorowa pod redakcją [[Feliks Kiryk|Feliksa Kiryka]]'', Kraków 1995. s. 405.</ref>. W 1911 właścicielem tabularnym był [[Zygmunt Łobaczewski-Wnuczek|Zygmunt Łobaczewski]] i wspólnicy, posiadający 525 ha<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911 | miejsce = Sanok | data = 1911 | strony = 24 | url = http://91sanockabibliotekacyfrowa.146.204.131pl/dlibra/docmetadata?id=552}}</ref>.
 
W polskiej literaturze XIX wieku Zagórz oraz klasztor zasłynęły dzięki [[Zygmunt Kaczkowski|Zygmuntowi Kaczkowskiemu]], który w swoim cyklu powieści pt. ''[[Ostatni z Nieczujów]]'' opisał znajdujący się w nim legendarny ''grób Nieczui''.
305 128

edycji