Wzorzec umowy: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 51 bajtów ,  2 lata temu
źródła/przypisy
m (Bot poprawia odwołania do ustawy)
(źródła/przypisy)
'''Wzorzec umowy''' (wzorzec umowny) – zbiór jednostronnie ustalonych, z góry przygotowanych [[Klauzula (prawo)|klauzul]] umownych przedstawianych drugiej stronie w celu zawarcia [[Umowa|umowy]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Wzorce umów |data = |data dostępu = 2018-01-16 |url = http://www.infor.pl/prawo/encyklopedia-prawa/w/272080,Wzorce-umow.html |język = pl}}</ref>. Wzorce umowne występują pod różnymi nazwami: ogólne warunki umów, regulaminy, wzory umów, umowy typowe, taryfy, formularze umów. W literaturze, [[Legislacja|ustawodawstwie]] i [[Orzecznictwo|orzecznictwie]] zachodnioeuropejskim najczęściej używa się określenia „ogólne warunki umów”<ref name=":0">Zbigniew Radwański, Adam Olejniczak, Zobowiązania cz. ogólna, wyd.12, Warszawa 2016. s. 151-161.</ref> ([[Język niemiecki|niem.]] ''allgemeine Geschäftsbedienungen''<ref>Bogusław Banaszak (red.), ''Słownik Prawa i Gospodarki niemiecko-polski'', Warszawa 2005, s. 21.</ref>, [[Język angielski|ang.]] ''Standard form contract''<ref>Ewa Ożga, ''Słownik terminologii prawniczej'', cz. 2 angielsko - polska, Bydgoszcz 2002, s. 590.</ref>, [[Język francuski|fr.]] ''Conditions générales du contrat''<ref>Jerzy Pieńkoń, ''Polsko-francuski słownik prawniczy'', Kraków 2003, s. 217.</ref>, [[Język włoski|wł.]] ''Condizioni generali di contratto''<ref>Małgorzata Grelewicz-La Mela, Beata Nuzzo, ''Słownik Prawniczy włosko- polski'', Warszawa 2003, s. 103.</ref>). Instytucję tę w polskim systemie prawnym regulują art. 384–385 oraz art. 385<sup>4</sup> [[Kodeks cywilny|Kodeksu cywilnego]].
 
Wzorca umowy (regulaminu) nie należy mylić ze wzorem umowy ''sensu stricto'' (formularzem umowy). Wzorzec jest zbiorem postanowień mającym stanowić treść zawiązywanego [[Stosunek prawny|stosunku prawnego]]. Jego redakcyjna forma przypomina [[akt normatywny]]. Wzór umowy jest to natomiast wcześniej przygotowana przez jedną ze stron treść umowy z pozostawieniem pustych miejsc dla skonkretyzowania istotnych elementów umowy<ref name=":0" />.
Kontrahenci posługują się coraz częściej wzorcami w postaci elektronicznej. Wówczas związanie wzorcem jest skuteczne, tylko gdy wzorzec został udostępniony drugiej stronie przed zawarciem umowy w taki sposób, aby mogła ten wzorzec przechowywać i odtwarzać w zwykłym toku czynności<ref>Art. 384 § 4 k.c.</ref>. Tym warunkom odpowiada m.in. przesłanie wzorca [[Poczta elektroniczna|poczta elektroniczną]] lub [[Płyta kompaktowa|płyty CD]] z zapisem wzorca. Natomiast trwałości nie zapewnia udostępnienie wzorca na stronie [[Strona internetowa|www]]<ref name=":0" />.
 
Kwestią sporną jest czy w przypadku świadczenia usług drogą elektroniczną, wzorzec również powinien być przesłany, tak aby strona mogła go przechowywać i odtwarzać, czy wystarczy publikacja na stronie internetowej. Ustawa o świadczeniu usług droga elektroniczną stanowi, że usługodawca ma obowiązek przed zawarciem umowy nieodpłatnie udostępnić usługobiorcy regulamin, a także na jego żądanie zrobić to w taki sposób, który umożliwi usługobiorcy odtwarzanie i utrwalanie jego treści w za pomocą systemu teleinformatycznego jakim się posługuje<ref>Art. 8 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną ({{Dziennik Ustaw|20192020|123344}})</ref>. Mimo że przepis ten stanowi regulację szczególną w odniesieniu do przepisów Kodeksu cywilnego i ma pierwszeństwo w stosowaniu, wobec rozbieżności w doktrynie oraz braku w dalszym ciągu jednoznacznej praktyki stosowania nie można tego jednoznacznie stwierdzić<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Regulamin sklepu internetowego jako wzorzec umowy - Prawo Nowoczesnych Technologii |data = |data dostępu = 2018-01-17 |opublikowany = lexplay.pl |url = https://lexplay.pl/artykul/Prawo-Nowoczesnych-Technologii/regulamin_sklepu_internetowego_jako_wzorzec_umowy}}</ref>. Wydaje się najsłuszniejszy pogląd, że w obrocie między przedsiębiorcami wystarczy umieszczenie wzorca na stronie www, a w przypadku zawierania umów konsumenckich, wobec których stosuje się szczególny reżim prawny, niezbędne jest przesłanie wzorca pocztą elektroniczną<ref>Tomasz Szczurkowski ''Udostępnienie wzorca umowy w postaci elektronicznej'' [w:] "Przegląd Prawa Handlowego" 2005/7, s. 36-40.</ref>.
 
Jeśli wzorzec został wydany w trakcie trwania zobowiązania o charakterze ciągłym (np. stosunku [[Umowa rachunku bankowego|rachunku bankowego]], [[Umowa najmu|najmu]], czy [[Dzierżawa|dzierżawy]]), to wiąże druga stronę tylko, jeżeli zostaną zachowane wcześniej wymienione warunki, a druga strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia<ref>Art. 384<sup>1</sup> k.c.</ref>.
Anonimowy użytkownik