Juliusz Nowina-Sokolnicki: Różnice pomiędzy wersjami

Uzupełnienie na temat opuszczenia Polski na podstawie źródła
(Zgodne z prawdą historii i faktami .)
(Uzupełnienie na temat opuszczenia Polski na podstawie źródła)
 
== Działalność emigracyjna ==
W bliżejlutym nieznanych1946 okolicznościachdzięki przedostałpomocy sięStefana podRybickiego koniec("Białego [[IIkapitana") wojnaprzedostał światowa|IIsię wojnyzorganizowanym światowej]] dotransportem [[Wielka Brytania|do Wielkiej Brytanii]]<ref>{{Cytuj |autor = N. Wójtowicz, |tytuł = Kryptonim „Mikron”. Bezpieka wobec Juliusza Sokolnickiego, Poznań 2015, s. 24 i 32. |data = }}</ref>. W 1947 został zdemobilizowany i był członkiem zarządu cywilnego polskiego obozu wojskowego. Wkrótce mianowany został sekretarzem 107. koła [[Stowarzyszenie Polskich Kombatantów|Stowarzyszenia Kombatantów Polskich]] „Witley i Okolice”. Rok później zamieszkał w Londynie, gdzie przez szereg lat pracował fizycznie. Równocześnie nie zaprzestał aktywności w strukturach polonijnych, m.in. sekretarzując [[Towarzystwo Oświaty Powszechnej|Towarzystwu Oświaty Powszechnej]]. Od czerwca 1950 współredagował „[[Biuletyn Ziem Zachodnich]]”. W 1951 został działaczem piłsudczykowskiej [[Liga Niepodległości Polski|Ligi Niepodległości Polski]]. Po powstaniu w 1954 niekonstytucyjnej [[Rada Trzech|Rady Trzech]] opowiedział się w tym sporze po stronie legalnego prezydenta. Wówczas to wraz z grupą byłych działaczy Ligi Niepodległości Polski współtworzył [[Konwent Walki o Niepodległość]]<ref name="Sokolnicki Juliusz 2009">Sokolnicki Juliusz, [w:] Who is Who w Polsce, 8 wydanie, 2009, część 2, s. 3038.</ref>. Ugrupowanie to deklarowało wsparcie dla obozu prezydenckiego<ref>Sokolnicki nie wahał się przyrównywać [[Władysław Anders|Andersa]], [[Tomasz Arciszewski|Arciszewskiego]] i [[Edward Bernard Raczyński|Raczyńskiego]] do dążących do zniszczenia [[Konstytucja 3 maja|Konstytucji 3 Maja]] twórców [[Konfederacja targowicka|konfederacji targowickiej]]. Zob. J. Sokolnicki, ''Dwie konstytucje'', „Rzeczpospolita Polska”, nr 4 (176), 30 kwietnia 1969.</ref>. W latach 1955–1956 nawiązał krótkotrwały kontakt z wywiadem PRL, aby jak twierdził „rozpracować działalność służb reżymowych w środowiskach emigracyjnych”<ref>Maciej Dęboróg-Bylczyński, Recenzja http://historykon.pl/nowe/kryptonim-mikron-bezpieka-wobec-juliusza-sokolnickiego-recenzja/</ref>. Po kilku spotkaniach zgłosił się do [[Scotland Yard]]u gdzie przekazał posiadane informacje, w efekcie czego funkcjonariusz PRL-owskiego wywiadu został uznany za ''persona non grata''<ref>[[Norbert Wójtowicz|N. Wójtowicz]], ''Kryptonim „Mikron”. Bezpieka wobec Juliusza Sokolnickiego'', Poznań 2015, {{ISBN|978-83-901606-8-9}}.</ref>. W 1958 współzałożyciel Związku Obrony Polskich Ziem Zachodnich, członek zarządów Związku Ziem Wschodnich<ref name="Sokolnicki Juliusz 2009" />.
 
Był członkiem Rady Rzeczypospolitej Polskiej [[I Rada Rzeczypospolitej Polskiej|I kadencji]] (1954–1957, wyznaczony przez Konwent Walk o Niepodległość, na pierwszym posiedzeniu 18 grudnia 1954 wybrany jej sekretarzem<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Komunikat Biura Rady Rzeczypospolitej Polskiej |url = http://eprints.hist.pl/219/1/1955-04-18_nr1.pdf|czasopismo = [[Dziennik Ustaw|Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej]] |strony = 4 |data = nr 2 z 12 lipca 1968}}</ref>; pełnił mandat do 28 kwietnia 1957) oraz z ramienia Ruchu Odrodzenia Narodowego [[II Rada Rzeczypospolitej Polskiej|II kadencji]] (1958–1963), [[III Rada Rzeczypospolitej Polskiej|III kadencji]] (1963–1968) i [[IV Rada Rzeczypospolitej Polskiej|IV kadencji]] (1968–1970). Od 12 stycznia 1967 był ministrem informacji i dokumentacji w [[Rząd Aleksandra Zawiszy|rządzie Aleksandra Zawiszy]], działającym do 9 czerwca 1970. W kolejnym [[Rząd Zygmunta Muchniewskiego|rządzie Zygmunta Muchniewskiego]] był ministrem informacji i dokumentacji do 3 czerwca 1971, a następnie ministrem i został zwolniony z tego stanowiska na własną prośbę<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Zwolnienie Ministra |url = http://eprints.hist.pl/314/1/1971-12-31_nr5.pdf|czasopismo = [[Dziennik Ustaw|Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej]] |strony = 27 |data = nr 5 z 31 grudnia 1971}}</ref>.