Linia kolejowa nr 311: Różnice pomiędzy wersjami

(int., wikizacja)
 
=== Przed 1945 r. ===
Pierwszy odcinek trasy, z Liberca do Jablonca po stronie austro-węgierskiej oddano do eksploatacji 28 listopada 1888, a w 11 października 1894 wydłużono ją do Tanvaldu. W tym samym okresie, 20 grudnia 1891 po stronie pruskiej oddano do eksploatacji odcinek z Jeleniej Góry do [[Piechowice|Piechowic]] o długości 16,7km7 km. Na jego budowę w 1888 r. Sejm Pruski przeznaczył kwotę 1,05 mln marek<ref>[https://zbiorowy.info/2018/04/historia-linii-kolejowej-jelenia-gora-szklarska-poreba/ Historia linii kolejowej Jelenia Góra – Szklarska Poręba].</ref>. W 1899 rozpoczęto budowę na odcinku z Tanvaldu do Kořenova, na którym – prócz kilku tuneli i mostów – na dwóch najbardziej stromych odcinkach trasy o nachyleniu sięgającym 58‰ zastosowano mechanizm [[kolej zębata|kolei zębatej]] – podwójną listwę zębatą systemu Abta. Łączna długość obu odcinków wynosi 4744&nbsp;metry. Połączenie Tanvaldu z Kořenovem oddano do eksploatacji 30 czerwca 1902, 1 października tego samego roku połączono obie sieci – austro-węgierską i pruską – mostem kolejowym na [[Izera|Izerze]].
 
Po stronie austriackiej w celu pokonania odcinka Tanvald-Kořenov, gdzie na przestrzeni siedmiu kilometrów różnica poziomów wynosi 235 metrów wykorzystywano lokomotywy parowe z mechanizmem kolei zębatej; ze względów bezpieczeństwa podczepiano je zawsze poniżej składu wagonów. Pomiędzy Kořenovem a Jelenią Górą tory wznoszą się jeszcze, choć już nie tak stromo, z ok. 701 m [[n.p.m.]] przez 740 m n.p.m. ([[Harrachov (stacja kolejowa)|dawna stacja Tkacze]], dziś Harrachov-Mýtiny) aż do 886 m n.p.m. ([[Przełęcz Szklarska (Sudety)|Przełęcz Szklarska]] w [[Jakuszyce|Jakuszycach]]). Po północnej stronie przełęczy linia kolejowa obniża się, a największa stromizna po stronie polskiej występuje między Górzyńcem a Piechowicami, ale nie przekracza 26‰, toteż nie stosuje się tu żadnych systemów kolei zębatej.
154 817

edycji