Linia kolejowa nr 311: Różnice pomiędzy wersjami

m
→‎Po 1945 r.: drobne redakcyjne
m (→‎Po 1945 r.: drobne redakcyjne)
Działania wojenne podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] nie spowodowały większych strat ani zniszczeń na szlaku Kolei Izerskiej.
 
Departament Elektryczny [[Ministerstwo Komunikacji|Ministerstwa Komunikacji]] w Warszawie przygotowywał wznowienie ruchu pociągów elektrycznych, delegując w lipcu 1945 roku na teren tworzonej Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych we Wrocławiu 22 specjalistów trakcji elektrycznej (dla obsadzenia stanowisk kierowniczych) oraz 15 maszynistów{{r|Etmanowicz}}. Pod nadzorem delegatów PKP uruchomiono sieć elektryczną na odcinku Jelenia Góra – Szklarska Poręba oraz liniach wychodzących z Jeleniej Góry do Karpacza i Lubania{{r|Etmanowicz}}. Dnia 8 lipca 1945 roku w Moskwie doszło do porozumienia między rządami Polski i [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich]], na mocy którego system kolei elektrycznych w Sudetach został uznany za radziecką [[Zdobycz wojenna|zdobycz wojenną]] i przeznaczony do demontażu i wywiezienia do ZSRR{{r|Etmanowicz}}. Odcinek sieci trakcyjnej Jelenia Góra Zachodnia – Szklarska Poręba ocalał przed rozbiórką{{r|Etmanowicz}}. Mimo tego, podobnie jak inne, nieliczne elementy sudeckiego systemu, których Sowieci przez 3 tygodnie planowego demontażu nie byli w stanie zabrać, decyzją Ministerstwa Komunikacji została zdemontowana i wykorzystana wtórnie na liniach kolejowych i tramwajowych w głębi krajówkraju{{r|Etmanowicz}}. Departament Elektrotechniczny Ministerstwa Komunikacji, mając na względzie górski charakter linii apelował o natychmiastowe, ponowne zelektryfikowanie szlaków polskim systemem prądu stałego o napięciu 3000 [[V]]{{r|Etmanowicz}}. Trudna sytuacja gospodarcza Polski sprawiła, że reelektryfikację głównych szlaków (odcinki Wrocław – Jelenia Góra, następnie Jelenia Góra – Węgliniec i Jelenia Góra – Szklarska Poręba) przeprowadzono odpowiednio: u schyłku lat sześćdziesiątych i w połowie lat 80. XX wieku{{r|Etmanowicz}}.
 
Zniszczony przez Niemców w czasie wojny most na rzece [[Bóbr (dopływ Odry)|Bóbr]] spowodował, że ruch pociągów na polskim odcinku Kolei Izerskiej odbywał się nie ze stacji Jelenia Góra, tylko z [[Jelenia Góra Zachodnia|Jeleniej Góry Zachodniej]]. Na pokonanie trasy pod górę, przez Jakuszyce do [[Harrachov (stacja kolejowa)|stacji Tkacze]] pociąg osobowy potrzebował wówczas 2h17m (~19 km/h na trasie 43 km), z powrotem natomiast 1h47m. W 1946 kursowały na tym odcinku tylko dwie pary pociągów, natomiast na początku [[lata 50. XX wieku|lat 50.]] – już cztery, a czas przejazdu skrócił się o ponad pół godziny w każdą stronę (prędkość podróżna z Jeleniej Góry do Tkaczy wzrosła zatem do ok. 26 km/h). Ze względu na zaostrzenie od 1948 przepisów o przebywaniu w strefie nadgranicznej, odcinek pomiędzy Jakuszycami a Tkaczami był dostępny tylko dla pracowników leśnych, posiadających specjalne przepustki, oraz dla żołnierzy [[Wojska Ochrony Pogranicza|WOP]]. W 1953 odbudowano most kolejowy na Bobrze, dzięki czemu pociągi ze Szklarskiej Poręby zaczęły ponownie docierać na dworzec w Jeleniej Górze.
154 830

edycji