Matka zastępcza: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 16 bajtów ,  1 rok temu
zmiana linku, chodzi o Kodeks Cywilny z 1964
(→‎Prawo w Polsce: uzupełnienie)
(zmiana linku, chodzi o Kodeks Cywilny z 1964)
§ 3. Tej samej karze podlega, kto wyraża zgodę na adopcję dziecka przez siebie w warunkach, o których mowa w § 2.|Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny|width=50%}}
 
Przekazanie praw rodzicielskich do dziecka (w tym zwłaszcza [[władza rodzicielska|władzy rodzicielskiej]]) może się odbyć tylko na zasadzie [[adopcja|przysposobienia]] (zwłaszcza ''adoptio in plena''). Decyduje o nim tylko [[sąd opiekuńczy]] (art. 586 [[kodeks postępowania cywilnego|k.p.c.]]), kierując się jedynie dobrem dziecka (art. 114 k.r.o.). W związku z tym samo porozumienie surogatki i "docelowych" rodziców nie gwarantuje orzeczenia zgodnego z ich zamiarem. Na mocy wspomnianej nowelizacji umowa decydująca o tym, kto jest matką dziecka, byłaby niezgodna z prawem, a więc nieważna (art. 58 § 1 [[Kodeks cywilny (ustawa z 1964)|k.c.]]). Natomiast umowne zobowiązanie się surogatki do wyrażenia zgody na przysposobienie dziecka należałoby uznać za nieważne ze względu na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.). W związku z powyższym, jeśli surogatka po porodzie zmieni zdanie i odmówi oddania dziecka, dla sądu bez znaczenia będą jej wcześniejsze ustalenia z "docelowymi" rodzicami. Zgoda matki na przysposobienie nie jest wymagana tylko wyjątkowo, ale, jak wspomniano, nawet w tej sytuacji sąd może nie orzec przysposobienia, jeśli uzna, że nie będzie ono zgodne z dobrem dziecka.
 
Czerpanie korzyści materialnych z macierzyństwa zastępczego (w tym pośredniczenie między surogatką a ewentualnymi „klientami”) jest przestępstwem (art. 189a § 1 i 2 oraz art. 211a [[Kodeks karny (1997)|k.k.]]).
Anonimowy użytkownik