Ulica Obozowa w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 51 bajtów ,  1 rok temu
drobne redakcyjne, drobne merytoryczne
(drobne merytoryczne, drobne redakcyjne, WP:WER)
(drobne redakcyjne, drobne merytoryczne)
'''Ulica Obozowa''' – ulica w dzielnicy [[Wola (Warszawa)|Wola]] w [[Warszawa|Warszawie]] .
 
Ulica Obozowa rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania ulic Sołtyka i [[Ulica Młynarska w Warszawie|Młynarskiej]], następnie biegnie w kierunku północno-zachodnim przecinając z północy ulicę Ostroroga, następnie od południa [[Ulica Płocka w Warszawie|Płocką]] i Gostyńską, a później znów od północy ul. św. Stanisława i Wawrzyszewską, gdzie po przejściu pod wiaduktem kolejowym, kieruje się dalej na zachód przecinając [[Aleja Prymasa Tysiąclecia w Warszawie|aleję Prymasa Tysiąclecia]]. Później Obozowa przecina ulice: Majakowskiego, Długomiła/Magistracką, Dahlberga/Deotymy, Dalibora, Erazma Ciołka i Księcia Janusza, gdzie dalej przechodzi w ulicę Dywizjonu 303.
 
== Historia ==
W czasach [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] prowadziła do obozu artylerii pieszej, a w późniejszym okresie do obozu wojska rosyjskiego<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Handke | imię = Kwiryna | tytuł = Dzieje Warszawy nazwami pisane | wydawca = Muzeum Historyczne m.st. Warszawy | miejsce = Warszawa | data = 2011 | strony = 170 | isbn = 978-83-62189-08-3}}</ref>.
 
Ulica powstała najprawdopodobniej w końcu [[XIX wiek|XIX]] wieku. Przez długie lata, była mało znaczącą arterią, jej obecny skraj, kreślił w ówczesnym czasie granicę miasta. W trakcie stopniowej rozbudowy Koła i Moczydła, zyskiwała na znaczeniu. [[14 grudnia]] [[1931]]&nbsp;r. w ulicę Obozową wjechał pierwszy wóz tramwajowy o oznaczeniu linii 16,. połączyłPołączył on [[Młynów (Warszawa)|Młynów]] z [[Plac Zbawiciela w Warszawie|placem Zbawiciela]].
 
Ulica Obozowa nabrała znaczenia po wybudowaniu na Kole w okresie międzywojennym, osiedla mieszkaniowego imienia Stefana Żeromskiego Towarzystwa Osiedli Robotniczych. Zostało zaprojektowane przez [[Roman Piotrowski (1895–1988)|Romana Piotrowskiego]], Zdzisława Szulca, Kazimierza Lichtensteina i Aleksandra Brzozowskiego<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Kasprzycki | imię = Jerzy | tytuł = Korzenie miasta. Tom V Żoliborz i Wola | wydawca = Wydawnictwo Veda | miejsce = Warszawa | data = 2004 | strony = 248 | isbn = 83-85584-61-7}}</ref>. To nowoczesne, jak na tamte czasy osiedle, składaskładało się z 19 wielomieszkaniowych, dwupiętrowych domów. Domy od nr. 62 do 80 są to tzw. korytarzowce (mające po 9 mieszkań na każdym piętrze, każdej klatki schodowej), a od nr. 67 do 85 tzw. klatkowce (mające po 4 mieszkania na każdym piętrze, każdej klatki schodowej). Każde mieszkanie zostało wyposażone w instalację wodną i gazową, w.c., piec kaflowy do ogrzewania, kuchnię węglową oraz gazową i pomieszczenie piwniczne do przechowywania węgla opałowego, ziemniaków, itp. Każda klatka schodowa miała dostęp do łaźni, pralni i suszarni bielizny. Osiedle miało ponadto swoje przedszkole, salę teatralną i bibliotekę w budynku przy ul. Obozowej 85, swoją szkołę podstawową przy ulicy Ożarowskiej, a także sklepy spożywcze, aptekę i księgarnię znajdujące się na parterach niektórych budynków frontowych. Pomiędzy budynkami nr. 81 i 83 wybudowanych było kilka garaży. Każdy kompleks 10 domów był ogrodzony i zamykany na noc. Przy każdej z dwóch bram wejściowych (jednej na początku i drugiej na końcu każdego kompleksu) zainstalowane były dzwonki elektryczne po to, aby można było zbudzić dozorcę i wyjść lub wejść do osiedla.
 
Pierwsza bomba lotnicza zrzucona na Warszawę przez lotnictwo niemieckie weWe wrześniu 1939, bomba niemiecka spadła na budynek przypod ulicy Obozowejnr 76(?), zburzyła część domu i zabiła wielu jegokilkunastu mieszkańców. Na ścianie tego budynku wmurowanaw 1949 wmurowano tablicę pamiątkową<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Ciepłowski | imię = Stanisław | tytuł = Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w. | wydawca = Argraf | miejsce = Warszawa | data = 2004 | strony = 206 | jestisbn tablica= pamiątkowa83-912463-4-5}}</ref>.
W latach 50. ubiegłego wieku rozwój budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego na Kole. W tych latach zbudowano na skraju lasku przy ulicy Dobrogniewa Dzielnicowy Dom Kultury, który cieszył się dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży. Dom ten prowadzony przez pana Roykiewicza miał zespoły: tańca folklorystycznego prowadzony przez primabalerynę panią Marię Skorupczynę, turystyki rowerowej, modelarnię lotniczą, modelarnię szkutniczą oraz pracownię plastyczną.