Johann Eck: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 43 bajty ,  1 rok temu
drobne techniczne
(drobne techniczne)
(drobne techniczne)
|www =
}}
 
 
'''Jan Mayer von Eck''' (ur. [[13 listopada]] [[1486]] w [[Egg an der Günz]], zm. [[13 lutego]] [[1543]] w [[Ingolstadt]]) – teolog, obrońca tradycyjnego [[katolicyzm]]u podczas [[reformacja|reformacji]], zaciekły przeciwnik [[Marcin Luter|Marcina Lutra]].
 
O edukację Jana zadbał jego wuj, Marcin Mayer, duchowny parafii w [[Rottenburg am Neckar|Rottenburgu]]. W wieku 12 lat posłał go na [[Uniwersytet w Heidelbergu]], a następnie w [[Uniwersytet Eberharda Karola w Tybindze|Tybindze]]. Jan studiował tam nauki teologiczne i ekonomiczne, w [[1501]] wyjechał jednak z powodu plagi i osiadł we [[Fryburg Bryzgowijski|Fryburgu]], najpierw jako student teologii i prawa, później jako wykładowca. W [[1508]] wszedł do stanu duchownego w [[Strasburg]]u i po dwóch latach później otrzymał [[doktorat]] z teologii.
 
W [[1506]] roku opublikował swoją pierwszą pracę, dał się też poznać jako mówca i orator. W późniejszych latach wydawał liczne publikacje (szczególnie broniąc tradycyjnej katolickiej wizji [[predestynacja|predestynacji]]), jak również komentarze [[Biblia|Biblii]].
 
== Dysputa lipska ==
W [[1519]] roku odbyła się słynna [[dysputa lipska]] pomiędzy Eckiem a [[Marcin Luter|Lutrem]], podczas której ten pierwszy był zobowiązany ośmieszać luterańskie tezy. Z tego też okresu pochodzi opis postaci i charakteru Ecka, napisany przez bezstronnego, naocznego świadka Piotra Moselanusa:
 
<blockquote>
</blockquote>
 
Dyskusja w Lipsku wykazała niemożliwość pogodzenia stanowiska Lutra z tradycyjnym nauczaniem Kościoła rzymskiego przede wszystkim odnośnie władzy papieskiej. Eck w przeciwieństwie do Lutra uważał, że tylko władza papieska jest gwarantem jedności Kościoła, dlatego posunął się do zaatakowania Lutra podejrzeniem o powtarzanie niektórych poglądów [[Jan Hus|Husa]]. Luter przyznał, że niektóre artykuły Husa potępione na [[Sobór w Konstancji|Soborze w Konstancji]] są "całkowicie„całkowicie chrześcijańskie"chrześcijańskie”, co Eck łatwo wykorzystał do ośmieszenia Lutra jako heretyka powtarzającego nauki potępione na Soborze w Konstancji w [[1415]] r.
 
Debata została przerwana 27 lipca przez księcia Jerzego, który pilnie potrzebował wykorzystać salę zamkową do innych celów. Eck ogłosił się samozwańczo jej zwycięzcą i odbierał prezenty i honory z rąk władz Uniwersytetu w Lipsku oraz przełożonych i możnych. Jednak rok później, kiedy przyjechał do Lipska z bullą [[Exsurge Domine]] spotkał się tam z tak stanowczym oporem studentów Uniwersytetu (w liczbie ok. 150), że w obawie o swe życie musiał ratować się ucieczką do pobliskiego klasztoru.
 
== Potępienie Lutra i jego zwolenników ==
W Rzymie, w przeciwieństwie do Niemiec, bardzo ceniono Ecka jako "niezmordowanego„niezmordowanego szermierza prawdziwej wiary"wiary”. W styczniu [[1520]] roku [[Leon X]] zaprosił go do Rzymu, gdzie Eck wręczył papieżowi swoje najnowsze dzieło broniące władzy papieskiej przeciwko twierdzeniom Lutra '''De primate Petri adversus Ludderum''' (Ingolstadt, 1520). W nagrodę za to dzieło otrzymał urząd papieskiego protonotariusza.
 
Jednocześnie Eck starał się, przez jakiś czas bezskutecznie, doprowadzić do potępienia Lutra i jego zwolenników. Efektem jego energicznych zabiegów, do których włączyli się [[Teolog Dm Papieskiego|Mistrz Świętego Pałacu]] [[Silvestro Mazzolini da Prierio]], prefekt Biblioteki Watykańskiej [[Girolamo Aleandro]] oraz kardynałowie [[Kajetan (kardynał)|de Vio]] i [[Lorenzo Campeggio]], były cztery posiedzenia konsystorza, na których opracowano bullę [[Exsurge Domine]]. Eck otrzymał godność nuncjusza papieskiego i był jedną z trzech osób, którym powierzono promulgację i wykonanie tej bulli.
W latach 1521-1522 Eck przebywał ponownie w Rzymie, gdzie zdawał relację z rezultatów swojej nuncjatury.
 
Po powrocie z Rzymu przystąpił z wielką energia do działań przeciwko luteranom. Dzięki jego wpływom (książę Bawarii był początkowo przeciwny takim działaniom), w [[1522]] roku wdrożono w Bawarii edykt religijny, na mocy którego senat Uniwersytetu w Ingolstadt otrzymał uprawnienia trybunały Inkwizycji, zapoczątkowując tym samym okres wieloletnich prześladowań religijnych.
 
W 1523 roku Eck wyjechał do Rzymu po raz trzeci, gdzie w uznaniu za wdrożenie polityki represji w Bawarii uzyskał dla księcia Bawarii cenne koncesje kościelne.
W styczniu 1528 roku odbyła się w [[Berno|Bernie]] kolejna dysputa teologiczna, gdzie pod nieobecność Ecka wygrali zdecydowanie reformatorzy.
 
W 1530 roku brał udział w Sejmie w Augsburgu, gdzie był najważniejszym teologiem katolickim. Zasiadał w komisji, której powierzono przygotowanie odpowiedzi na [[Konfesja Augsburska|Konfesję Augsburską]] luteran. Odpowiedź ta znana jako [[Konfutacja Konfesji Augsburskiej]], została przygotowana 13 lipca [[1530]], jednak cesarz [[Karol V Habsburg|Karol V]] nie przyjął jej ze względu na jej zbyt dużą objętość oraz zjadliwy język i zalecił rewizję refutacji. Po pięciu poprawkach [[13 sierpnia]] Refutacja została ostatecznie odczytana przed Sejmem w tej samej kaplicy, w której odczytano Konfesję Augsburską.
 
W tym samym miesiącu Eck brał udział w obradach komisji teologicznej, wyznaczonej przez cesarza do omówienia i pogodzenia różnic pomiędzy luteranami a katolikami. Działania te okazały się jednak bezowocne.
 
W [[1540]] roku brał udział w [[kolokwium w Wormacji]], gdzie zaczął okazywać pewne oznaki skłonności do kompromisu w kwestii nauki o usprawiedliwieniu. W styczniu 1541 roku udało mu się wywrzeć pozytywne wrażenie na Melanchtonie swoim podejściem do doktryny o usprawiedliwieniu przez wiarę; jednak po kilku miesiącach na Sejmie w Regensburgu zmienił swoje stanowisko na całkowicie przeciwne.
 
Ostatnim ważnym etapem działalności Ecka był jego konflikt z [[Martin Bucer|Martinem Bucerem]], dotyczącym antykatolickiej wymowy relacji Bucera o obradach sejmu w Regensburgu w 1541 roku.
 
== Biblia Ecka ==
Eck przetłumaczył na język niemiecki [[Biblia|Biblię]], która ukazała się po raz pierwszy w [[1537]] roku w Ingolstadt w formacie folio. W swym przekładzie naśladował przekład Lutra na tyle, na ile pozwalał na to tekst źródłowy (łacińska [[Wulgata]]). Jego przekład zawierał dodatkowo (w załączniku): Modlitwę Manassesa, Trzecią Księgę Machabejską oraz List Apostoła Pawła do Laodycejczyków.
 
== Bibliografia ==
{{Kontrola autorytatywna}}
 
{{DEFAULTSORTSORTUJ:Mayer von Eck, Jan}}
[[Kategoria:Niemieccy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy]]
117 892

edycje