Hieronim Nagórski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 326 bajtów ,  1 rok temu
m
drobne merytoryczne
m (drobne merytoryczne)
: ''Prosić Boga za niemi, szczególna obliga.''<ref>R. Ostrowski, ''Grabownica Starzeńska. Dzieje wsi od XIV do końca XX wieku'', rozprawa doktorska, wyd. Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Socjologiczno-Historyczny, Rzeszów 2009, s. 130.</ref><ref>M. Jedynak, ''Grabownica Starzeńska. Warto tam pojechać'', [w:] "Brzozowska Gazeta powiatowa", nt 10, Brzozów 2002, s. 18-19.</ref>
 
Po śmierci Hieronima Nagórskiego, która nastąpiła w 1636 roku Grabownica przeszła w ręce jego córek. Katarzyna objęła wraz z mężem Jackiem Krasowskim dwór górny, natomiast młodsza, Salomea, otrzymała dwór dolny. Najmłodsza, nieznana z imienia, wychowywała się w domu Mikołaja Pełki, krewnego od strony matki. Tego roku, Jadwiga z Pełków Nagórska dokonała pewnych zapisów na rzecz franciszkanów sanockich<ref>P. Pencakowski, ''Historia kościoła i klasztoru Franciszkanów w Sanoku'', [w:] "630. Rocznica przybycia franciszkanów do Sanoka", red. W. Banach, E. Kasprzak, Sanok 2008, s. 85.</ref>. Według rejestru poborowego ziemi sanockiej właścicielami Grabownicy, w roku 1655, byli: Jacek Krasowski i Wielowiejska, wdowa po Stefanie, Zbigniew Dobek z żoną Anną oraz Salomea Nagórska, żona Jana Fredry<ref>R. Ostrowski, ''Grabownica Starzeńska. Dzieje wsi od XIV do końca XX wieku'', rozprawa doktorska, wyd. Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Socjologiczno-Historyczny, Rzeszów 2009, s. 26.</ref>.
 
Z Salomeą, córką Hieronima Nagórskiego, wiąże się romantyczna i zarazem tragiczna historia, którą opisał [[Władysław Łoziński]]. Poniżej prezentowane są fragmenty tej opowieści: