Hieronim Nagórski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 12 bajtów ,  1 rok temu
m
drobne merytoryczne
m (drobne merytoryczne)
m (drobne merytoryczne)
== Życiorys ==
 
Hieronim z Nagorzyc Nagórski należał do rodu szlacheckiego [[Ród Ostojów (Mościców)|Ostojów]]. Pochodził z rodziny dziedziczącej w XV wieku na [[Nagorzyce|Nagorzycach]] (Nagórzycach), [[Roztylice|Roztylicach]] i w [[Jeżów (powiat ostrowiecki)|Jeżowie]] oraz położonym koło Bostowa [[Modrzewie (województwo świętokrzyskie)|Modrzewiu]] w dawnym [[Województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita)|woj. sandomierskim]]<ref>[[Marek Derwich|M. Derwich]], ''Klasztor Św. Krzyża na Łysej Górze a rycerstwo sandomierskie'', [w:] "Genealogia. Studia nad wspólnotami krewniaczymi i terytorialnymi w Polsce średniowiecznej na tle porównawczym. (Materiały sympozjum odbytego w dniach 21–23 IX 1983 r. w Golubiu-Dobrzyniu)", red. J. Hertel, J. Wroniszewski, Toruń 1987, s. 160-162.</ref>. Hieronim Nagórski był mężem Jadwigi, córki Jerzego Pełki, łowczego sanockiego, dziedzica Grabownicy, z którą miał kilkoro dzieci - ks. Wojciecha, proboszcza grabownickiego, Salomeę 1v. Przedwojowską 2v. Fredro, Annę Dobek<ref>B. Łuszczyński, ''Silva Heraldica'', rękopis 1850-1900, t. XII, k. 91.</ref>, Katarzynę Krasowską oraz nieznanego z imienia syna, który zginął w 1621 roku pod Chocimiem<ref>R. Ostrowski, ''Grabownica Starzeńska. Dzieje wsi od XIV do końca XX wieku'', rozprawa doktorska, wyd. Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Socjologiczno-Historyczny, Rzeszów 2009, s. 24-26.</ref>.
 
W roku 1621 Hieronim Nagórski brał udział w [[Bitwa pod Chocimiem (1621)|bitwie pod Chocimiem]] z wojskami tureckimi, gdzie zginął jego starszy syn. Wówczas Nagórski złożył ślubowanie Bogu, że jeżeli powróci żywym z wyprawy wojennej wraz z synem Wojciechem, to poświęci go służbie kapłańskiej. Przyrzeczenie zostało spełnione, gdyż jego syn został księdzem i w roku 1637 objął probostwo grabownickie<ref>R. Ostrowski, ''Grabownica Starzeńska. Dzieje wsi od XIV do końca XX wieku'', rozprawa doktorska, wyd. Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Socjologiczno-Historyczny, Rzeszów 2009, s. 25.</ref>.