Ulica Obozowa w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 71 bajtów ,  1 rok temu
drobne merytoryczne, drobne redakcyjne
(drobne redakcyjne, drobne merytoryczne)
(drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
Ulica powstała najprawdopodobniej w końcu [[XIX wiek|XIX]] wieku. Przez długie lata, była mało znaczącą arterią, jej obecny skraj, kreślił w ówczesnym czasie granicę miasta. W trakcie stopniowej rozbudowy Koła i Moczydła, zyskiwała na znaczeniu. [[14 grudnia]] [[1931]] r. w ulicę Obozową wjechał pierwszy wóz tramwajowy o oznaczeniu linii 16. Połączył on [[Młynów (Warszawa)|Młynów]] z [[Plac Zbawiciela w Warszawie|placem Zbawiciela]].
 
Ulica nabrała znaczenia po wybudowaniu na Kole w okresie międzywojennym, osiedla mieszkaniowego imienia Stefana Żeromskiego Towarzystwa Osiedli Robotniczych. Zostało zaprojektowane przez [[Roman Piotrowski (1895–1988)|Romana Piotrowskiego]], Zdzisława Szulca, Kazimierza Lichtensteina i Aleksandra Brzozowskiego<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Kasprzycki | imię = Jerzy | tytuł = Korzenie miasta. Tom V Żoliborz i Wola | wydawca = Wydawnictwo Veda | miejsce = Warszawa | data = 2004 | strony = 248 | isbn = 83-85584-61-7}}</ref>. To nowoczesne, jak na tamte czasy osiedle, składało się z 19 wielomieszkaniowych, dwupiętrowych domów, wzniesionych po obu stronach ulicy. Domy od nr. 62 do 80 są to tzw. korytarzowce (mające po 9 mieszkań na każdym piętrze, każdej klatki schodowej), a od nr. 67 do 85 tzw. klatkowce (mające po 4 mieszkania na każdym piętrze, każdej klatki schodowej). Każde mieszkanie zostało wyposażone w instalację wodną i gazową, w.c., piec kaflowy do ogrzewania, kuchnię węglową oraz gazową i pomieszczenie piwniczne do przechowywania węgla opałowego, ziemniaków, itp. Każda klatka schodowa miała dostęp do łaźni, pralni i suszarni bielizny. Osiedle miało ponadto swoje przedszkole, salę teatralną i bibliotekę w budynku przy ul. Obozowej 85, swoją szkołę podstawową przy ulicy Ożarowskiej, a także sklepy spożywcze, aptekę i księgarnię znajdujące się na parterach niektórych budynków frontowych. Pomiędzy budynkami nr. 81 i 83 wybudowanych było kilka garaży. Każdy kompleks 10 domów był ogrodzony i zamykany na noc.
 
We wrześniu 1939 bomba niemiecka spadła na budynek pod nr 76, zburzyła część domu i zabiła kilkunastu mieszkańców. Na ścianie budynku w 1949 wmurowano tablicę pamiątkową<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Ciepłowski | imię = Stanisław | tytuł = Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w. | wydawca = Argraf | miejsce = Warszawa | data = 2004 | strony = 206 | isbn = 83-912463-4-5}}</ref>.
W latach 50. ubiegłego wieku rozwój budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego na Kole. W tych latach zbudowano na skraju lasku przy ulicy Dobrogniewa Dzielnicowy Dom Kultury, który cieszył się dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży. Dom ten prowadzony przez pana Roykiewicza miał zespoły: tańca folklorystycznego prowadzony przez primabalerynę paniąprimabalerinę Marię Skorupczynę, turystyki rowerowej, modelarnię lotniczą, modelarnię szkutniczą oraz pracownię plastyczną.
W 1952 oddano do użytku szkołę T.P.D. (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) Podstawową i Liceum Pedagogiczne imienia Filipiny Płaskowickiej przy ulicy Obozowej 60.