Wacław Barcikowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 5 bajtów ,  6 miesięcy temu
brak opisu edycji
(kat.)
}}
[[Plik:Nagrobek Waclaw Barcikowski.JPG|thumb|160px|Grób Wacława Barcikowskiego i jego żony Janiny na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie]]]]
'''Wacław Barcikowski''' (ur. [[10 października]] [[1887]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[2 maja]] [[1981]] tamże) – polski prawnik, adwokat i działacz polityczny. Przewodniczący [[Stronnictwo Demokratyczne|Stronnictwa Demokratycznego]] (1949–1956)., [[Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego]] (1945–1956), [[wicemarszałek Sejmu]] [[Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Ustawodawczego]], członek (1947–1952) i zastępca przewodniczącego (1952–1956) [[Rada Państwa (Polska)|Rady Państwa]], poseł do [[Krajowa Rada Narodowa|Krajowej Rady Narodowej]], na [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Sejm Ustawodawczy]] i [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej I kadencji|I kadencji]].
 
== Życiorys ==
Pochodził z warszawskiej rodziny robotniczej jako syn Damazego Adama i Marii. W dzieciństwie pracował fizycznie w zakładach „Szukierta i Siemensa” w stolicy. Przed [[I wojna światowa|I wojną światową]] przez szereg lat przebywał w [[Moskwa|Moskwie]], gdzie brał udział m.in. w [[Rewolucja 1905 roku|rewolucji 1905]]. W 1912 zdał w Moskwie egzamin maturalny, zaś w 1918 ukończył studia na wydzialeWydziale prawaPrawa [[Moskiewski Uniwersytet Państwowy|Uniwersytetu Moskiewskiego]].
 
W latach 1919–1924 pracował jako prokurator. Z przyczyn politycznych zrzekł się funkcji i przeszedł do adwokatury<ref name="gom">Władysław Gomułka „Pamiętniki” t.I, s. 440 BGW 1994 {{ISBN|83-7066-552-7}}.</ref>. Bronił m.in. w procesach: [[Proces brzeski|brzeskim]] (1931) (obrońca [[Mieczysław Mastek|Mieczysława Mastka]]), toruńskim (1931) i [[Proces łucki|łuckim]] (1934). W 1936 był m. in. obrońcą [[Władysław Gomułka|Władysława Gomułki]]{{r|gom}}. Działał w [[Liga Obrony Praw Człowieka i Obywatela|Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela]], działającej przeciw prześladowaniom politycznym. Organizacja ta została rozwiązana przez polskie władze w 1937 roku. W latach 1937–1939 członek [[Stronnictwo Demokratyczne|Klubu Demokratycznego]] w [[Warszawa|Warszawie]]. W okresie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] działał w ruchu oporu, m.in. jako jeden z głównych działaczy [[Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa|Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej]] i przewodniczący [[Naczelny Komitet Ludowy Zjednoczonych Stronnictw Demokratycznych i Socjalistycznych|Naczelnego Komitetu Ludowego Zjednoczonych Stronnictw Demokratycznych i Socjalistycznych]] (1943–1944). Zwolennik jego współpracy z [[Polska Partia Robotnicza|Polską Partią Robotniczą]].
 
Po wojnie aktywny w Stronnictwie Demokratycznym, zaangażowany w prace [[Komitet Słowiański w Polsce|Komitetu Słowiańskiego w Polsce]]. Zasiadał w jego Centralnym Komitecie i Prezydium CK (1945–1958). W latach 1945–1949 I wiceprzewodniczący CK, a w latach 1949–1956 przewodniczący CK SD. Był posłem do [[Krajowa Rada Narodowa|Krajowej Rady Narodowej]], na [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Sejm Ustawodawczy]] i [[Sejm PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej I kadencji|I kadencji]]. W latach 1947–1952 przewodniczący Komisji Prawniczej i Regulaminowej w [[Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Sejmie Ustawodawczym]], w latach 1948–1952 przewodniczący Klubu Poselskiego SD. Zasiadał w Prezydium KRN (1945–1947), następnie był [[Wicemarszałek Sejmu|wicemarszałkiem Sejmu]] Ustawodawczego (1947–1952) i członkiem [[Rada Państwa (Polska)|Rady Państwa]]. W latach 1952–1956 zastępca przewodniczącego Rady Państwa.
4987

edycji