Teatr Animacji w Poznaniu: Różnice pomiędzy wersjami

drobne techniczne
m (MalarzBOT: {{ka}} jest redirectem {{Kontrola autorytatywna}})
(drobne techniczne)
Przez wiele lat o obliczu ''Marcinka'' decydowały dokonania [[Leokadia Serafinowicz|Leokadii Serafinowicz]] – scenografki i reżyserki, dyrektorki i kierowniczki artystycznej w latach 1960-1976. Serafinowicz, szukając nowych, rzadko wówczas obecnych w polskich teatrach lalek, środków wyrazu, uczyniła z Teatru Marcinek teatr poszukujący. Między lalki wprowadziła prawdziwych aktorów, a sięgając po teksty m.in. [[Cyprian Kamil Norwid|Norwida]] i [[Stanisław Ignacy Witkiewicz|Witkacego]], poszerzyła działalność teatru, otwierając go na widza dorosłego. Marcinek w latach 60. i 70. stał się fenomenem artystycznym i społecznym nie tylko w Poznaniu, ale i w Polsce, m.in. za sprawą takich przedstawień jak: ''Wanda'' [[Cyprian Kamil Norwid|Norwida]], ''Siała baba mak'' [[Krystyna Miłobędzka|Krystyny Miłobędzkiej]], ''O Kasi, co gąski zgubiła'' [[Maria Kownacka|Marii Kownackiej]], ''Tygrysek i piraci'' Hanny Januszewskiej.
 
W sezonie 1978/79 Teatr Marcinek przeniósł się do poznańskiego [[Zamek Cesarski w Poznaniu|Centrum Kultury Zamek]], w którym siedzibę ma do dzisiaj. W roku 1980 dyrektorem naczelnym Teatru został Antoni Kończal. W 1989 funkcję dyrektora artystycznego objął [[Janusz Ryl-Krystianowski]]. Wraz z przejęciem dyrekcji artystycznej Ryl-Krystianowski nadał Teatrowi nazwę, pod którą funkcjonuje obecnie – Teatr Animacji. Rozwój nowej koncepcji Teatru był manifestacją poglądów artystycznych twórcy, wyrazem jego postawy reformatorskiej oraz niezgody na porządek zastany w dziedzinie teatru lalek.
 
Fragment wypowiedzi programowej Janusza Ryl-Krystianowskiego: