Głubczyce: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 2 bajty ,  7 miesięcy temu
m
int.
m (Anulowanie wersji 61188406 autorstwa Suzanne1997 (dyskusja))
Znacznik: Anulowanie edycji
m (int.)
'''XVI wiek – początki XX wieku'''
 
W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony [[Luteranizm|luterański]] kościół i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta. W czasie [[Wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]] miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. Po I wojnie śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus (w styczniu 1743 r. w Głubczycach, już po dokonaniu rozgraniczenia w terenie, obie strony konfliktu wręczyły sobie dokumenty ratyfikacyjne). Miasto znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz. W latach 1753–1770 w Głubczycach został wzniesiony [[Kościół św. Idziego i św. Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów w Głubczycach|zespół klasztorny]] według projektu [[architekt]]a [[Jan Innocenty Töpper|Jana Innocentego Töppera]] z [[Prudnik]]a<ref>{{Cytuj |autor = Sławomir Draguła |tytuł = Franciszkanie z Głubczyc modlili się i uczyli |data = 2013-03-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = Nowa Trybuna Opolska |url = https://nto.pl/franciszkanie-z-glubczyc-modlili-sie-i-uczyli/ar/4552199}}</ref>. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców, a w 1870 już 9546. W końcu XIX w. ważnym ośrodkiem spotkań miejscowych Polaków był dom profesora miejscowego gimnazjum i wybitnego polskiego historyka Stanisława Karwowskiego<ref>S. Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. 1, 1815–1852, Poznań 1918, k. XII</ref> . Do domu Karwowskich zapraszani byli miejscowi Polacy jak również przebywający to Wielkopolanie nauczyciele i uczniowie gimnazjum. W domu tym bywał a także przyszły gen. WP [[Kazimierz Raszewski]] wówczas oficer [[6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)|6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena]] w Prudniku. Po I wojnie światowej na terytorium Górnego Śląska odbył się [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscyt]], w którym mieszkańcy tego regionu mieli opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu<ref>{{Cytuj|autor = Dorota Borowicz |tytuł = Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej |data = 2004 |isbn = 83-229-2569-7 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego |s = 39 |oclc = 69318732}}</ref>).
 
'''1933–1945'''
Na początku 1945 r. – w czasie przemarszu więźniów obozów koncentracyjnych przez teren miasta, Niemcy z eskorty zamordowali 21 więźniów niezdolnych do dalszego marszu. Ciała pogrzebano na tzw. cmentarzu żydowskim<ref>Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939–1945. Województwo opolskie, Warszawa 1980, s. 21.</ref>.
 
18 marca 1945 roku miasto zostało otoczone przez wojska radzieckie. Broniły go 18 SS Panzergrenadierdivision (grenadierzy pancerni) i 371 Dywizja Wehrmachtu. Po stronie radzieckiej walczyły oddziały 314 dywizji piechoty z 59 armii , 28 korpus piechoty 60 armii i 5 korpusu zmechanizowanego z 4 armii pancernej gwardii 1 Frontu Ukraińskiego (po 1945 roku w parku miejskim i na ul. Skłodowskiej-Curie postawiono Pomniki Wdzięczności Armii Czerwonej, które w ciągu ostatnich lat budziły w mieście wiele kontrowersji. Pojawił się nawet plan ich zburzenia<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyborcza.pl |data dostępu = 2020-04-20 |opublikowany = opole.wyborcza.pl |url = https://opole.wyborcza.pl/opole/1,35086,20446816,w-glubczycach-zlikwiduja-pomnik-wdziecznosci-armii-czerwonej.html?disableRedirects=true}}</ref>.)<ref>Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945", Sport i Turystyka 1988, {{ISBN|83-217-2709-3}}, str. 490. </ref>. W wyniku trwającego do 24 marca 1945 r. oblężenia oraz grabieży, dokonywanych przez żołnierzy radzieckich, w pierwszym tygodniu po jego zakończeniu zniszczeniu uległo około 40% miasta.
 
'''Po 1945 r.'''
439 993

edycje