Głubczyce: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 302 bajty ,  6 miesięcy temu
→‎Historia: drobne merytoryczne
m (int.)
(→‎Historia: drobne merytoryczne)
'''XVI wiek – początki XX wieku'''
 
W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony [[Luteranizm|luterański]] kościół i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta. W czasie [[Wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]] miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. W XVIII wieku Głubczyce podlegały inspekcji podatkowej w [[Prudnik]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia Powiatu Prudnickiego - Starostwo Powiatowe w Prudniku |data dostępu = 2020-11-09 |opublikowany = www.powiatprudnicki.pl |url = http://www.powiatprudnicki.pl/powiatprudnicki-historiapowiatu.html}}</ref>. Po I wojnie śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus (w styczniu 1743 r. w Głubczycach, już po dokonaniu rozgraniczenia w terenie, obie strony konfliktu wręczyły sobie dokumenty ratyfikacyjne). Miasto znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz. W latach 1753–1770 w Głubczycach został wzniesiony [[Kościół św. Idziego i św. Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów w Głubczycach|zespół klasztorny]] według projektu [[architekt]]a [[Jan Innocenty Töpper|Jana Innocentego Töppera]] z [[Prudnik]]aPrudnika<ref>{{Cytuj |autor = Sławomir Draguła |tytuł = Franciszkanie z Głubczyc modlili się i uczyli |data = 2013-03-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = Nowa Trybuna Opolska |url = https://nto.pl/franciszkanie-z-glubczyc-modlili-sie-i-uczyli/ar/4552199}}</ref>. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców, a w 1870 już 9546. W końcu XIX w. ważnym ośrodkiem spotkań miejscowych Polaków był dom profesora miejscowego gimnazjum i wybitnego polskiego historyka Stanisława Karwowskiego<ref>S. Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. 1, 1815–1852, Poznań 1918, k. XII</ref>. Do domu Karwowskich zapraszani byli miejscowi Polacy jak również przebywający to Wielkopolanie nauczyciele i uczniowie gimnazjum. W domu tym bywał a także przyszły gen. WP [[Kazimierz Raszewski]] wówczas oficer [[6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)|6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena]] w Prudniku. Po I wojnie światowej na terytorium Górnego Śląska odbył się [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscyt]], w którym mieszkańcy tego regionu mieli opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu<ref>{{Cytuj|autor = Dorota Borowicz |tytuł = Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej |data = 2004 |isbn = 83-229-2569-7 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego |s = 39 |oclc = 69318732}}</ref>).
 
'''1933–1945'''
'''Po 1945 r.'''
 
Po 1945 r. miasto nosiło przejściową nazwę '''Głąbczyce''', którą w 1946 r. zastąpiono urzędową nazwą '''Głubczyce'''<ref>[http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WMP19460440085/ M.P. 1946 nr 44, poz. 85].</ref>. 6 kwietnia 1945 [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego]] utworzyło Centralne Obozy Pracy. W Głubczycach funkcjonował obóz pracy nr 101<ref>{{Cytuj |tytuł = Okupacja w imię sojuszu. Armia sowiecka w Polsce 1944–1956 (fragmenty) |czasopismo = forumemjot |data = 2012-05-09 |data dostępu = 2018-10-13 |url = https://forumemjot.wordpress.com/2012/05/09/okupacja-w-imie-sojuszu-armia-sowiecka-w-polsce-1944-1956-fragmenty/}}</ref>. Od lipca 1945 r. do września tego roku w mieście w ramach 5 pułku piechoty służył [[Wojciech Jaruzelski]], który w sierpniu został komendantem wojskowym miasta<ref>Peter Raina ''Jaruzelski'' Wydawnictwo „Efekt” Warszawa 2001 {{ISBN|83-88900-00-5}}, s. 102.</ref>. Na teren miasta zostało przesiedlonych wielu Polaków zamieszkujących dawne [[Kresy Wschodnie]], podobna sytuacja miała miejsce na całym Śląsku. Niemcy zamieszkujący miasto zostali wysiedleni. Miasto stało się siedzibą powiatu i gminy. Utraciło status siedziby powiatu w 1975 i w roku 1998 otrzymało go powtórnie. W 1982 działacze prudnickiej opozycji demokratycznej [[Jan Naskręt]] i Eugeniusz Wyspiański wykonali około 2,5 tysiąca ulotek z napisem „Solidarność zwycięży”, które zostały rozwieszone przez Stanisława Żądło m.in. w Głubczycach, [[Niemodlin]]ie i na murach [[Zakłady Przemysłu Bawełnianego „Frotex”|ZPB „Frotex”]] w Prudniku<ref>{{Cytuj |autor = Zbigniew Bereszyński |tytuł = Przed sądem wojennym |data = 2008-02-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = tygodnikprudnicki.pl |url = http://www.tygodnikprudnicki.pl/tygodnik-arty-2510-przed_sadem_wojennym.html}}</ref>. W 2016 roku Głubczyce przystąpiły do Międzynarodowego Stowarzyszenia Miast Dobrego Życia „Cittaslow”<ref>[http://www.cittaslowpolska.pl/index.php/pl/ Cittaslow – inna strona nowoczesności]</ref>.
 
== Zabytki ==
7712

edycji