Głubczyce: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 1448 bajtów ,  5 miesięcy temu
redakcyjne
(Wycofano zmiany (wprowadził 5.173.96.200) - niezgodne z zasadami plwiki)
Znacznik: Ręczne wycofanie zmian
(redakcyjne)
|bip = http://bip.glubczyce.pl
}}
'''Głubczyce''' ([[etnolekt śląski|śl.]] ''Gubczýcé''<ref>Nazwa śląska za: [[Reinhold Olesch]], ''Der Wortschatz der polnischen Mundart von Sankt Annaberg'', [[Berlin]] 1958. Użyto rozszerzonej wersji alfabetu proponowanego przez Grzegorza Wieczorka oraz Towarzystwo Piastowania Śląskiej Mowy „Danga” – wymowa w gwarach okolic Głubczyc – ''Gubczicy''.</ref>, {{w języku|de|Leobschütz}}, {{w języku|cs|Hlubčice}}) – to [[miasto]] w [[województwo opolskie|województwie opolskim]], siedziba władz [[powiat głubczycki|powiatu głubczyckiego]] i [[Głubczyce (gmina)|gminy miejsko-wiejskiej Głubczyce]]. Położone nad rzeką [[Psina|Psiną]], na [[Płaskowyż Głubczycki|Płaskowyżu Głubczyckim]] (wchodzącym w skład [[Nizina Śląska|Niziny Śląskiej]]). Głubczyce leżą na terenie [[Górny Śląsk|Górnego Śląska]]. Głubczyce uzyskałyUzyskały [[lokacja (historia)|lokację miejską]] przed 1253 rokiem<ref>Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 30-31.</ref>. Według danych [[Główny Urząd Statystyczny|GUS]] na 30 czerwcaw 2019 r. miasto było zamieszkane przez 12 552 osoby.
 
== Nazwa ==
[[Plik:Polskie-nazwy śląskich miejscowosci z patentu Fryderyka II 1750.jpg|thumb|left|250px240x240px|Nazwa ''Leobszyce'' wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym [[Królestwo Prus|pruskim]] dokumencie z 1750 roku wydanym w [[Język polski|języku polskim]] w [[Berlin]]ie<ref>[http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=26222&from=FBC Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”].</ref>.]]
 
Znaczenie nazwy miejscowości nie jest jasne. Istnieje kilka teorii jej pochodzenia. Etymolodzy wywodzą je od słów „''lubić''”, „''głęboki''”, „''głupi''” lub „''gołąb''”.
 
== Historia ==
'''Średniowiecze'''[[Plik:Baszta PlWiosenny.jpg|thumb|left|240x240px|Baszta na pl. Wiosennym – fragment obwarowań miejskich.]]Osada znajdowała się na prawym brzegu rzeki [[Psina|Psiny]]. Dokładna data założenia miasta nie jest znana. Najbardziej prawdopodobną datą założenia jest rok 1224, kiedy nastąpiło osiedlenie w mieście Lubschicz (informacja o komorze celnej w „Lubschicz”, wcześniejsze okazały się falsyfikatami) za panowania Ottokara I. Osada zniszczona przez atak [[Mongołowie|Mongołów]]. Po zniszczeniu nastąpiła jej stopniowa odbudowa, wówczas została przeniesiona również na lewy brzeg Psiny. W roku 1270 miejscowość otrzymała prawa miejskie nadane przez [[Przemysł Ottokar II|Przemysła Ottokara II]]. Miasto było otoczone [[Mur obronny|murem]] z basztami obronnymi, przed którym znajdowała się [[fosa]]. Wzniesiono również kościół, któremu opieka została przyznana ojcom [[Zakon Maltański|joannitom]] z rekomendacji [[Przemysł Ottokar II|Przemysła Ottokara II]]. W roku 1298, [[Wacław II]], rozszerzył przywileje miasta. Dzięki dodatkowym przywilejom miasto mogło wzmocnić swoją pozycję, wśród innych miast na Śląsku.
[[Plik:Baszta PlWiosenny.jpg|thumb|left|200px|Baszta na pl. Wiosennym – fragment obwarowań miejskich.]]
[[Plik:Leobschütz Ansicht.jpg|thumb|left|200px|Panorama Głubczyc, XVIII w.]]
[[Plik:Głubczyce synagogue.jpg|thumb|left|200px|Nieistniejąca [[Synagoga w Głubczycach|głubczycka synagoga]] (w tle [[Kościół Parafialny NNMP w Głubczycach|kościół parafialny]]).]]
[[Plik:Town Square in Leobschuetz--old-pic.jpg|thumb|left|200px|Przedwojenny rynek z [[Ratusz w Głubczycach|ratuszem]] w Głubczycach.]]
'''Średniowiecze'''
 
Osada znajdowała się na prawym brzegu rzeki [[Psina|Psiny]]. Dokładna data założenia miasta nie jest znana. Najbardziej prawdopodobną datą założenia miasta jest rok 1224, kiedy nastąpiło osiedlenie w mieście Lubschicz (informacja o komorze celnej w „Lubschicz”, wcześniejsze okazały się falsyfikatami) za panowania Ottokara I. Jednak miasto to zostało zniszczone przez atak [[Mongołowie|Mongołów]]. Po zniszczeniu miasta nastąpiła jego stopniowa odbudowa, osada została przeniesiona również na lewy brzeg Psiny. W roku 1270 miasto otrzymało prawa miejskie nadane przez [[Przemysł Ottokar II|Przemysła Ottokara II]]. Miasto było otoczone [[Mur obronny|murem]], przed którym znajdowała się [[fosa]], w ramach muru miejsce znalazło wiele baszt obronnych, wiele z nich można dostrzec w mieście do dzisiaj. W mieście został ponadto zbudowany kościół, któremu opieka została przyznana ojcom [[Joannici|joannitom]] z rekomendacji [[Przemysł Ottokar II|Przemysła Ottokara II]]. W roku 1298, [[Wacław II]] rozszerzył przywileje miasta. Dzięki dodatkowym przywilejom miasto mogło wzmocnić swoją pozycję, wśród innych miast na Śląsku. W roku 1365 miasto stało się siedzibą księstwa, a od roku 1482 w mieście władali przedstawiciele dynastii [[Przemyślidzi|Przemyślidów]]. Jednak ostatni przedstawiciel dynastii wstąpił do klasztoru o. [[Franciszkanie|franciszkanów]]. Głubczyce bezpowrotnie utraciły status księstwa w roku 1503, miasto weszło wówczas w skład [[Księstwo karniowskie|księstwa karniowskiego]].
 
'''XVI wiek – początki XX wieku'''[[Plik:Leobschütz Ansicht.jpg|thumb|left|200px|Panorama Głubczyc, XVIII w.]]W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony [[Luteranizm|luterański]] zbór i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie [[Franciszkanie]] i Żydzi zostali wygnani z miasta.
'''XVI wiek – początki XX wieku'''
 
W czasie [[Wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]] miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. W XVIII wieku Głubczyce podlegały inspekcji podatkowej w [[Prudnik]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia Powiatu Prudnickiego - Starostwo Powiatowe w Prudniku |data dostępu = 2020-11-09 |opublikowany = www.powiatprudnicki.pl |url = http://www.powiatprudnicki.pl/powiatprudnicki-historiapowiatu.html}}</ref>.
W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony [[Luteranizm|luterański]] kościół i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta. W czasie [[Wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]] miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. W XVIII wieku Głubczyce podlegały inspekcji podatkowej w [[Prudnik]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia Powiatu Prudnickiego - Starostwo Powiatowe w Prudniku |data dostępu = 2020-11-09 |opublikowany = www.powiatprudnicki.pl |url = http://www.powiatprudnicki.pl/powiatprudnicki-historiapowiatu.html}}</ref>. Po I wojnie śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus (w styczniu 1743 r. w Głubczycach, już po dokonaniu rozgraniczenia w terenie, obie strony konfliktu wręczyły sobie dokumenty ratyfikacyjne). Miasto znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz. W latach 1753–1770 w Głubczycach został wzniesiony [[Kościół św. Idziego i św. Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów w Głubczycach|zespół klasztorny]] według projektu [[architekt]]a [[Jan Innocenty Töpper|Jana Innocentego Töppera]] z Prudnika<ref>{{Cytuj |autor = Sławomir Draguła |tytuł = Franciszkanie z Głubczyc modlili się i uczyli |data = 2013-03-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = Nowa Trybuna Opolska |url = https://nto.pl/franciszkanie-z-glubczyc-modlili-sie-i-uczyli/ar/4552199}}</ref>. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców, a w 1870 już 9546. W końcu XIX w. ważnym ośrodkiem spotkań miejscowych Polaków był dom profesora miejscowego gimnazjum i wybitnego polskiego historyka Stanisława Karwowskiego<ref>S. Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. 1, 1815–1852, Poznań 1918, k. XII</ref>. Do domu Karwowskich zapraszani byli miejscowi Polacy jak również przebywający to Wielkopolanie nauczyciele i uczniowie gimnazjum. W domu tym bywał a także przyszły gen. WP [[Kazimierz Raszewski]] wówczas oficer [[6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)|6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena]] w Prudniku. Po I wojnie światowej na terytorium Górnego Śląska odbył się [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscyt]], w którym mieszkańcy tego regionu mieli opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu<ref>{{Cytuj|autor = Dorota Borowicz |tytuł = Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej |data = 2004 |isbn = 83-229-2569-7 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego |s = 39 |oclc = 69318732}}</ref>).
 
W wyniku I wojny śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus (w styczniu 1743 r. w Głubczycach, już po dokonaniu rozgraniczenia w terenie, obie strony konfliktu wręczyły sobie dokumenty ratyfikacyjne). Miasto znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz.
'''1933–1945'''
 
W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony [[Luteranizm|luterański]] kościół i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta. W czasie [[Wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]] miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. W XVIII wieku Głubczyce podlegały inspekcji podatkowej w [[Prudnik]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia Powiatu Prudnickiego - Starostwo Powiatowe w Prudniku |data dostępu = 2020-11-09 |opublikowany = www.powiatprudnicki.pl |url = http://www.powiatprudnicki.pl/powiatprudnicki-historiapowiatu.html}}</ref>. Po I wojnie śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus (w styczniu 1743 r. w Głubczycach, już po dokonaniu rozgraniczenia w terenie, obie strony konfliktu wręczyły sobie dokumenty ratyfikacyjne). Miasto znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz. W latach 1753–1770 w Głubczycach został wzniesiony [[Kościół św. Idziego i św. Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów w Głubczycach|zespół klasztorny]] według projektu [[architekt]]a [[Jan Innocenty Töpper|Jana Innocentego Töppera]] z Prudnika<ref>{{Cytuj |autor = Sławomir Draguła |tytuł = Franciszkanie z Głubczyc modlili się i uczyli |data = 2013-03-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = Nowa Trybuna Opolska |url = https://nto.pl/franciszkanie-z-glubczyc-modlili-sie-i-uczyli/ar/4552199}}</ref>. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców, a w 1870 już 9546. W końcu XIX w. ważnym ośrodkiem spotkań miejscowych Polaków był dom profesora miejscowego gimnazjum i wybitnego polskiego historyka Stanisława Karwowskiego<ref>S. Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. 1, 1815–1852, Poznań 1918, k. XII</ref>. Do domu Karwowskich zapraszani byli miejscowi Polacy jak również przebywający to Wielkopolanie nauczyciele i uczniowie gimnazjum. W domu tym bywał a także przyszły gen. WP [[Kazimierz Raszewski]] wówczas oficer [[6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)|6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena]] w Prudniku. Po I wojnie światowej na terytorium Górnego Śląska odbył się [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscyt]], w którym mieszkańcy tego regionu mieli opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu<ref>{{Cytuj|autor = Dorota Borowicz |tytuł = Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej |data = 2004 |isbn = 83-229-2569-7 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego |s = 39 |oclc = 69318732}}</ref>).
Po dojściu do władzy przez [[Adolf Hitler|Adolfa Hitlera]] w roku 1933, w mieście swą siedzibę miała szkoła i poligon SS oraz SA. Ośrodki te były głównymi centrami [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] w prowincji śląskiej. [[Synagoga w Głubczycach|Miejska synagoga]] została spalona w roku 1938 w tak zwanej „[[Noc kryształowa|nocy kryształowej]]”.
 
Wedle postanowień [[Traktat wersalski|traktatu wersalskiego]], kończącego I wojnę światową, na terytorium Górnego Śląska odbył się [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscyt]], w którym miano opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu<ref>{{Cytuj|autor = Dorota Borowicz |tytuł = Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej |data = 2004 |isbn = 83-229-2569-7 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego |s = 39 |oclc = 69318732}}</ref>).
Na początku 1945 r. – w czasie przemarszu więźniów obozów koncentracyjnych przez teren miasta, Niemcy z eskorty zamordowali 21 więźniów niezdolnych do dalszego marszu. Ciała pogrzebano na tzw. cmentarzu żydowskim<ref>Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939–1945. Województwo opolskie, Warszawa 1980, s. 21.</ref>.
 
'''1933–1945'''
18 marca 1945 roku miasto zostało otoczone przez wojska radzieckie. Broniły go 18 SS Panzergrenadierdivision (grenadierzy pancerni) i 371 Dywizja Wehrmachtu. Po stronie radzieckiej walczyły oddziały 314 dywizji piechoty z 59 armii, 28 korpus piechoty 60 armii i 5 korpusu zmechanizowanego z 4 armii pancernej gwardii 1 Frontu Ukraińskiego (po 1945 roku w parku miejskim i na ul. Skłodowskiej-Curie postawiono Pomniki Wdzięczności Armii Czerwonej, które w ciągu ostatnich lat budziły w mieście wiele kontrowersji. Pojawił się nawet plan ich zburzenia<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyborcza.pl |data dostępu = 2020-04-20 |opublikowany = opole.wyborcza.pl |url = https://opole.wyborcza.pl/opole/1,35086,20446816,w-glubczycach-zlikwiduja-pomnik-wdziecznosci-armii-czerwonej.html?disableRedirects=true}}</ref>.)<ref>Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945", Sport i Turystyka 1988, {{ISBN|83-217-2709-3}}, str. 490. </ref>. W wyniku trwającego do 24 marca 1945 r. oblężenia oraz grabieży, dokonywanych przez żołnierzy radzieckich, w pierwszym tygodniu po jego zakończeniu zniszczeniu uległo około 40% miasta.
 
Po dojściu do władzy przez [[Adolf Hitler|Adolfa Hitlera]] w roku 1933, w mieście swą siedzibę miała szkoła i poligon SS oraz SA. Ośrodki te były głównymi centrami [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] w prowincji śląskiej. [[Synagoga w Głubczycach|Miejska synagoga]] została spalona w roku 1938 w tak zwanej „[[Noc kryształowa|nocy kryształowej]]”.[[Plik:Town Square in Leobschuetz--old-pic.jpg|thumb|left|200px|Przedwojenny rynek z [[Ratusz w Głubczycach|ratuszem]] w Głubczycach.]]Na początku 1945 r. – w czasie przemarszu więźniów obozów koncentracyjnych przez teren miasta, Niemcy z eskorty zamordowali 21 więźniów niezdolnych do dalszego marszu. Ciała pogrzebano na tzw. cmentarzu żydowskim<ref>Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939–1945. Województwo opolskie, Warszawa 1980, s. 21.</ref>.
 
18 marca 1945 roku miasto zostało otoczone przez wojska radzieckie. Broniły go 18 SS Panzergrenadierdivision (grenadierzy pancerni) i 371 Dywizja Wehrmachtu. Po stronie radzieckiej walczyły oddziały 314 dywizji piechoty z 59 armii, 28 korpus piechoty 60 armii i 5 korpusu zmechanizowanego z 4 armii pancernej gwardii 1 Frontu Ukraińskiego (po 1945 roku w parku miejskim i na ul. Skłodowskiej-Curie postawiono Pomniki Wdzięczności Armii Czerwonej, które w ciągu ostatnich lat budziły w mieście wiele kontrowersji. Pojawił się nawet plan ich zburzenia<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyborcza.pl |data dostępu = 2020-04-20 |opublikowany = opole.wyborcza.pl |url = https://opole.wyborcza.pl/opole/1,35086,20446816,w-glubczycach-zlikwiduja-pomnik-wdziecznosci-armii-czerwonej.html?disableRedirects=true}}</ref>.)<ref>Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945", Sport i Turystyka 1988, {{ISBN|83-217-2709-3}}, str. 490. </ref>. W wyniku trwającego do 24 marca 1945 r. oblężenia oraz grabieży, dokonywanych przez żołnierzy radzieckich, w pierwszym tygodniu po jego zakończeniu zniszczeniu uległo około 40% miasta.
 
'''Po 1945 r.'''
 
Po 1945 r. miasto nosiło przejściową nazwę '''Głąbczyce''', którą w 1946 r. zastąpiono urzędową nazwą '''Głubczyce'''<ref>[http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WMP19460440085/ M.P. 1946 nr 44, poz. 85].</ref>. 6 kwietnia 1945 [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego]] utworzyło Centralne Obozy Pracy. W Głubczycachmieście funkcjonował obóz pracy nr 101<ref>{{Cytuj |tytuł = Okupacja w imię sojuszu. Armia sowiecka w Polsce 1944–1956 (fragmenty) |czasopismo = forumemjot |data = 2012-05-09 |data dostępu = 2018-10-13 |url = https://forumemjot.wordpress.com/2012/05/09/okupacja-w-imie-sojuszu-armia-sowiecka-w-polsce-1944-1956-fragmenty/}}</ref>. Od lipca 1945 r. do września tego roku w mieście w ramach 5 pułku piechoty służył [[Wojciech Jaruzelski]], który w sierpniu został komendantem wojskowym miasta<ref>Peter Raina ''Jaruzelski'' Wydawnictwo „Efekt” Warszawa 2001 {{ISBN|83-88900-00-5}}, s. 102.</ref>. Na terenDo miasta zostało przesiedlonych wielu Polaków zamieszkujących dawne [[Kresy Wschodnie]], podobna sytuacja miała miejsce na całym Śląsku. Niemcy zamieszkujący miasto zostali wysiedleni. Miasto stało się siedzibą powiatu i gminy. Utraciło status siedziby powiatu w 1975 i w roku 1998 otrzymało go powtórnie. W 1982 działacze prudnickiej opozycji demokratycznej [[Jan Naskręt]] i Eugeniusz Wyspiański wykonali około 2,5 tysiąca ulotek z napisem „Solidarność zwycięży”, które zostały rozwieszone przez Stanisława Żądło m.in. w Głubczycach, [[Niemodlin]]ie i na murach [[Zakłady Przemysłu Bawełnianego „Frotex”|ZPB „Frotex”]] w Prudniku<ref>{{Cytuj |autor = Zbigniew Bereszyński |tytuł = Przed sądem wojennym |data = 2008-02-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = tygodnikprudnicki.pl |url = http://www.tygodnikprudnicki.pl/tygodnik-arty-2510-przed_sadem_wojennym.html}}</ref>. W 2016 roku Głubczyce przystąpiły do Międzynarodowego Stowarzyszenia Miast Dobrego Życia „Cittaslow”<ref>[http://www.cittaslowpolska.pl/index.php/pl/ Cittaslow – inna strona nowoczesności]</ref>.
 
W 1982 działacze prudnickiej opozycji demokratycznej [[Jan Naskręt]] i Eugeniusz Wyspiański wykonali około 2,5 tysiąca ulotek z napisem „Solidarność zwycięży”, które zostały rozwieszone przez Stanisława Żądło m.in. w Głubczycach, [[Niemodlin]]ie i na murach [[Zakłady Przemysłu Bawełnianego „Frotex”|ZPB „Frotex”]] w Prudniku<ref>{{Cytuj |autor = Zbigniew Bereszyński |tytuł = Przed sądem wojennym |data = 2008-02-20 |data dostępu = 2019-12-21 |opublikowany = tygodnikprudnicki.pl |url = http://www.tygodnikprudnicki.pl/tygodnik-arty-2510-przed_sadem_wojennym.html}}</ref>. W 2016 roku Głubczyce przystąpiły do Międzynarodowego Stowarzyszenia Miast Dobrego Życia „Cittaslow”<ref>[http://www.cittaslowpolska.pl/index.php/pl/ Cittaslow – inna strona nowoczesności]</ref>.
 
== Zabytki ==
 
==== Galmet ====
Jest to przedsiębiorstwoPrzedsiębiorstwo zajmujące się produkcją wyrobów z branży grzewczej. Przedsiębiorstwo zatrudnia ponad 700 osób a produkcja odbywa się w halach o powierzchni ponad 22 000 m². Firma produkuje wyroby takie jak: elektryczne ogrzewacze wody, bojlery z wężownicą do centralnego ogrzewania, wymienniki biwalentne, kombinowane zbiorniki akumulacji ciepła, zbiorniki buforowe, ekologiczne kotły c.o. na ekogroszek z zasobnikiem paliwa, kotły c.o. bez zasobnika, kolektory słoneczne czy pompy ciepła<ref>http://www.galmet.com.pl/pl/articles/18_o_firmie.</ref>.
 
== Komunikacja ==
 
== Kultura ==
[[Plik:Ratusz5.jpg|thumb|left|180px|[[Ratusz w Głubczycach|Ratusz]] na rynku, obecnie [[Powiatowe Muzeum Ziemi Głubczyckiej|Muzeum Ziemi Głubczyckiej]]]]
 
=== Instytucje kultury ===
* Jan Krówka
* Adam Krupa
 
== Parlamentarzyści ==
W trakcie trwania [[III Rzeczpospolita|III Rzeczypospolitej Polskiej]] Głubczyce doczekały się dwóch parlamentarzystów: Adama Krupy związanego z [[Platforma Obywatelska|Platformą Obywatelską]] i [[Jerzy Naszkiewicz|Jerzego Naszkiewicza]] związanego z [[Prawo i Sprawiedliwość|Prawem i Sprawiedliwością]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Jerzy Naszkiewicz |data dostępu = 2020-04-20 |opublikowany = www.sejm.gov.pl |url = https://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/posel.xsp?id=495}}</ref>.
 
== Zobacz też ==
3969

edycji