Sonatina: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  8 miesięcy temu
m (MalarzBOT: {{ka}} jest redirectem {{Kontrola autorytatywna}})
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z aplikacji mobilnej Z aplikacji Android
 
Jak wiele terminów muzycznych, sonatina jest używana niekonsekwentnie. W najpopularniejszym znaczeniu jest to krótka, łatwa [[sonata]] dla studentów, taka jak sonatina Clementiego. Jakkolwiek, nie wszystkie sonatiny nie są wymagające pod względem technicznym, chociażby wirtuozowskie sonatiny Busoniego, Alkana oraz Sonatina [[Maurice Ravel|Ravela]], której [[Tytuł (literaturoznawstwo)|tytuł]] zwraca uwagę na jej neoklasyczną jakość. Z drugiej strony, niektóre sonaty mogłyby być nazwane sonatinami, chociażby te Beethovenowskie z op 49 zatytułowane przez [[kompozytor]]a „Dwie Łatwe Sonaty na [[Pianino]]” zawierają jedynie dwie krótkie części, [[Forma sonatowa|allegro sonatowe]], krótkie [[Rondo (muzyka)|rondo]] lub [[menuet]], wszystkie w możliwości średnio-zaawansowanego studenta. Inne prace nazywane „Sonatina” są przypisywane [[Ludwig van Beethoven|Beethovenowi]], jak Sonatina F-dur, jakkolwiek. Bardzo popularne są Sonatiny Muzia Clementiego. Do dziś stanowią one materiał dydaktyczny do nauki gry na fortepianie.
 
Sonatina powinna mieć jednajedną lub więcej wymienionych cech: krótkość, mniej części niźli cztery w późnoklasycznej sonacie; prostota techniczna; lżejszy, mniej poważny charakter; (w muzyce postromantycznej) neoklasyczny [[Styl (sztuka)|styl]] lub nawiązanie do muzyki wcześniejszej.
 
Pierwsza (lub jedyna) część jest zazwyczaj skrócona [[forma sonatowa]], z małym lub żadnym rozwinięciem tematów. Z tego powodu, sonatina jest czasem definiowana, szczególnie w brytyjskiej wersji języka, jako krótka forma sonatowa, w której sekcja rozwinięcia jest jedynie formalnością, lub jej nie ma: po ekspozycji wchodzi krótki pasaż mostowy modulujący do tonacji wyjściowej do [[repryza|repryzy]].
1

edycja