Opera Krakowskiego Towarzystwa Operowego: Różnice pomiędzy wersjami

drobne merytoryczne, poprawa linków
m (poprawa linków)
(drobne merytoryczne, poprawa linków)
 
W 1867 r. Opera Krakowska przerwała swoją działalność; dopiero 48 lat później, w 1915 r., Krakowskie Towarzystwo Operowe (zorganizowane przez grupę miłośników opery z [[Bolesław Wallek-Walewski|Bolesławem Wallkiem-Walewskim]] na czele) reaktywowało działalność krakowskiej sceny operowej. Powstała w ten sposób Opera Krakowskiego Towarzystwa Operowego wystawiła swoje pierwsze przedstawienie w styczniu 1915 r. – były to fragmenty ''Legendy'' Wallka-Walewskiego i ''Królewicza Jaszczura'' Bolesława Raczyńskiego. Opera korzystała ze sceny Teatru im. Juliusza Słowackiego, użyczanej jej w okresie letnim; do końca 1918 r. wystawiła 155 spektakli operowych (nie licząc operetkowych), m.in. ''[[Halka (opera)|Halkę]]'', ''[[Krakowiacy i Górale|Krakowiaków i górali]]'', ''[[Janek|Janka]]'', ''[[Straszny dwór]]'', ''[[Carmen (opera)|Carmen]]'', ''[[Madame Butterfly]]'', ''[[Trubadur (opera)|Trubadura]]''. Do zespołu w 1919 r. należeli m.in. [[Wanda Henrichówna]], [[Wanda Jastrzębska]], [[Ludwika Jaworzyńska]], [[Zofia Skibińska-Tarnawska]], [[Józef Stępniowski]], [[Adam Mazanek]].
 
Pod koniec 1919 r. planowano budowę stałej siedziby dla Opery, jednak mimo powstania specjalnego komitetu, złożonego m.in. z prezydenta i wiceprezydentów miasta, zamiar ten nie został zrealizowany. Sytuacja finansowa Opery stawała się jednak coraz trudniejsza, a w 1921 r. letniego sezonu operowego w Teatrze Słowackiego w ogóle nie zorganizowano. W tym samym roku gmina miejska zamknęła scenę operetkową, działającą w Teatrze Powszechnym przy ul. Rajskiej. W budynku tym – dawnej austriackiej ujeżdżalni – ulokowano nowo utworzoną scenę (pod nazwą Teatr Miejski: Opera i Operetka). Choć warunki pracy przy ul. Rajskiej były mało komfortowe, to jednak zyskano możliwość wystawiania spektakli również w sezonie jesienno-zimowy. Krakowskie Towarzystwo Operowe wspierało tę inicjatywę i zobowiązało się utworzyć zespół teatralny. Dyrektorem Opery został Wallek-Walewski, Operetki [[Stanisław A. Poleński]], a administracji [[Eugeniusz Bujański]]. W 1922 r. dano 185 spektakli operowych (z czego 35 w sezonie letnim na scenie Teatru Słowackiego) i 228 operetkowych. Do zespołu dołączyli m.in. [[Elżbieta Jefimcewa]], [[Hanna Dziewińska]], [[Konstanty Kniaginin]], [[Adam Mazurek (śpiewak)|Adam Mazurek]]. W tym samym roku Krakowskie Towarzystwo Operowe – ciągle w dużej mierze odpowiedzialne za działalność Opery – zyskało nowego prezesa: [[Marian Dąbrowski (magnat prasowy1878–1958)|Mariana Dąbrowskiego]], redaktora naczelnego „[[Ilustrowany Kurier Codzienny|Ilustrowanego Kuriera Codziennego]]” i właściciela [[Teatr „Bagatela” im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego|Teatru Bagatela]]. Chciał on przejąć budynek Teatru Słowackiego, co wraz z następstwami tych działań doprowadziło do braku zgody na zorganizowanie letniego sezonu na scenie Słowackiego. Pogarszająca się sytuacja finansowa, inflacja, strajk zespołu i brak subwencji doprowadziły do likwidacji Opery pod koniec 1923 r. Ostatnie przedstawienie, ''[[Don Giovanni (KV 527)|Don Juana]]'', wystawiono 6 grudnia.
 
Własna operę Kraków odzyskał w 1931 r., a w międzyczasie w mieście gościnnie występowały zespoły operowe ze Lwowa, Warszawy czy Katowic.
 
== Bibliografia ==
* M.Mieczysław Drobner, T.Tadeusz Przybylski, ''Życie muzyczne Krakowa w okresie międzywojennym'' [w:] ''Kraków muzyczny 1918-1939'', Kraków 1980, s. 5-19.
* S. Lachowicz, ''Opera Krakowskiego Towarzystwa Operetkowego 1918-1923'' [w:] ''Kraków muzyczny 1918-1939'', Kraków 1980, s. 92-110.