Bitwa pod Antoninem: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 10 bajtów ,  3 miesiące temu
drobne techniczne
(drobne techniczne)
|strona1 = {{państwo|POL|1918|nazwa=Polska}}
|strona2 = {{państwo|RUS|1918}}
|dowódca1 = [[Juliusz Rómmel]]
|dowódca2 = [[Siemion Budionny]]
|siły1 = [[1 Dywizja Jazdy]]
 
== Geneza ==
W końcu lipca [[Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego (1919)|Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego]] planowało uderzenie na prawe skrzydło nacierających wojsk [[Michaił Tuchaczewski|Michaiła Tuchaczewskiego]]. Do przeprowadzenia operacji zamierzano użyć także jednostek ściągniętych z [[Front Środkowy (1920)|Frontu Południowo-Wschodniego]] generała [[Edward Śmigły-Rydz|Edwarda Rydza-Śmigłego]]{{odn|Wyszczelski|2011|s=233}}. Warunkiem sukcesu było wcześniejsze pobicie [[1 Armia Konna|1 Armii Konnej]] [[Siemion Budionny|Siemiona Budionnego]] w obszarze [[Brody (miasto)|Brodów]] i [[Beresteczko|Beresteczka]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=28}}. {{Osobny artykuł|bitwa pod Brodami i Beresteczkiem}}
{{Osobny artykuł|bitwa pod Brodami i Beresteczkiem}}
Po pięciu dniach bitwy, szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę polską. Jednak sytuacja na [[Front Północny (1920)|froncie północnym]], a szczególnie [[Bitwa pod Brześciem|upadek Brześcia]] zmusił [[Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego (1919)|Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego]] do przerwania bitwy{{odn|Wysocki (red.)|2005|s=170}}.
 
W tym czasie dowódca sowieckiego [[Front Południowo-Zachodni (1920)|Frontu Południowo-Zachodniego]] [[Aleksandr Jegorow|Aleksander Jegorow]] nakazał 1 Armii Konnej Budionnego zdobyć [[Lwów]]. Jej dywizje wdarły się w słabo obsadzoną lukę między polskimi [[2 Armia Wojska Polskiego|2]] i [[6 Armia (II RP)|6 Armią]], ia 7 sierpnia pod [[Szczurowice|Szczurowicami]] sforsowały [[Styr]]. [[6 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|6]] i [[14 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|14 DywizjeDywizja Kawalerii]] z [[45 Dywizja Strzelców|45 Dywizją Strzelców]] miały działać [[Natarcie|zaczepnie]] w kierunku na [[Radziechów (miasto)|Radziechów]]–[[Wuzłowe (obwód lwowski)|Chołojów]]–[[Dobrotwór]]–[[Kamionka Bużańska|Kamionkę Strumiłową]], zaś [[4 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|4]] i [[11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|11 DywizjeDywizja Kawalerii]] na [[Busk]]{{odn|Nowak|2010|s=178}}. Północne skrzydło 1 Armii Konnej osłaniała walcząca pod [[Łuck]]iem [[24 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|24 Dywizja Strzelców]], a południowe [[45 Dywizja Strzelców]]{{odn|Wysocki (red.)|2005|s=28}}.
 
Działania opóźniające prowadziła na tym kierunku prowadziła [[Grupa Operacyjna Jazdy generała Kazimierza Sawickiego|Grupa Operacyjna Jazdy]] generała [[Kazimierz Sawicki|Kazimierza Sawickiego]]{{odn|Wyszczelski|2008|s=252}}.
 
== Walki pod Antoninem ==
Po bitwie [[Bitwa pod Brodami i Beresteczkiem|pod Beresteczkiem i Brodami]] 1 Dywizja Jazdy płk. [[Juliusz Rómmel|Juliusza Rómmla]] prowadziła [[działania opóźniające]] na linii [[Rudenko (Ukraina)|Rudenko]] – Łąckie – [[Kulików (rejon żółkiewski)|Kulików]].
8 sierpnia [[14 Pułk Ułanów Jazłowieckich|14 pułk ułanów]] otrzymał bezpośrednio ze sztabu [[Grupa Operacyjna Jazdy generała Kazimierza Sawickiego|Grupy Operacyjnej Jazdy]] rozkaz odejścia z frontu i załadowania się na [[Transport kolejowy|transporty kolejowe]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=10}}.
O rozkazie nie został poinformowany ani dowódca dywizji, ani inni dowódcy pułków [[Współdziałanie|współdziałający]] na polu walki z 14 p.uł. Widząc odejście z pozycji obronnych szwadronów 14 p.uł, również dowódca [[9 Pułk Ułanów Małopolskich|9 pułku ułanów]] dał komendę swoim [[Pododdział|pododdziałom]] do odejścia na zachód. W ślad za nim poszły inne pułki i opuściły wcześniej zajmowane stanowiska obronne. Tej kuriozalnej sytuacji nie wykrył przeciwnik i nie rozpoczął natarcia. Tylko dzięki temu płk Rómmel mógł interweniować i próbował uporządkować niezaplanowany odwrót swojej dywizji. Dalszymi działaniami planował kierować z folwarku Antonin. Tam też ześrodkował dywizjon 8 pułku ułanów mjr. [[Karol Rómmel|Karola Rómmla]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=10}}. Tymczasem w oddziałach dywizji wybuchła [[panika]]. Szosą na Antonin pod naporem sowieckiej 14 Dywizji Kawalerii bezładnie [[Wycofanie (wojsko)|wycofywały się]] przemieszane [[Szwadron|szwadrony]] [[9 Pułk Ułanów Małopolskich|9.]], [[12 Pułk Ułanów Podolskich|12.]] i [[11 Pułk Ułanów Legionowych|11 pułku ułanów]] oraz artylerzyści [[4 Dywizjon Artylerii Konnej|4 dywizjonu artylerii konnej]]. Tym razem Sowieci zauważyli zamieszanie w szeregach polskich i położyli ogień na skłębioną masę wojska, a do szarży szykowały się kozackie sotnie{{odn|Odziemkowski|2004|s=10}}{{odn|Nowak|2010|s=178}}.
 
Płk Rómmel bezskutecznie próbował opanować panikę. Przy sobie posiadał grupę około 50 oficerów i żołnierzy, a jedynym pułkiem, który w pełni zachował zdolność bojową był [[1 Pułk Ułanów Krechowieckich|1 pułk ułanów]]. Dowódca dywizji wysłał swojego szefa sztabu rtm. [[Stanisław Pragłowski|Stanisława Pragłowskiego]], aby ten zbierał szwadrony w lesie za Antoninem, sam zaś, z zebraną pięćdziesięcioosobową grupą i 3 szwadronem 1 pułku ułanów wykonał szarżę na Kozaków. Czerwonoarmiści nie przyjęli walki wręcz i wycofali się z pola bitwy, porzucając przy tym kilka [[Taczanka|taczanek]]. Szarżę ze stanowisk na skraju lasu wspierał dywizjon 8 pułku ułanów. W tym czasie udało się rtm. Pragłowskiemu uporządkować pułki i zorganizować obronę [[Radziechów (miasto)|Radziechowa]]. Zgodnie z nowymi rozkazami, około 19.:00 1 Dywizja Jazdy rozpoczęła dalszy odwrót w kierunku na [[Nowy Witków|Witków Nowy]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=10}}.
 
== Przypisy ==
27 234

edycje