Bitwa pod Kurowicami: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 24 bajty ,  3 miesiące temu
W tym czasie dowódca sowieckiego [[Front Południowo-Zachodni (1920)|Frontu Południowo-Zachodniego]] [[Aleksandr Jegorow|Aleksander Jegorow]] nakazał 1 Armii Konnej Budionnego zdobyć [[Lwów]]. Jej dywizje wdarły się w słabo obsadzoną lukę między polskimi [[2 Armia Wojska Polskiego|2]] i [[6 Armia (II RP)|6 Armią]], a 7 sierpnia pod [[Szczurowice|Szczurowicami]] sforsowały [[Styr]]. [[6 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|6]] i [[14 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|14 Dywizja Kawalerii]] z [[45 Dywizja Strzelców|45 Dywizją Strzelców]] miały działać [[Natarcie|zaczepnie]] w kierunku na [[Radziechów (miasto)|Radziechów]]–[[Wuzłowe (obwód lwowski)|Chołojów]]–[[Dobrotwór]]–[[Kamionka Bużańska|Kamionkę Strumiłową]], zaś [[4 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|4]] i [[11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|11 Dywizja Kawalerii]] na [[Busk]]{{odn|Nowak|2010|s=178}}. Północne skrzydło 1 Armii Konnej osłaniała walcząca pod [[Łuck]]iem [[24 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|24 Dywizja Strzelców]], a południowe [[45 Dywizja Strzelców]]{{odn|Wysocki (red.)|2005|s=28}}.
 
Działania opóźniające na tym kierunku prowadziła [[Grupa Operacyjna Jazdy generała Jana Sawickiego|Grupa Operacyjna Jazdy]] generała [[Jan Sawicki (generał)|Jana Sawickiego]]{{odn|Wyszczelski|2008|s=252}}, a [[3 Armia (II RP)|3 Armia]] gen. [[Zygmunt Zieliński (generał broni)|Zygmunta Zielińskiego]] pozostawała jeszcze nad [[Styr|Styrem]]em do 5 sierpnia; następnie rozpoczęła odwrót. Po nieudanych próbach zatrzymania 1 Armii Konnej na wschód od Bugu, dowódca [[Front Południowy (1920)|Frontu Południowego]], gen. [[Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański|Wacław Iwaszkiewicz]], wydał 14 sierpnia rozkaz zajęcia nowej linii obrony, przebiegającej wzdłuż górnego biegu [[Bug|Bugu]]u i [[Strypa|Strypy]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=208}}{{odn|Laskowski (red.)|1934|s=585}}.
 
O świcie 15 sierpnia [[11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|11 Dywizja Kawalerii]] Fiodora Morozowa uderzyła na [[Busk]] i [[Krasne (rejon buski)|Krasne]]. Dwudniowe walki w tym rejone zakończyły się dla Polaków niepomyślnie, a dowódca [[6 Dywizja Piechoty (II RP)|6 Dywizji Piechoty]] gen. [[Mieczysław Linde]] wydał swoim oddziałom rozkaz odwrotu przez [[Laszki Królewskie]] na [[Lwów]]. Odwrót osłaniał [[44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej|44 pułk piechoty Strzelców Kresowych]], który do wieczora odpierał pod Krasnem ataki [[11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|11 Dywizji Kawalerii]], a dopiero na rozkaz dowódcy [[13 Kresowa Dywizja Piechoty|13 Dywizji Piechoty]] gen. [[Stanisław Haller|Stanisława Hallera]] około 22.00 rozpoczął odwrót w kierunku na [[Biłka Górna|Biłkę Szlachecką]]{{odn|Odziemkowski|2004|s=209}}.
W tym czasie [[XXVI Brygada Piechoty (II RP)|XXVI Brygada Piechoty]] cofała się na [[Kurowice (obwód lwowski)|Kurowice]] i [[Winniki (miasto)|Winniki]]. W [[Awangarda (wojsko)|awangardzie]] maszerował [[45 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych|45 pułk piechoty Strzelców Kresowych]] ppłk. [[Michał Bajer|Michała Bajera]] wzmocniony 2 i 3 baterią [[13 Pułk Artylerii Lekkiej|13 pułku artylerii polowej]]. Oddziały sowieckiej [[6 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|6 Dywizji Kawalerii]] [[Iosif Apanasienko|Iosifa Apanasienki]] prowadziły [[Pościg|pościg równoległy]]. Walkę prowadziła artyleria i pododdziały [[Ubezpieczenie (wojsko)|ubezpieczeń bocznych]] obu stron. Przed południem 18 sierpnia oddziały [[11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|11 Dywizji Kawalerii]] wyprzedziły maszerującą polską piechotę, zajęły stanowiska na zachód od [[Kurowice (obwód lwowski)|Kurowic]], i zagrodziły XXVI Brygadzie Piechoty drogę na Lwów{{odn|Odziemkowski|2004|s=217}}{{odn|Dąbrowski|1928|s=25}}.
 
II batalion 45 pułku piechoty kpt. [[Wincenty Rusiecki|Wincentego Rusieckiego]] po wyjściu z Kurowic został ostrzelany [[Ogień (wojsko)|ogniem]] artylerii i broni maszynowej. Dowódca batalionu rozwinął swój [[pododdział]] i zepchnął nieprzyjaciela w kierunku na [[Mogiła|Mogiłę]].Tutaj jednak został zatrzymany silnym ogniem [[Karabin maszynowy|karabinów maszynowych]] na [[Taczanka|taczankachtaczanka]]ch. Tym samym zatrzymana została [[Marsz (wojsko)|kolumna marszowa]] całego 45 pułku piechoty. Wówczas z kierunku północno-zachodniego Sowieci wyprowadzili [[natarcie]]{{odn|Wysocki (red.)|2005|s=201}}.
Baterie [[13 Pułk Artylerii Lekkiej|13 pułku artylerii polowej]] zajęły stanowiska po obu stronach drogi (bateria 13 pułku artylerii ciężkiej bezpośrednio na drodze) i przystąpiły do zwalczania sowieckiej broni maszynowej pod [[Mogiła|Mogiłą]]. Przeciwko atakującym kozakom płk Michał Bajer skierował I batalion kpt. [[Bronisław Grzebień|Bronisława Grzebienia]]. Ten uszykował swój batalion w dwuszereg, a karabiny maszynowe rozmieścił na skrzydłach. Szarżującą sowiecką kawalerię dopuszczono na 600 m i rozpoczęto walkę ogniową{{odn|Odziemkowski|1996|s=84}}. Kawaleryjska szarża załamała się około 150 kroków od ugrupowania polskiej piechoty. Kolejne szarże Sowieci wyprowadzili od zachodu i od północy. W odpowiedzi batalion rozwinął się wzdłuż drogi, ruszył do ataku i zepchnął przeciwnika na północny zachód. Atakujące polskie kompanie powstrzymał jednak ogień sowieckich baterii artylerii{{odn|Wysocki (red.)|2005|s=201}}, a sowieckie dowództwo wprowadziło do walki świeże oddziały ze składu [[6 Dywizja Kawalerii (RFSRR)|6 Dywizji Kawalerii]]. Uderzyły one na czoło i skrzydła I i II batalionu 45 pułku piechoty. W niektórych miejscach pękła polska obrona, ale działania kompanii odwodowych w [[Walka wręcz|walce wręcz]] odtworzyły przedni skraj obrony. Po tej akcji przeciwnik zaczął [[Wycofanie (wojsko)|wycofywać się]] na północny wschód. Pojedynek artyleryjski trwał jeszcze do godziny 22.00. Po północy oddziały [[XXVI Brygada Piechoty (II RP)|XXVI Brygady Piechoty]] podjęła dalszy marsz odwrotowy w kierunku Lwowa{{odn|Odziemkowski|2004|s=217}}{{odn|Dąbrowski|1928|s=26}}.
 
== Bilans walk ==
Walka pod Kurowicami była jedną z bitew toczonych przez polską piechotę, które [[Działania opóźniające|opóźniały]] marsz [[1 Armia Konna|1 Armii Konnej]] [[Siemion Budionny|Siemiona Budionnego]] i dawały czas na zorganizowanie obrony miasta. Straty polskie to około 30 [[Zabity w akcji|zabitych]] i [[Ranny|rannychranny]]ch{{odn|Odziemkowski|1996|s=84}}. Za bohaterstwo wykazane w boju pod Kurowicami 18 oficerów i żołnierzy 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych zostało udekorowanych srebrnym krzyżem Virtuti Militari{{odn|Dąbrowski|1928|s=27}}.
 
== Przypisy ==
27 236

edycji