Pistolet Beretta M9: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
m (MalarzBOT: {{Infobox Broń palna}} przeniesiono do {{Broń palna infobox}})
m (lit.)
Była to kolejna próba wprowadzenia do uzbrojenia pistoletu tego kalibru do uzbrojenia [[US Armed Forces]]. Na przełomie lat 40. i 50. planowano przyjęcie do uzbrojenia pistoletu [[pistolet S&W Model 39|S&W Model 39]], ale z pomysłu tego zrezygnowano z braku funduszy.
 
W drugiej połowie lat 70. [[US Air Force]] rozpoczęły badania pistoletów kalibru 9 mm które miały zastąpić użytkowane przez lotnictwo [[rewolwer]]y kalibru [[nabój .38 Special|.38 Special]]. W efekcie prób za najlepiej spełniający postawione wymagania uznano włoski pistolet [[pistolet Beretta 92|Beretta 92 S-1]]. Do natychmiastowego wprowadzenia włoskiego pistoletu do uzbrojenia nie doszło ponieważ juzjuż po zakończeniu prób pracę rozpoczęła zespół JSSAP (Joint Service Small Arms Program) który miał ustalić liczbę wzorów broni krótkiej niezbędnych do zaspokojenia potrzeb amerykańskich sił zbrojnych, oraz ustalić czy nabój 9 mm NATO powinien zostać przyjęty do uzbrojenia. [[5 czerwca]] [[1980]] JSSAP ogłosił wyniki swoich prac. Wynikało z nich że optymalnym rozwiązaniem będzie przyjęcie do uzbrojenia jednego wzoru pistoletu kalibru 9 mm dla wszystkich rodzajów sił zbrojnych.
 
W czerwcu [[1981]] roku ogłoszono warunki drugiego konkursu na [[pistolet]], spełniający wymagania wszystkich wojsk. Nowy pistolet miał odtąd nosić oznaczenie PDW-XM9 (PDW – Personal Defence Weapon, osobista broń do samoobrony, X – model eksperymentalny, M9 – oznaczenie konstrukcji w nomenklaturze służby uzbrojenia). Lista wymagań miała ponad 50 punktów, które miały być uwzględnione w konstrukcji broni. W konkursie uczestniczyło kilkanaście firm, w tym [[Fabbrica d'Armi Pietro Beretta S.p.A.|Beretta]], Heckler and Koch, Colt, Smith and Wesson i SIG-Sauer. Próby przerwano w lutym [[1982]], gdy okazało się, że żaden z pistoletów nie spełnia wszystkich postulatów, z których część nawzajem się wykluczała.
11 454

edycje