Tony Trabert: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 118 bajtów ,  8 miesięcy temu
drobne techniczne, drobne redakcyjne
(drobne techniczne, drobne redakcyjne)
'''Tony Trabert''', właśc. Marion Anthony Trabert (ur. [[16 sierpnia]] [[1930]] w [[Cincinnati]], zm. [[3 lutego]] [[2021]]<ref>[{{Cytuj |url = https://www.atptour.com/en/news/tony-trabert-obituary-2021 |tytuł = Tony Trabert, Major Champion & Tennis Icon, Dies Aged 90] |opublikowany = atptour.com |data = 4 lutego 2021 |data dostępu = 2021-02-04 |język = en}}</ref>) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[tenis]]ista, zwycięzca 10 turniejów [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowych]] w grze pojedynczej i podwójnej, zdobywca [[Puchar Davisa|Pucharu Davisa]].
 
== Kariera tenisowa ==
Trabert był wszechstronnym sportowcem, w czasie studiów na University of Cincinnati reprezentował uczelnię w [[koszykówka|koszykówce]]. Również jako student tego uniwersytetu w [[1951]] zdobył tenisowe mistrzostwo międzyuczelniane USA w grze pojedynczej (''Intercollegiate''). W tym samym roku zadebiutował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa oraz po raz pierwszy pojawił się w czołówkach rankingów amerykańskiego i światowego.
 
W początkowym okresie jego kariery opiekował się nim rodak [[Bill Talbert]], z którym osiągnął pierwszy wielki sukces międzynarodowy – deblowe [[French Open|mistrzostwo Francji]] w [[1950]], po finałowym zwycięstwie nad [[Jaroslav Drobný (tenisista)|Jaroslavem Drobným]] i [[Eric Sturgess|Erikiem Sturgessem]]. W tym samym roku Trabert doszedł w deblu do półfinału [[Wimbledon]]u, tym razem w parze z [[Budge Patty|Budge'em Pattym]], w ćwierćfinale pokonując Talberta i [[Ken McGregor|Kena McGregora]] po niezwykle zaciętym meczu 6:4, 31:29, 7:9, 6:2. 60 gemów, jakie tenisiści rozegrali w drugim secie, przeszło do historii Wimbledonu jako rekord.
 
Dalsze indywidualne sukcesy nieco opóźniła służba wojskowa. Na wielkoszlemowy tytuł singlowy Tony Trabert czekał do [[1953]], kiedy w finale [[US Open|mistrzostw USA]] pokonał [[Vic Seixas|Vica Seixasa]]. Rok później triumfował na kortach im. Rolanda Garrosa, po trzysetowym finale z rodakiem [[Art Larsen|Artem Larsenem]]. W [[1955]] Trabert zdominował tenis amatorski, wygrywając łącznie 18 turniejów w grze pojedynczej, w tym trzy imprezy wielkoszlemowe. Odniósł również 12 wygranych deblowych, głównie w parze z Vikiem Seixasem. Szansę na Wielkiego Szlema zrujnowała porażka z [[Ken Rosewall|Kenem Rosewallem]] w półfinale [[Australian Open|mistrzostw Australii]] (6:8, 3:6, 3:6), któremu – w niemal identycznym stosunku 9:7, 6:3, 6:3 – Trabert zrewanżował się w finale mistrzostw USA. Ponadto w finale mistrzostw Francji pokonał Szweda [[Sven Davidson|Svena Davidsona]], a na Wimbledonie zwyciężył Duńczyka [[Kurt Nielsen|Kurta Nielsena]]. Trabert zdobył również tytuły mistrza USA w hali i na kortach ziemnych. Rezultaty te dały mu pewne pierwsze miejsce w rankingu światowym (na czele tej klasyfikacji figurował również w 1953). Sukces w Paryżu był ostatnim zwycięstwem Amerykanina w mistrzostwach Francji aż do [[1989]], kiedy triumfował młody [[Michael Chang]]. Dominację Traberta w 1955 podkreśla także fakt, że zarówno na Wimbledonie, jak i mistrzostwach USA w drodze po tytuły nie stracił seta.
Poza 1950 w grze podwójnej na mistrzostwach Francji triumfował jeszcze dwukrotnie, w 1954 i 1955, w obu przypadkach z Seixasem. W 1954 wygrał ponadto mistrzostwa USA, a w 1955 mistrzostwa Australii, także z Seixasem i w obu turniejach po finałowych zwycięstwach nad Australijczykami Rosewallem i [[Lew Hoad|Hoadem]]. W finale Wimbledonu 1954 lepsi od Traberta i Seixasa okazali się [[Mervyn Rose]] i [[Rex Hartwig]]. Tony Trabert jest jednym z nielicznych graczy, którzy mogą pochwalić się tytułami mistrza USA w grze pojedynczej na czterech nawierzchniach – na trawie triumfował w imprezie wielkoszlemowej (1953, 1955), w hali w 1955, na korcie betonowym w 1953, na korcie ziemnym w 1951 i 1955. Wygrywał również mistrzostwa USA w deblu – w hali w 1954 z Billem Talbertem i rok później z Vikiem Seixasem, na ziemi w 1951 i 1955 z [[Ham Richardson|Hamem Richardsonem]], a z Seixasem w 1954, na betonie w 1950 i 1953 z [[Tom Brown|Tomem Brownem]].
 
Po niezwykle udanym sezonie 1955 Trabert zdecydował się na podpisanie kontraktu zawodowego. W [[1956]] odbył serię pojedynków (tzw. tour) z uznawanym za najlepszego tenisistę profesjonalnego [[Ricardo González|Pancho Gonzálezem]] i uległ rywalowi zdecydowanie w bilansie spotkań (27 wygranych przy 74 porażkach). Zdobył w tym samym roku tytuł zawodowego mistrza USA w deblu w parze z Rexem Hartwigiem. W [[1961]] doszedł w mistrzostwach USA profesjonalistów do finału gry pojedynczej, w którym musiał uznać wyższość rezydującego w USA Peruwiańczyka [[Alex Olmedo|Alexa Olmedo]]. Również w 1961 Trabert ponownie uczestniczył w zawodowym tourze, tym razem z udziałem większej liczby rywali (oprócz Gonzáleza [[Butch Buchholz]], [[Barry McKay]], [[Andrés Gimeno]], Lew Hoad, Alex Olmedo, [[Frank Sedgman]] i [[Ashley Cooper]]). Także w tej rywalizacji najlepszy okazał się Pancho Gonzalez.
 
Jeszcze w okresie amatorskim Trabert odgrywał wiodącą rolę w amerykańskiej reprezentacji daviscupowej. Wystąpił w pięciu edycjach rozgrywek w latach 1951-1955. Wszystkie finały w tych latach rozstrzygały między sobą ekipy z USA i Australii, ze wskazaniem na Australijczyków, którzy ponieśli porażkę tylko w 1954. W finale 1951 Trabert ograniczył się do występu w deblu z [[Ted Schroeder|Tedem Schroederem]], zakończonego porażką z parą Sedgman-McGregor. W 1952 grał także w singlu, ale ponownie nie zdobył punktu (porażki z McGregorem i Sedgmanem oraz z tymi samymi rywalami w deblu razem z Seixasem). Jednym z najbardziej znanych pojedynków Traberta jest porażka z Lew Hoadem w finale kolejnej edycji Pucharu Davisa w [[Melbourne]] (1953), kiedy dobrze dysponowany Amerykanin – wcześniej pokonał Rosewalla i zdobył punkt deblowy z Seixasem – mógł rozstrzygnąć na korzyść swojej reprezentacji losy rywalizacji. Hoad zdołał jednak wygrać 13:11, 6:3, 2:6, 3:6, 7:5, w obecności przeszło 17 tysięcy widzów, kryjących się pod gazetami przed deszczem. Ostatecznie trofeum obronili Australijczycy, po zwycięstwie w piątym meczu Rosewalla nad Seixasem (po raz pierwszy w historii Pucharu Davisa o losach prestiżowej rywalizacji zadecydowali nastoletni tenisiści).
Trabert doczekał się jednak swojego sukcesu w Pucharze Davisa. Rok później w finale w [[Sydney]] pokonał na otwarcie meczu Hoada, później Seixas dołożył zwycięstwo nad Rosewallem, a wreszcie obaj Amerykanie pokonali swoich przeciwników w deblu. Tym samym nie miały już znaczenia porażki Traberta i Seixasa ostatniego dnia rywalizacji. Australijczycy zrewanżowali się w 1955, pokonując w finale reprezentację amerykańską na ich terenie 5:0, a Trabert uległ Hoadowi i w deblu z Seixasem Hoadowi i Rosewallowi. Do drugiego meczu singlowego już nie przystąpił, zastąpiony przez Hama Richardsona. Występy w Pucharze Davisa zakończył bilansem 16 wygranych i 5 porażek w singlu oraz 11 wygranych i 3 porażek w deblu.
 
Zakończywszy aktywną karierę zawodniczą, Trabert pracował jako profesjonalny trener tenisa i udzielał się w roli komentatora telewizyjnego. Do reprezentacji daviscupowej powrócił w [[1976]] w charakterze niegrającego kapitana. Po jego kierownictwem – do [[1980]] – Amerykanie zanotowali bilans 14 wygranych spotkań międzypaństwowych i 3 porażek, a przede wszystkim dwa triumfy w Pucharze Davisa. W [[1978]] kierowana przez Traberta ekipa ([[John McEnroe]], [[Brian Gottfried]], [[Stan Smith]], [[Bob Lutz]]) pokonała w finale Brytyjczyków, a rok później (Gottfrieda zastąpił [[Vitas Gerulaitis]]) Włochów.
 
W 1970 Trabert został uhonorowany miejscem w [[Międzynarodowa Tenisowa Galeria Sławy|Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy]]. Jest członkiem władz tej instytucji (z siedzibą w Newport, [[Rhode Island]]).
* '''Wimbledon 1955''' – 6:3, 7:5, 6:1 z [[Kurt Nielsen|Kurtem Nielsenem]]
* '''mistrzostwa USA 1955''' – 9:7, 6:3, 6:3 z [[Ken Rosewall|Kenem Rosewallem]]
 
== Przypisy ==
{{Przypisy}}
 
== Bibliografia ==
* {{Profile tenisowe|m|data=20 sierpnia 2013}}
* [[Bud Collins]], ''Tennis Encyclopedia'', Visible Ink Press, Detroit 1997
* [[Martin Hedges]], ''The Concise Dictionary of Tennis'', Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
 
== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.tennisfame.com/hall-of-famers/inductees/tony-trabert sylwetkaSylwetka na stronie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy]
 
{{Grupa szablonów
37 436

edycji