Tony Trabert: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 25 bajtów ,  8 miesięcy temu
m
drobne redakcyjne, drobne techniczne
(WP:SK, commons, ta ilustracja chyba lepsza)
m (drobne redakcyjne, drobne techniczne)
|opis grafiki = Tony Trabert (1955)
|państwo = USA
|data urodzenia = [[16 sierpnia]] [[1930]]
|miejsce urodzenia = [[Cincinnati]], [[Ohio]]
|data śmierci = [[3 lutego]] [[2021]]
|miejsce śmierci = [[Ponte Vedra Beach]], [[Floryda]]
|wzrost = 185 cm
 
== Kariera tenisowa ==
Trabert byłBył wszechstronnym sportowcem, w czasie studiów na University of Cincinnati reprezentował uczelnię w [[koszykówka|koszykówce]]. Również jako student tego uniwersytetu w 1951 zdobył tenisowe mistrzostwo międzyuczelniane USA w grze pojedynczej (''Intercollegiate''). W tym samym roku zadebiutował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa oraz po raz pierwszy pojawił się w czołówkach rankingów amerykańskiego i światowego.
 
W początkowym okresie jego kariery opiekował się nim rodak [[Bill Talbert]], z którym osiągnął pierwszy wielki sukces międzynarodowy – deblowe [[French Open|mistrzostwo Francji]] w 1950, po finałowym zwycięstwie nad [[Jaroslav Drobný (tenisista)|Jaroslavem Drobným]] i [[Eric Sturgess|Erikiem Sturgessem]]. W tym samym roku Trabert doszedł w deblu do półfinału [[Wimbledon]]u, tym razem w parze z [[Budge Patty|Budge’em Pattym]], w ćwierćfinale pokonując Talberta i [[Ken McGregor|Kena McGregora]] po niezwykle zaciętym meczu 6:4, 31:29, 7:9, 6:2. 60 gemów, jakie tenisiści rozegrali w drugim secie, przeszło do historii Wimbledonu jako rekord.
 
Dalsze indywidualne sukcesy nieco opóźniła służba wojskowa. Na wielkoszlemowy tytuł singlowy Tony Trabert czekał do [[1953]], kiedy w finale [[US Open|mistrzostw USA]] pokonał [[Vic Seixas|Vica Seixasa]]. Rok później triumfował na kortach im. Rolanda Garrosa, po trzysetowym finale z rodakiem [[ArtArthur Larsen|Artem Larsenem]]. W [[1955]] Trabert zdominował tenis amatorski, wygrywając łącznie 18 turniejów w grze pojedynczej, w tym trzy imprezy wielkoszlemowe. Odniósł również 12 wygranych deblowych, głównie w parze z Vikiem Seixasem. Szansę na Wielkiego Szlema zrujnowała porażka z [[Ken Rosewall|Kenem Rosewallem]] w półfinale [[Australian Open|mistrzostw Australii]] (6:8, 3:6, 3:6), któremu – w niemal identycznym stosunku 9:7, 6:3, 6:3 – Trabert zrewanżował się w finale mistrzostw USA. Ponadto w finale mistrzostw Francji pokonał Szweda [[Sven Davidson|Svena Davidsona]], a na Wimbledonie zwyciężył Duńczyka [[Kurt Nielsen|Kurta Nielsena]]. Trabert zdobył również tytuły mistrza USA w hali i na kortach ziemnych. Rezultaty te dały mu pewne pierwsze miejsce w rankingu światowym (na czele tej klasyfikacji figurował również w 1953). Sukces w Paryżu był ostatnim zwycięstwem Amerykanina w mistrzostwach Francji aż do [[1989]], kiedy triumfował młody [[Michael Chang]]. Dominację Traberta w 1955 podkreśla także fakt, że zarówno na Wimbledonie, jak i mistrzostwach USA w drodze po tytuły nie stracił seta.
 
Poza 1950 w grze podwójnej na mistrzostwach Francji triumfował jeszcze dwukrotnie, w 1954 i 1955, w obu przypadkach z Seixasem. W 1954 wygrał ponadto mistrzostwa USA, a w 1955 mistrzostwa Australii, także z Seixasem i w obu turniejach po finałowych zwycięstwach nad Australijczykami Rosewallem i [[Lew Hoad|Hoadem]]. W finale Wimbledonu 1954 lepsi od Traberta i Seixasa okazali się [[Mervyn Rose]] i [[Rex Hartwig]]. Tony Trabert był jednym z nielicznych graczy, którzy mogli pochwalić się tytułami mistrza USA w grze pojedynczej na czterech nawierzchniach – na trawie triumfował w imprezie wielkoszlemowej (1953, 1955), w hali w 1955, na korcie betonowym w 1953, na korcie ziemnym w 1951 i 1955. Wygrywał również mistrzostwa USA w deblu – w hali w 1954 z Billem Talbertem i rok później z Vikiem Seixasem, na ziemi w 1951 i 1955 z [[HamHamilton Richardson|Hamem Richardsonem]], a z Seixasem w 1954, na betonie w 1950 i 1953 z [[Tom Brown|Tomem Brownem]].
 
Po niezwykle udanym sezonie 1955 Trabert zdecydował się na podpisanie kontraktu zawodowego. W 1956 odbył serię pojedynków (tzw. tour) z uznawanym za najlepszego tenisistę profesjonalnego [[Ricardo González|Pancho Gonzálezem]] i uległ rywalowi zdecydowanie w bilansie spotkań (27 wygranych przy 74 porażkach). Zdobył w tym samym roku tytuł zawodowego mistrza USA w deblu w parze z Rexem Hartwigiem. W [[1961]] doszedł w mistrzostwach USA profesjonalistów do finału gry pojedynczej, w którym musiał uznać wyższość rezydującego w USA Peruwiańczyka [[Alex Olmedo|Alexa Olmedo]]. Również w 1961 Trabert ponownie uczestniczył w zawodowym tourze, tym razem z udziałem większej liczby rywali (oprócz Gonzáleza [[Butch Buchholz]], [[Barry McKay]], [[Andrés Gimeno]], Lew Hoad, Alex Olmedo, [[Frank Sedgman]] i [[Ashley Cooper]]). Także w tej rywalizacji najlepszy okazał się Pancho Gonzalez.
 
Jeszcze w okresie amatorskim Trabert odgrywał wiodącą rolę w amerykańskiej reprezentacji daviscupowej. Wystąpił w pięciu edycjach rozgrywek w latach 1951–1955. Wszystkie finały w tych latach rozstrzygały między sobą ekipy z USA i Australii, ze wskazaniem na Australijczyków, którzy ponieśli porażkę tylko w 1954. W finale 1951 Trabert ograniczył się do występu w deblu z [[Ted Schroeder|Tedem Schroederem]], zakończonego porażką z parą Sedgman-McGregor. W 1952 grał także w singlu, ale ponownie nie zdobył punktu (porażki z McGregorem i Sedgmanem oraz z tymi samymi rywalami w deblu razem z Seixasem). Jednym z najbardziej znanych pojedynków Traberta była porażka z Lew Hoadem w finale kolejnej edycji Pucharu Davisa w [[Melbourne]] (1953), kiedy dobrze dysponowany Amerykanin – wcześniej pokonał Rosewalla i zdobył punkt deblowy z Seixasem – mógł rozstrzygnąć na korzyść swojej reprezentacji losy rywalizacji. Hoad zdołał jednak wygrać 13:11, 6:3, 2:6, 3:6, 7:5, w obecności przeszło 17 tysięcy widzów, kryjących się pod gazetami przed deszczem. Ostatecznie trofeum obronili Australijczycy, po zwycięstwie w piątym meczu Rosewalla nad Seixasem (po raz pierwszy w historii Pucharu Davisa o losach prestiżowej rywalizacji zadecydowali nastoletni tenisiści).
== Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych ==
* '''mistrzostwa USA 1953''' – 6:3, 6:2, 6:3 z [[Vic Seixas|Vikiem Seixasem]]
* '''mistrzostwa Francji 1954''' – 6:4, 7:5, 6:1 z [[ArtArthur Larsen|Artem Larsenem]]
* '''mistrzostwa Francji 1955''' – 2:6, 6:1, 6:4, 6:2 ze [[Sven Davidson|Svenem Davidsonem]]
* '''Wimbledon 1955''' – 6:3, 7:5, 6:1 z [[Kurt Nielsen|Kurtem Nielsenem]]