Bitwa pod Falaise: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  10 miesięcy temu
m
(int., drobne techniczne)
Polacy utrzymali się na wzgórzu 262 (zwanym przez nich ''Maczugą'') i byli w stanie z punktu obserwacyjnego skierować precyzyjny ostrzał artyleryjski na wycofujących się Niemców<ref name="D'Este">D'Este, op. cit., s. 458</ref>. Dlatego gen. [[Paul Hausser]], dowódca 7 Armii nakazał „wyeliminowanie” polskich pozycji<ref name="Van der Vat" />. Pozostałości [[352 Dywizja Piechoty (III Rzesza)|352 Dywizji Piechoty]] i kilka grup bojowych z 2 Dywizji Pancernej SS spowodowały wiele strat w 8 i 9 batalionie polskiej dywizji. Ich atak został ostatecznie odparty kosztem wystrzelania prawie całej amunicji. Resztki XLVII Korpusu Pancernego uciekały z kotła. W nocy dochodziło już jedynie do sporadycznych walk, a Polacy często wzywali ostrzał artyleryjski, aby zakłócić wycofywanie się Niemców z ich sektora<ref name="D'Este" />.
 
Następnego dnia rano niemieckie kontrataki zostały wznowione, ale Polacy utrzymali się na grzbiecie. Około godz. 11:00 ostatnia próba natarcia na pozycje 9 batalionu została podjęta przez pobliskie oddziały Waffen-SS, które zostały pokonane w starciach na krótkim dystansie, włącznie z walką wręcz<ref name="McGilvray">{{Cytuj książkę | nazwisko = McGilvray | imię = Evan | autor = | autor link = | tytuł = The Black Devils' March – A Doomed Odyssey – The 1st Polish Armoured Division 1939–45 | url = | wydanie = | wydawca = Helion | miejsce = Solihull | data = | rok = 2004 | strony = 54 | język = en}}</ref>. Niedługo po południu żołnierze [[Canadian Grenadier Guards]] dotarli do Mont Ormel, a późnym popołudniem resztki 2 i 9 Dywizji Pancernej SS rozpoczęły odwrót w stronę Sekwany<ref name="Bercuson s. 232" /><ref name="Bercuson s. 233" />. Podczas gdy w operacji zamknięcia kotła Falaise polska 1. Dywizja Pancerna straciła 1441 żołnierzażołnierzy, w tym 466 zabitych<ref>Copp, op. cit., s. 249</ref>, tak polskie ofiary w czasie kilkudniowej bitwy pod Mont Ormel sięgnęły 351 zabitych i rannych, a także 11 zniszczonych czołgów<ref name="McGilvray" />. Straty niemieckie w szturmie na wzgórze 262 wyniosły ok. 500 zabitych i 1000 pojmanych, czyli większość z tego, co jeszcze zostało 12 Dywizji Pancernej SS. Zniszczono wiele czołgów Tygrys, Pantera i Panzer IV oraz holowanych jednostek artylerii<ref name="McGilvray" />.
 
Wieczorem 21 sierpnia czołgi kanadyjskiej 4. Dywizji Pancernej połączyły się z polskimi siłami w [[Coudehard]], a 2 i 3 Dywizja Piechoty zabezpieczyły Saint-Lambert i północne przejście do Chambois; tym samym kocioł Falaise został ostatecznie zamknięty<ref name="Hastings s. 313">Hastings, op. cit., s. 313</ref>. Do tego momentu od 20 do 50 tys. żołnierzy niemieckich, porzucając na miejscu ciężki sprzęt, uciekło przez luki i korytarze w pierścieniu alianckiego okrążenia, by na tyłach swoich wojsk przejść niezbędną reorganizację oraz dozbrojenie i jesienią 1944 r. zatrzymać ofensywę aliantów na granicy Niemiec<ref name="Essame" />.