Wikipedia:Artykuły na medal/Styczeń Marzec 2021: Różnice pomiędzy wersjami

znaczniki SG
(aktualizacja)
(znaczniki SG)
<!-- Czekające na wstawienie na SG -->
 
<!-- Poniższe są wyświetlane aktualnie na SG -->
[[Plik:Andrzej Munk gwiazda Lodz.jpg|left|100px]]
'''''[[Eroica (film)|Eroica]]''''' – czarno-biały polski [[film wojenny]] z 1957 roku w reżyserii [[Andrzej Munk|Andrzeja Munka]], zrealizowany w [[Studio Filmowe „Kadr”|Zespole Filmowym „Kadr”]]. Jego premiera odbyła się 4 stycznia 1958 roku. Film składa się z dwóch 40-minutowych nowel: ''[[Scherzo]] alla polacca'' oraz ''[[Ostinato]] lugubre''. Trzecia zrealizowana nowela ''Con bravura'' nie weszła do filmu, gdyż reżyser uznał, że nie odpowiada artystycznie dwóm pozostałym. Obecne w filmie historie oparte są na opowiadaniach ''Węgrzy'' oraz ''Ucieczka'' [[Jerzy Stefan Stawiński|Jerzego Stefana Stawińskiego]], który jest również autorem scenariusza. Pierwsza część mówi o działaniach Dzidziusia Górkiewicza podczas [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]], który podejmuje się roli łącznika w mediacji nad połączeniem sił polskich i węgierskiego oddziału zatrzymanego przez Polaków pod Warszawą. Druga pokazuje polskich oficerów w niemieckim [[oflag]]u, którzy kultywują mit legendarnego już uciekiniera z obozu, porucznika Zawistowskiego. ''Eroica'' jest uznawana za jedno z najważniejszych dzieł [[Polska szkoła filmowa|polskiej szkoły filmowej]], a także za odpowiedź reżysera na ''[[Kanał (film)|Kanał]]'' [[Andrzej Wajda|Andrzeja Wajdy]]. Film został uhonorowany nagrodą [[Międzynarodowa Federacja Krytyków Filmowych|FIPRESCI]] oraz Grand Prix dla najlepszego filmu na [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Mar del Plata|Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Mar del Plata]].
'''[[Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988]]''' – lista państw, reprezentowanych przez [[Narodowy komitet olimpijski|narodowe komitety olimpijskie]], które wysłały przynajmniej jednego sportowca na [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1988|XV Zimowe Igrzyska Olimpijskie]] w 1988 roku w [[Calgary]]. Podczas igrzysk olimpijskich udział w zawodach wzięli sportowcy z 57 państw. Najliczniej reprezentowanym kontynentem była [[Europa]] – 28 państw, kolejnymi według liczby państw uczestniczących były: [[Azja]] – 12 państw, [[Ameryka Północna]] – 8 państw, [[Ameryka Południowa]] i [[Australia i Oceania]] – po 4 państwa oraz [[Afryka]] – 1 państwo. Wśród państw uczestniczących było 6 krajów debiutujących w [[Zimowe igrzyska olimpijskie|zimowych igrzyskach olimpijskich]]. Pod względem liczby uczestników najliczniejszą reprezentację wystawiły [[Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988|Stany Zjednoczone]], w barwach których zaprezentowało się 117 sportowców. Stany Zjednoczone jako jedyne wystawiły swoich sportowców we wszystkich 46 konkurencjach. W [[Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988|klasyfikacji medalowej]] pierwsze miejsce zajęła reprezentacja [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988|ZSRR]], w dorobku której znalazło się 29 medali – 11 złotych, 9 srebrnych oraz 9 brązowych. W klasyfikacji indywidualnej pierwsze miejsce zajęli ''ex aequo'' holenderska łyżwiarka szybka [[Yvonne van Gennip]] oraz fiński skoczek narciarski [[Matti Nykänen]]. Oboje zdobyli po trzy złote medale olimpijskie.
 
{{clear}}
<!-- Poniższe są wyświetlane aktualnie na SG -->
 
[[Plik:Holmenkollen-Schanze.jpg|left|100px]]
'''[[Turniej Nordycki 2001]]''' – piąta edycja [[Turniej Nordycki|Turnieju Nordyckiego]], przeprowadzona w marcu 2001 roku na skoczniach w [[Falun]], [[Trondheim]] oraz [[Oslo]] w ramach [[Puchar Świata w skokach narciarskich 2000/2001|Pucharu Świata 2000/2001]] w skokach narciarskich. Do klasyfikacji turnieju, w przeciwieństwie do edycji z 2000 roku, wliczane były noty punktowe uzyskane podczas wszystkich trzech konkursów na takiej samej zasadzie jak w [[Turniej Czterech Skoczni|Turnieju Czterech Skoczni]]. Wszystkie trzy konkursy wygrał ówczesny lider klasyfikacji Pucharu Świata, [[Adam Małysz]], który tym samym zwyciężył w całym cyklu. Drugie miejsca w poszczególnych konkursach Turnieju Nordyckiego zajmowali: [[Martin Schmitt]], [[Andreas Goldberger]] oraz [[Stefan Horngacher]], a na najniższym stopniu podium zawodów stawali: [[Wolfgang Loitzl]], [[Igor Medved]] oraz Martin Schmitt. W klasyfikacji łącznej na drugim miejscu za Małyszem uplasował się Goldberger, a trzeci był Schmitt. Zwycięzca turnieju, Adam Małysz w trzech startach uzyskał łączną przewagą 72,7 punktu nad drugim w klasyfikacji Goldbergerem, co było najwyższym tego typu wynikiem od początku rozgrywania Turnieju Nordyckiego, niepobitym w żadnej z kolejnych edycji.
 
{{clear}}
 
<!-- Poniższe spadły z SG -->
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[[Plik:Tom Holland & Jon Watts (28545872452).jpg|left|100px]]
 
{{clear}}
 
<!-- Poniższe spadły z SG -->
 
 
 
 
 
[[Plik:IPN 0259 595 t 1-3 - L. Szenderowski.jpg|left|100px]]