Jürgen Habermas: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 6 bajtów ,  7 miesięcy temu
m
→‎Habermas i Derrida: drobne redakcyjne
m (→‎Habermas i Derrida: drobne redakcyjne)
 
=== Habermas i Derrida ===
Habermas i [[Jacques Derrida]] zaangażowali się w serię polemik rozpoczynających się w latach 80. XX wieku. W ich efekcie pomiędzy oboma filozofami zapanowała zgoda, a nawet przyjaźń, która przetrwała aż do śmierci Derridy w 2004<ref>Derrida, J.: ''Honesty of Thought'', [w:] The Derrida-Habermas Reader’, Thomassen L. (red)., Chicago, s. 302.</ref>.
Habermas i [[Jacques Derrida]] zaangażowali się w serię polemik rozpoczynających się w latach 80. XX wieku. W ich efekcie pomiędzy oboma filozofami zapanowała zgoda, a nawet przyjaźń, która przetrwała aż do śmierci Derridy w 2004<ref>Derrida, J.: ''Honesty of Thought'', [w:] The Derrida-Habermas Reader’, Thomassen L. (red)., Chicago, s. 302.</ref>. Po raz pierwszy spotkali się, gdy Habermas zaprosił Derridę, aby wygłosił przemówienie na Uniwersytecie Frankfurckim w 1984. W następnym roku Habermas opublikował ''Beyond a Temporalized Philosophy of Origins: Derrida'' w „The Philosophical Discourse of Modernity”, w którym opisał metodę Derridy jako niedostarczającą podstaw do krytyki społecznej<ref>Thomassen, L.: ''Introduction: Between Deconstruction and Rational Reconstruction'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red)., Chicago s. 2.</ref>. Derrida, cytując Habermasa jako przykład, odnotował: „ci, którzy oskarżali mnie o redukowanie filozofii do literatury i logiki do retoryki (...) wyraźnie i starannie unikali czytania moich prac”<ref>Derrida, J.: ''Is There a Philosophical Language?'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red.), Chicago, p. 37.</ref>. Po 1989 obaj filozofowie nie kontynuowali już polemiki, ale, jak opisał to Derrida, grupy akademików „prowadziły rodzaj wojny, w której my osobiście nigdy nie braliśmy udziału, ani osobiście ani bezpośrednio”<ref>Derrida, op.cit.</ref>. Pod koniec lat 90. Habermas spotkał się z Derridą na przyjęciu w Stanach Zjednoczonych. Spotkali się później w Paryżu przy obiedzie i od tego czasu współuczestniczyli w wielu projektach. W 2000 uczestniczyli w łączonym seminarium dotyczącym problemów filozofii, prawa, etyki i polityki na Uniwersytecie Frankfurckim<ref name=autonazwa4 />. W grudniu 2000, w Paryżu, Habermas wygłosił wykład zatytułowany „Jak odpowiadać na pytania etyczne?” podczas konferencji „Judeities. Pytania do Jacques’a Derridy”. Po wykładzie Habermasa obaj filozofowie zaangażowali się w bardzo gorącą dyskusję dotyczącą Heideggera i jego etyki. Zapis konferencji został opublikowany po francusku w Editions Galilée (Paris) w 2002 oraz następnie w języku angielskim (Fordham University Press) w 2007. Po wydarzeniach 11 września 2001 Derrida i Habermas wyłożyli swoje indywidualne opinie na temat wojny z terroryzmem w publikacji ''Philosophy in a Time of Terror: Dialogues with Jürgen Habermas and Jacques Derrida''<ref>Na ten temat zob.także A. Ziętek, ''Filozofia wobec 9/11. Jacques Derrida i Jurgen Habermas o terroryzmie'', [w:] Kultura i Historia, nr 16/2009; http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/archives/1461</ref>. Na początku 2003 zarówno Habermas, jak i Derrida pozostawali bardzo aktywni w sprzeciwianiu się zbliżającej się [[II wojna w Zatoce Perskiej|wojny z Irakiem]] i wzywali do zacieśnienia współpracy między krajami [[Unia Europejska|Unii Europejskiej]], aby utworzyć organizację zdolną do opozycji wobec amerykańskiej polityki zagranicznej – manifest ten opublikowano w formie książkowej pod tytułem ''Old Europe, New Europe, Core Europe''<ref>Habermas J., Derrida J.: ''February 15, Or What Binds Europeans Together: A Plea for a Common Foreign Policy, beginning in the Core of Europe'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader”, Thomassen L. (red.), Chicago, s. 302.</ref>.
 
Po raz pierwszy spotkali się, gdy Habermas zaprosił Derridę, aby wygłosił przemówienie na Uniwersytecie Frankfurckim w 1984. W następnym roku Habermas opublikował ''Beyond a Temporalized Philosophy of Origins: Derrida'' w „The Philosophical Discourse of Modernity”, w którym opisał metodę Derridy jako niedostarczającą podstaw do krytyki społecznej<ref>Thomassen, L.: ''Introduction: Between Deconstruction and Rational Reconstruction'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red)., Chicago s. 2.</ref>. Derrida, cytując Habermasa jako przykład, odnotował: „ci, którzy oskarżali mnie o redukowanie filozofii do literatury i logiki do retoryki (...) wyraźnie i starannie unikali czytania moich prac”<ref>Derrida, J.: ''Is There a Philosophical Language?'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red.), Chicago, p. 37.</ref>. Po 1989 obaj filozofowie nie kontynuowali już polemiki, ale, jak opisał to Derrida, grupy akademików „prowadziły rodzaj wojny, w której my osobiście nigdy nie braliśmy udziału, ani osobiście ani bezpośrednio”<ref>Derrida, op.cit.</ref>.
 
Habermas i [[Jacques Derrida]] zaangażowali się w serię polemik rozpoczynających się w latach 80. XX wieku. W ich efekcie pomiędzy oboma filozofami zapanowała zgoda, a nawet przyjaźń, która przetrwała aż do śmierci Derridy w 2004<ref>Derrida, J.: ''Honesty of Thought'', [w:] The Derrida-Habermas Reader’, Thomassen L. (red)., Chicago, s. 302.</ref>. Po raz pierwszy spotkali się, gdy Habermas zaprosił Derridę, aby wygłosił przemówienie na Uniwersytecie Frankfurckim w 1984. W następnym roku Habermas opublikował ''Beyond a Temporalized Philosophy of Origins: Derrida'' w „The Philosophical Discourse of Modernity”, w którym opisał metodę Derridy jako niedostarczającą podstaw do krytyki społecznej<ref>Thomassen, L.: ''Introduction: Between Deconstruction and Rational Reconstruction'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red)., Chicago s. 2.</ref>. Derrida, cytując Habermasa jako przykład, odnotował: „ci, którzy oskarżali mnie o redukowanie filozofii do literatury i logiki do retoryki (...) wyraźnie i starannie unikali czytania moich prac”<ref>Derrida, J.: ''Is There a Philosophical Language?'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader” Thomassen L. (red.), Chicago, p. 37.</ref>. Po 1989 obaj filozofowie nie kontynuowali już polemiki, ale, jak opisał to Derrida, grupy akademików „prowadziły rodzaj wojny, w której my osobiście nigdy nie braliśmy udziału, ani osobiście ani bezpośrednio”<ref>Derrida, op.cit.</ref>. Pod koniec lat 90. Habermas spotkał się z Derridą na przyjęciu w Stanach Zjednoczonych. Spotkali się później w Paryżu przy obiedzie i od tego czasu współuczestniczyli w wielu projektach. W 2000 uczestniczyli w łączonym seminarium dotyczącym problemów filozofii, prawa, etyki i polityki na Uniwersytecie Frankfurckim<ref name="autonazwa4" />. W grudniu 2000, w Paryżu, Habermas wygłosił wykład zatytułowany „Jak odpowiadać na pytania etyczne?” podczas konferencji „Judeities. Pytania do Jacques’a Derridy”. Po wykładzie Habermasa obaj filozofowie zaangażowali się w bardzo gorącą dyskusję dotyczącą Heideggera i jego etyki. Zapis konferencji został opublikowany po francusku w Editions Galilée (Paris) w 2002 oraz następnie w języku angielskim (Fordham University Press) w 2007. Po wydarzeniach 11 września 2001 Derrida i Habermas wyłożyli swoje indywidualne opinie na temat wojny z terroryzmem w publikacji ''Philosophy in a Time of Terror: Dialogues with Jürgen Habermas and Jacques Derrida''<ref>Na ten temat zob.także A. Ziętek, ''Filozofia wobec 9/11. Jacques Derrida i Jurgen Habermas o terroryzmie'', [w:] Kultura i Historia, nr 16/2009; http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/archives/1461</ref>. Na początku 2003 zarówno Habermas, jak i Derrida pozostawali bardzo aktywni w sprzeciwianiu się zbliżającej się [[II wojna w Zatoce Perskiej|wojny z Irakiem]] i wzywali do zacieśnienia współpracy między krajami [[Unia Europejska|Unii Europejskiej]], aby utworzyć organizację zdolną do opozycji wobec amerykańskiej polityki zagranicznej – manifest ten opublikowano w formie książkowej pod tytułem ''Old Europe, New Europe, Core Europe''<ref>Habermas J., Derrida J.: ''February 15, Or What Binds Europeans Together: A Plea for a Common Foreign Policy, beginning in the Core of Europe'', [w:] „The Derrida-Habermas Reader”, Thomassen L. (red.), Chicago, s. 302.</ref>.
 
=== Polemika z kardynałem J. Ratzingerem ===
46 427

edycji