Teodoro Obiang Nguema Mbasogo: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 12 bajtów ,  3 miesiące temu
m
standaryzacja (Annobón)
(Anulowanie wersji 62153850 autorstwa 150.254.36.45 (dyskusja))
Znacznik: Anulowanie edycji
m (standaryzacja (Annobón))
Na początku lat 90. XX w. prezydent w dalszym ciągu sprzeciwiał się wprowadzeniu systemu wielopartyjnego i w grudniu 1990 uwięził 30 aktywistów domagających się zmian demokratycznych. Organizacja [[Amnesty International]] oskarżyła władze Gwinei Równikowej o więzienie i torturowanie przeciwników politycznych i śmierć 6 osób przetrzymywanych w areszcie. W kwietniu 1991 partie opozycyjne utworzyły na wychodźstwie wspólną koalicję. W sierpniu 1991 delegaci PDGE, na kongresie partii, opowiedzieli się za uchwaleniem nowej demokratycznej konstytucji, legalizującej działalność innych partii politycznych i znoszącej ograniczenia wobec mediów. Pod naporem środowisk krajowych i zagranicznych, prezydent zgodził się rozpocząć prace nad projektem nowej konstytucji. W listopadzie 1991, w narodowym referendum, 98,4% głosujących poparło jej projekt<ref name=election />. W styczniu 1992 przepisy prawa weszły w życie i oficjalnie wprowadziły w kraju swobodę działalności partii politycznych oraz wolność zgromadzeń i demonstracji<ref name=acztery />. Opozycja odrzuciła jednak przepisy ustawy zasadniczej, uznając je za zbyt rygorystyczne. Nowa konstytucja znosiła limit kadencji prezydenta, wprowadzała zakaz kandydowania w wyborach osobom niezamieszkującym Gwinei przez co najmniej 10 lat i wprowadzała obowiązek wysokich opłat rejestracyjnych dla partii politycznych, które dodatkowo nie mogły pochodzić ze źródeł zagranicznych. W styczniu 1992 prezydent powołał nowy rząd, składający się wyłącznie z członków PDGE, a służby bezpieczeństwa kontynuowały aresztowania przedstawicieli opozycji<ref name=etrzy />.
 
W lutym i marcu 1993 Obiang spotkał się z przedstawicielami opozycji w celu wynegocjowania „paktu narodowego”, mającego ułatwić przeprowadzenie wyborów parlamentarnych. Pakt miał gwarantować swobodę działalności organizacji politycznych i równy dostęp do środków masowego przekazu. Rząd nie dotrzymał jednak umowy i dokonał aresztowania wielu przeciwników politycznych. W sierpniu 1993 na wyspie [[Pagalu (wyspa)|PagaluAnnobón]] doszło do starć zwolenników opozycji z siłami bezpieczeństwa. Prezydent o podsycanie zamieszek oskarżył władze hiszpańskie, czemu te jednak zdecydowanie zaprzeczyły<ref name=etrzy />.
 
W wyborach w listopadzie 1993 PDGE zdobyła 68 z 80 mandatów w Izbie Reprezentantów. Wybory zostały zbojkotowane przez większość partii opozycyjnych w proteście przeciw odmowie wyrażenia zgody przez Obianga na obecność międzynarodowych obserwatorów. Pod naciskiem międzynarodowych darczyńców, w 1995 prezydent zgodził się zmienić restrykcyjne prawo wyborcze, skracając okres wymaganego [[domicyl]]u przed startem w wyborach z 10 do 5 lat<ref name=etrzy />.
Rządy Obianga charakteryzuje propagowanie [[Kult jednostki|kultu własnej osoby]]. Prezydent czyni to na wiele sposobów, jednym z nich jest wygłaszanie publicznych przemówień, w których składa on hołd sobie samemu. Innym przejawem kultu była transmisja publicznego radia z 2003, w której ogłoszono, że prezydent jest „niczym Bóg w niebie” i posiada „wszelką siłę nad ludźmi i rzeczami”. Zadeklarowano w jej trakcie, że jest on w „w stałym kontakcie z Wszechmogącym”, dostaje od niego siłę i z tego powodu może swobodnie decydować o śmierci innych<ref>{{Cytuj stronę|url= http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/3098007.stm| tytuł= Equatorial Guinea’s „God”| data= 23 lipca 2003| data dostępu= 13 lipca 2009| opublikowany=BBC News| język=en}}</ref>.
 
Wiele budynków w Gwinei Równikowej posiada prezydenckie loga, w miastach i wsiach jego imieniem nazywane są ulice, a na bazarach sprzedawana jest odzież z wizerunkiem Obianga. Podobnie jak jego wuj i wielu innych afrykańskich dyktatorów, jak [[Idi Amin]] czy [[Mobutu Sese Seko]], również Obiang przyjął kilka zacnych tytułów: ''El Jefe'' (Szef), Lord Wielkiej Wyspy Bioko, AnnobonAnnobón i Río Muni, Wielki Generał Alifanfarón. Również jak w przypadku Amina, pojawiły się pogłoski o rzekomym kanibalizmie Obianga<ref>{{Cytuj stronę|url= http://web.archive.org/web/20090712104526/http://www.news24.com/News24/Africa/News/0,,2-11-1447_1496535,00.html| tytuł= Obiang ‘will eat my testicles’| data= 11 marca 2004| data dostępu= 13 lipca 2009| opublikowany=News 24| język=en}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.newint.org/columns/worldbeaters/2006/09/01/obiang/|tytuł=Teodoro Obiang Nguema Mbasogo |data=wrzesień 2006|opublikowany=New Internationalist|język=en|data dostępu=2009-10-01}}</ref>.
 
== Wyniki wyborcze ==