Franciszek Ksawery Branicki: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 7 bajtów ,  5 miesięcy temu
(kat.)
W lipcu 1791 r. w porozumieniu z Grigorijem Potiomkinem zorganizował porwanie z Łazienek króla Stanisława Augusta, którego jednak nie udało się przeprowadzić. Przeciwnik reform Sejmu Czteroletniego i [[Konstytucja 3 maja|Konstytucji 3 Maja]], współtwórca [[Konfederacja targowicka|konfederacji targowickiej]]. Figurował na liście posłów i senatorów [[Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w Rzeczypospolitej 1763–1794|posła rosyjskiego]] [[Jakow Bułhakow|Jakowa Bułhakowa]] w 1792 roku, która zawierała zestawienie osób, na które [[Rosjanie]] mogą liczyć przy rekonfederacji i obaleniu dzieła 3 maja<ref>Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792-1793, Warszawa 1993, s. 46, Сборник Русского исторического общества, t. 47,Petersburg 1885, s. 271.</ref>. Przez całą swoją karierę jeden z przywódców patriotycznego stronnictwa prorosyjskiego.
 
Konserwatysta, stojący murem za biskupem [[Kajetan Ignacy Sołtyk|Kajetanem Sołtykiem]] oraz chcący utrzymać dawne przywileje hetmańskie. Zdecydowany kontrrewolucjonista. Nie podpisał żadnego z [[Rozbiory Polski|traktatów rozbiorowych]].
Był konsyliarzem konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiej<ref>Dariusz Rolnik, Szlachta koronna wobec konfederacji targowickiej (maj 1792 – styczeń 1793), Katowice 2000, s. 162.</ref>.
Ze względu na swoją prorosyjskość z biegiem XIX wieku stał się synonimem zdrajcy tak jak i inni przywódcy [[Konfederacja targowicka|konfederacji targowickiej]].
320 947

edycji