Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”: Różnice pomiędzy wersjami

Przekształcam cytat na na nową formę Szablon:Cytat z nazwanymi parametrami
Znacznik: edytor kodu źródłowego 2017
(Przekształcam cytat na na nową formę Szablon:Cytat z nazwanymi parametrami)
 
Mariusz Gołaj tak charakteryzuje gardzienickie treningi:
{{Cytat
{{Cytat |treść = Trening to rozmowa ciała, ale także oddechu, tchnienia, dźwięku, melodii i rytmu. Niekiedy jest to dialog z muzyką, która grana jest obok.<ref name=Taranienko152>{{Cytuj książkę | nazwisko = Taranienko | imię = Zbigniew | tytuł = Gardzienice. Praktyki teatralne Włodzimierza Staniewskiego | data = 1997 | wydawca = Wydawnictwo Test | miejsce = Lublin | isbn = 83-7038-129-4 | strony = 147-152}}</ref>}}
}}
Dla Staniewskiego bardzo ważna jest muzykalność, która pozostaje nierozerwalnie związana z gestem i ruchem. Reżyser do opisania, czym jest śpiew dla gardzieniczan, przywołuje [[joik]] – skandynawską technikę śpiewu, który jest dla niego próbą odczytywania rzeczywistości przy użyciu dźwięków. Podczas treningów komponuje się brzmienia, harmonie, dźwięki (np. śmiech, krzyk, inkantowane słowa, różne techniki śpiewu) w połączeniu z ruchem<ref name=Taranienko142>{{Cytuj książkę | nazwisko = Taranienko | imię = Zbigniew | tytuł = Gardzienice. Praktyki teatralne Włodzimierza Staniewskiego | data = 1997 | wydawca = Wydawnictwo Test | miejsce = Lublin | isbn = 83-7038-129-4 | strony = 135-142}}</ref>. Muzyka towarzysząca ćwiczeniom zawsze współgra z aktywnością ruchową aktora<ref name=Taranienko152 />.
 
: Artyści musieli uwiarygodnić się przed wsią, do której przybywali jako obcy. Służyła temu nie tylko koncepcja orszaku, ale także już na miejscu „twórcza obecność”. Kompozycje teatralne to zbiór działań, mających na celu odformalizowanie kontaktu ze wsią. Działaniem artystycznym w rozumieniu Staniewskiego był nie tylko spektakl, ale też wszelkie formy aktywności, jakie są związane z gościną we wsi. To praca aktorów nad przygotowaniem wieczornego przedstawienia, zapraszanie mieszkańców na spektakl, aktywne włączanie się w życie lokalnej społeczności. Artyści starali się stać na tę chwilę członkami odwiedzanej wspólnoty. Wszystko to miało owocować budowaniem zaufania, wzajemnym dzieleniem się sztuką<ref>W. Staniewski, ''Po nowe środowisko teatru'', Prateatr II, Wrocław 1982, s. 40-41.</ref>. Kathleen Cioffi tak określała charakter wypraw:
 
{{Cytat
{{Cytat |treść = Członkowie grupy przybywali do wsi na krótko, by śpiewać, tańczyć i nawet jeść z mieszkańcami, […] jak synowie i córki, przyjeżdżający z wizytą<ref>K.M. Cioffi, ''Alternative Theatre In Poland 1954-1989'', Amsterdam 1999, s. 208.</ref>.}}
}}
 
[[Plik:Gardzienice - Szopa.jpg|thumb|Szopa - jeden z budynków, w którym odbywają się spektakle]]
Działalność „Gardzienic” bywa określana mianem ekologii teatru. Już pierwsze Wyprawy reżyser określał jako poszukiwanie nowego środowiska naturalnego dla teatru. Staniewski twierdzi, że teatr to nie tylko samo przedstawienie, ale także cała otaczająca aktorów i widzów natura. Aktor musi zestroić się z przyrodą, samym sobą i otaczającymi go ludźmi. Jest nazywany przez Staniewskiego „sprawcą”, bo nie tylko odgrywa pewną rolę, ale poprzez grę zmienia rzeczywistość, kształtuje świat wokół siebie.
Idee ekologiczne są tu rozumiane w specyficzny sposób, odnoszą się do sfery duchowości człowieka, są umiejętnością współbycia z Ziemią, staraniem o zachowanie organicznych – w tym duchowych – wartości człowieka. Twórca porzuca dualizm, typowy dla [[Cywilizacja zachodnia|cywilizacji Zachodu]], nie przeciwstawia kultury [[Kultura ludowa|niskiej]] i [[Kultura elitarna|wysokiej]], czy też [[natura|natury]] i [[Kultura|kultury]], lecz poszukuje nowych wartości w zjednoczeniu z otaczającym go światem, próbuje się w nim „zadomowić”:
{{Cytat box
|cytat treść = Trzeba się nauczyć, jak zamieszkiwać ziemię subtelnie, intymnie, ażeby uchronić się przed szaleństwem kontrolowania, kształtowania i manipulowania, przed szaleństwem eksploatacji. Bycie w domu, na tym świecie, nie oznacza tylko poszukiwania sposobu, jak używać naturę. Dom nie jest hotelem. (…) Poezja jest czymś, co po raz pierwszy sprowadza człowieka ku Ziemi, czyni go przynależnym do niej – i w ten sposób wprowadza go w miejsce jego przebywania.
|źródłoautor = Włodzimierz Staniewski
|width źródło =
|styl = box środek
|align =
}}
W świecie można odnaleźć miejsca szczególne (należą do nich np.: wioska w Gardzienicach, teatr w Ikarii w [[Attyka (kraina historyczna)|Attyce]]), które mają specyficzne [[genius loci]], kumulują w sobie organiczne siły przyrody. Dla Gardzieniczan te punkty stają się katalizatorami fizycznych i duchowych reakcji, źródłem kultury, same w sobie są teatrem świata ([[theatrum mundi]]), tworzonym przez naturę. Staniewski mówi:
{{Cytat box
|cytat treść = Kultywowanie teatru i praktyk teatralnych w naturalnym otoczeniu może być pierwszym krokiem w kierunku muzycznego, harmonicznego układu dramatycznych form. Nie jest ono abstrakcją, lecz konkretną techniką<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko = Staniewski|imię = Włodzimierz|autor link = Włodzimierz Staniewski |tytuł = The Ecology of the Spirit |czasopismo = New Theatre Quarterly |wolumin = 8 |wydanie = |strony = 52 |data = 1992 |wydawca = |miejsce = |url = http://books.google.pl/books?id=yjQmDTpRq7AC&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false |issn = |doi =}}</ref>.
|źródłoautor = Włodzimierz Staniewski
|width źródło =
|styl = box środek
|align =
}}
 
1 169 505

edycji