Wikipedysta:Matrek/brudnopis/TorpAmer: Różnice pomiędzy wersjami

==== Rajd na wyspy Marshala ====
Po 7 grudnia, Enterprise przeprowadził cztery patrole – 9 grudnia, 19 grudnia, 3 stycznia i 11 stycznia<ref name=Kleiss-Pearl2/>. Ostatni z nich był operacją powietrzno-morską na dużą skalę – jej celem był [[Rajdy na Wyspy Marshalla i Gilberta|bombardowanie Wysp Marshalla]]. Po szoku związanym z atakiem na Pearl Harbor, United States Navy znalazła się w sytuacji rażącej dysproporcji sił. Marynarka amerykańska miała do dyspozycji na Pacyfiku trzy lotniskowce, podczas gdy [[Nippon Kaigun|marynarka japońska]] 10, żadnego sprawnego pancernika, podczas gdy flota japońska 10. Japończycy mieli do dyspozycji też więcej krążowników, niszczycieli i samolotów, w większości też nowocześniejszych od swoich amerykańskich odpowiedników. Po zastąpieniu adm. [[Husband Edward Kimmel|Husbanda Kimmela]] przez adm. [[Chester Nimitz|Chestera Nimitza]] na stanowisku dowódcy Floty Pacyfiku, nowy [[Chief of Naval Operations|dowódca floty]] adm. [[Ernest J. King|Ernest King]], skierował z Atlantyku na Pacyfik dwa dodatkowe lotniskowce [[USS Yorktown (CV-5)|USS „Yorktown” (CV-5)]] i [[USS Hornet (CV-8)|„Hornet” (CV-8)]], które przybyły na Hawaje odpowiednio w styczniu i w marcu. Już jednak 11 stycznia skierowana na Hawaje z [[San Diego]] na Zachodnim Wybrzeżu [[USS Saratoga (CV-3)|USS „Saratoga” (CV-3)]] została storpedowana przez japoński okręt podwodny, i wyłączona ze słuzby operacyjnej na kolejne sześć miesięcy<ref name=Kleiss-Pearl2/>. Na początku więc 1942 roku, Enterprise był jedynym obok „Yorktowna” i „Lexingtona” czynnym lotniskowcem na Pacyfiku. W tej sytuacji adm. Nimitz mógł sobie pozwolić wówczas jedynie na szybkie uderzenia lotnicze, nie będąc w stanie przeprowadzać większych operacji uderzeniowych, przeciwko znacznie silniejszej flocie japońskiej.
[[plik:SBD-2 CV-6 Feb1942.jpg|x250px|left|thumb|SBD-2 z eskadry VB-6 bądź VS-6 podczas startu do ataku na wyspę Roi]]
 
Pierwszym takim uderzeniem, był rajd na wyspy Marshala i Gilberta, przeprowadzony przez Task zespół Task Force 8 z lotniskowcem „Enterprise” i Task Force 17 skupiony wokół „Yorktowna”. Mimo że w sztabie Floty Pacyfiku istniały wątpliwości co do celowości tego rajdu, miał on gorące wsparcie admirała Halseya, który upatrywał w nim sposobu na zwolnienie tempa japońskiej ofensywy na południowym Pacyfiku<ref>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 199-201</ref>. W skład dowodzonego przez adm. Halseya zespołu, obok CV-6, wchodziły [[krążownik]]i [[USS Chester (CA-27)|USS „Chester” (CA-27)]], [[USS Salt Lake City (CA-25)|„Salt Lake City” (CA-25)]] i [[USS Northampton (CA-26)|„Northampton” (CA-26)]] oraz siedem [[niszczyciel]]i<ref name=BigE-Marshals1>Edward Stafford: ''The Big E'', s. 47-50</ref>. TF8 opuścił Pearl Harbor 11 stycznia, 23 stycznia zaś na zachód od [[Samoa]] „Enterprise” spotkał się z zespołem „Yorktowna” po czym oba zespoły podążyły razem w kierunku Wysp Marshala<ref name=TollT1-Marshals>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 203-210</ref>. W drodze, adm. Halsey otrzymał kodowaną wiadomość od adm. Nimitza, zezwalającą mu na rozciągnięcie ataków w czasie, gdyż z przechwyconych przez [[Stacja Hypo|HYPO]] na Hawajach japońskich wiadomości radiowych wynikało, że nie istnieje bezpośrednie zagrożenie ze strony japońskich lotniskowców<ref name=TollT1-Marshals/>. Atak samolotów torpedowych i bombowców nurkujących miał jednak zostać przeprowadzony bez eskorty samolotów myśliwskich, na tym etapie wojny bowiem, marynarka nie miała wystarczającej liczby myśliwców zarówno do przeprowadzania bezpośredniej osłony zespołu floty (CAP), jak i eskorty samolotów<ref name=TollT1-Marshals/>. 37 bombowców nurkujących SBD Dauntless zaatakować miało wyspę [[Wyspa Roi|Roi]] na atolu [[Kwajalein]], podczas gdy dziewięć torpedowych Devastatorów zaatakować miało statki i okręty w nieodległej [[laguna|lagunie]]<ref name=TollT1-Marshals/>. Pierwsza zaatakowała swoje cele na Roi eskadra VS-6, która spotkała się z intensywnym ogniem przeciwlotniczym i została zaatakowana przez japońskie myśliwce [[Nakajima Ki-27|Nakajima Ki-27 „Nate”]], skutkiem czego zestrzelony został SBD pilotowany przez Lt. Cmdr. Halsteada Hoppinga<ref name=TollT1-Marshals2>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 212-215</ref>.
 
50 099

edycji