Wikipedysta:Matrek/brudnopis/TorpAmer: Różnice pomiędzy wersjami

Pierwszym takim uderzeniem, był rajd na wyspy Marshala i Gilberta, przeprowadzony przez Task zespół Task Force 8 z lotniskowcem „Enterprise” i Task Force 17 skupiony wokół „Yorktowna”. Mimo że w sztabie Floty Pacyfiku istniały wątpliwości co do celowości tego rajdu, miał on gorące wsparcie admirała Halseya, który upatrywał w nim sposobu na zwolnienie tempa japońskiej ofensywy na południowym Pacyfiku<ref>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 199-201</ref>. W skład dowodzonego przez adm. Halseya zespołu, obok CV-6, wchodziły [[krążownik]]i [[USS Chester (CA-27)|USS „Chester” (CA-27)]], [[USS Salt Lake City (CA-25)|„Salt Lake City” (CA-25)]] i [[USS Northampton (CA-26)|„Northampton” (CA-26)]] oraz siedem [[niszczyciel]]i<ref name=BigE-Marshals1>Edward Stafford: ''The Big E'', s. 47-50</ref>. TF8 opuścił Pearl Harbor 11 stycznia, 23 stycznia zaś na zachód od [[Samoa]] „Enterprise” spotkał się z zespołem „Yorktowna” po czym oba zespoły podążyły razem w kierunku Wysp Marshala<ref name=TollT1-Marshals>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 203-210</ref>. W drodze, adm. Halsey otrzymał kodowaną wiadomość od adm. Nimitza, zezwalającą mu na rozciągnięcie ataków w czasie, gdyż z przechwyconych przez [[Stacja Hypo|HYPO]] na Hawajach japońskich wiadomości radiowych wynikało, że nie istnieje bezpośrednie zagrożenie ze strony japońskich lotniskowców<ref name=TollT1-Marshals/>. Atak samolotów torpedowych i bombowców nurkujących miał jednak zostać przeprowadzony bez eskorty samolotów myśliwskich, na tym etapie wojny bowiem, marynarka nie miała wystarczającej liczby myśliwców zarówno do przeprowadzania bezpośredniej osłony zespołu floty (CAP), jak i eskorty samolotów<ref name=TollT1-Marshals/>. 37 bombowców nurkujących SBD Dauntless zaatakować miało wyspę [[Wyspa Roi|Roi]] na atolu [[Kwajalein]], podczas gdy dziewięć torpedowych Devastatorów zaatakować miało statki i okręty w nieodległej [[laguna|lagunie]]<ref name=TollT1-Marshals/>. Pierwsza zaatakowała swoje cele na Roi eskadra VS-6, która spotkała się z intensywnym ogniem przeciwlotniczym i została zaatakowana przez japońskie myśliwce [[Nakajima Ki-27|Nakajima Ki-27 „Nate”]], skutkiem czego zestrzelony został SBD pilotowany przez Lt. Cmdr. Halsteada Hoppinga<ref name=TollT1-Marshals2>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 212-215</ref>.
 
W tym czasie samoloty torpedowe zaatakowały statki na kotwicowisku. Po meldunku dowodzącego eskadrą torpedowatorpedową VT-6 Lt. Cmdr. [[Eugene Lindsey|Eugene Lindseya]] o dużej liczbie odpowiednich celów, admirał Halsey wysłał z enterprise„Enterprise” kolejne dziewięć Devastorów, które trzymane były dotąd w rezerwie<ref name=TollT1-Marshals2/>. Samoloty Lindseya trafiły torpedami kilka statków, do ataku na nie dołączyła się także grupa Dauntlessów, a po chwili także TBD wysłane dodatkowo przez adm. Halseya TBD. Atakujące samoloty zatopiły [[transportowiec]] o pojemności 6500 ton i [[ścigacz okrętów podwodnych]], uszkodziły także dziewięć innych jednostek w tyktym [[krążownik lekki|lekki krążownik]] „[[Katori (1940)|Katori]]”. Zniszczonych bądź uszkodzonych zostało także 18 samolotów bombowych i myśliwskich<ref name=TollT1-Marshals2/>. Śmierć poniosło około 90 Japończyków, w tym dowódca garnizonu na wyspach Marshala [[wiceadmirał]] Yokichi Yashiro<ref name=TollT1-Marshals2/>. Gdy samoloty bombowe powróciły z nad Roi, ich piloci mogli słuchać w swoich ''Ready Rooms'' transmitowane „na żywo” przez radiowęzeł okrętowy rozmowy radiowe prowadzone przez pilotów eskadry myśliwskiej VF-6 atakującej w tym czasie cele na wyspach [[Wotje]] i [[Taroa]]<ref name=TollT1-Marshals2/>
 
Ataki na Wotje i Taroa nie zniszczyły jednak wielu celów, w tym przede wszystkim bombowców, toteż SBD eskadr VB-6 i VS-6 przeprowadziły jeszcze trzy kolejne naloty. Zamiast wiec szybkiego uderzenia, atak przerodził się w dziewięciogodzinne rotacyjne bombardowanie japońskich baz na Marshalach<ref name=TollT1-Marshals3>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 218-221</ref>
 
==== Podsumowanie ====
50 100

edycji