Korporacjonizm: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  1 miesiąc temu
drobne merytoryczne, jęz., lit., ort.
(Anulowanie wersji 61853106 autorstwa 195.142.80.176 (dyskusja), potrzebne źródło)
Znacznik: Anulowanie edycji
(drobne merytoryczne, jęz., lit., ort.)
Istotne były też inwestycje zagraniczne (finansowanie rozwoju przemysłu oraz transfer technologii), jak i japońskie reparacje wojenne. [[Bezpośrednie inwestycje zagraniczne]] wyniosły w pięciolatce 1962–66 – 0,3 mld USD, 1967–1971 – 2,3 mld, 1972–76 – 6 mld, a w latach 1977–1980 – 10,7 mld dolarów{{odn|Kim Ji Hong, ''Innovation & Technology in Korea an International Perspective''|2012|s=73}}. Stworzono system zachęt do inwestowania w wybrane gałęzie przemysłu. Opracowanie własnych technologii stało się jednym z ważniejszych wyznaczników specyfiki koreańskiej industrializacji. Podnoszenie poziomu zaawansowania technologicznego i organizacyjnego rodzimego przemysłu rozumiano nie tylko jako kopiowanie i adaptację, ale przede wszystkim udoskonalanie pochodzących z zagranicy technologii i wzorców działania. Ważniejszym od czynnika kapitałowego był transfer wiedzy oraz schematów organizacyjnych. Koreański rząd nadal wspiera inwestycje zagraniczne, szczególnie projekty z obszaru badań i rozwoju w formie [[Inwestycja greenfield|zakładów wznoszonych od zera]]{{odn|Hong Yoo Soo, ''Private-public Alliances for Export Development: the Korean Case''|2010|s=49}}.
 
Ze względu na małą siłę nabywczą Koreańczyków i słabą chłonność rynku wewnętrznego, rozwój wiązał się z koniecznością ekspansji na rynki zagraniczne. W latach 1973–1979 eksport rósł w tempie ponad 20% rocznie{{odn|Graham Edward M., ''Reforming Korea’s Industrial Conglomerates''|2003|s=44}}. W 1960 r. wartość eksportu stanowiła 3% [[Produkt krajowy brutto|PKB]], w 1980 r. – 30%, w 2000 – 35%, a w 2015 – 46%{{odn|N.N. 5, ''Exports of goods and services (% of GDP)''}}. W 2011 r. import i eksport łącznie przekroczyły 100% PKB{{odn|Lee Jeong-Woo, Kim Ky-Won, Kim Ho-Gyun, Cho Young-Tak, ''Economy of Tomorrow''|2012|s=14}}. Mimo szybkiego rozwoju eksportu i ochrony własnego rynku, dopiero od czasów spadku wartości [[won]]a w wyniku kryzysu z lat 1997–1998, Korea ma trwały dodatni [[bilans handlowy]]{{odn|Hong Yoo Soo, ''Private-public Alliances for Export Development: the Korean Case''|2010|s=11–16}}. Ekspansja zagraniczna w znacznej mierze opierała się na pomocy państwowej, która przyjęła trzy formy: wsparcia finansowego, korzystnych dla rodzimych przedsiębiorstw regulacji (m.in. ulg podatkowych i wysokich ceł importowych) oraz wsparcia w zakresie promowania marki zagranicąza granicą i pozyskiwania wiedzy na temat obcych rynków. Od 1964 r. generał Park osobiście wręczał najlepszym eksporterom odznaczenia podczas ustanowionego ''Dnia eksportu''{{odn|Graham Edward M., ''Reforming Korea’s Industrial Conglomerates''|2003|s=21}}.
 
Koreański rząd gwarantował pożyczki udzielane przez zagraniczne banki rodzimym przedsiębiorstwom rozwijającym działalność eksportową, a następnie utworzył własne instytucje finansowe wspierające politykę proeksportową oraz rozwój rodzimych przedsiębiorstw za granicą. Udzielał także długoterminowych kredytów na rozwój. Zajmowały się tym banki państwowe. Jednocześnie utrzymywano niskie stopy procentowe (w ujęciu realnym nawet ujemne) oraz możliwie niski kurs wona. Skuteczny mechanizm kwalifikacji przedsiębiorstwa do uzyskania publicznej pomocy (niezależnie od jej formy) stanowiła analiza aktywności przedsiębiorstwa i jego wyników na rynkach zagranicznych{{odn|Yang Joon-Mo, Kim Tae-Wan, Han Hyun-Ok, ''Understanding the Economic Development of Korea from a Co-Evolutionary Perspective''|2006|s=11}}. Kolejnym narzędziem przeprowadzenia udanej industrializacji Korei był wysoki poziom nakładów na naukę, badania i rozwój oraz stworzenie systemu szkolenia technicznego i zawodowego. W latach 60. i 70. w dziedzinie badań i rozwoju decydująca rola przypadała instytucjom państwowym. W 1966 r. powołano Koreański Instytut Naukowo-Techniczny jako centrum rozwoju technologicznego (obejmował on cały szereg dziedzin politechnicznych i technicznych). Oprócz kopiowania zagranicznych rozwiązań i w dalszej kolejności opracowywania własnych technologii, Koreańczycy szukali możliwości taniego zakupu technologii w innych krajach. Współczynnik całkowitych nakładów na badania i rozwój względem PKB w połowie lat 80. przekroczył 1%, a w roku 2004 wyniósł 3% (wyższy wskaźnik zanotowała wówczas jedynie Japonia). Personel BiR w 2004 r. sięgnął 150 tys. pracowników (wyższy współczynnik pracowników BiR na 1000 zatrudnionych notuje się obecnie tylko w Japonii, Stanach Zjednoczonych i na Tajwanie). W 2006 r. ponad 70% wydatków na BiR w Korei finansowanych było przez przemysł, 22% przez rząd, a reszta przez inne ośrodki krajowe i zagraniczne. Udział sektora prywatnego w BiR od lat 60. wzrósł z 10%, do 80% w latach 90. (po 2000 – 75%). Istotnym czynnikiem dla kształtowania przemysłowego potencjału Korei było wzmocnienie i doinwestowanie technicznej edukacji na poziomie szkół średnich{{odn|Kim Chung Yum, ''From Despair to Hope. Economic Policymaking in Korea 1945-1979''|2011|s=428–431}}, jak również stworzenie rządowego programu powrotów dla naukowców, którzy wyjechali na zagraniczne uczelnie{{odn|Hong Yoo Soo, ''Private-public Alliances for Export Development: the Korean Case''|2010|s=60}}. W miarę zmian potrzeb przemysłu i kolejnymi fazami industrializacji korygowano system kształcenia zawodowego. W 1974 r., czyli rok po ogłoszeniu polityki rozwoju przemysłu ciężkiego i chemicznego otwarto pierwsze inżynieryjne szkoły wyższe, które miały zapewnić kadry dla rozwijanych gałęzi przemysłu{{odn|Kim Chung Yum, ''From Despair to Hope. Economic Policymaking in Korea 1945-1979''|2011|s=428–431}}.
21 532

edycje