Matka Teresa z Kalkuty: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 318 bajtów ,  9 miesięcy temu
Przekształcam cytat na na nową formę Szablon:Cytat z nazwanymi parametrami
(red.)
(Przekształcam cytat na na nową formę Szablon:Cytat z nazwanymi parametrami)
[[Plik:MotherTeresa 094-1(cropped).jpg|mały]]
Podczas podróży z Kalkuty do klasztoru w Dardżyling na coroczne rekolekcje 10 września 1946 roku usłyszała „powołanie w powołaniu” – wezwanie, by opuścić klasztor i założyć nowe zgromadzenie, oddane pomocy najbiedniejszym z biednych. Wspominała później: „To był rozkaz. Odmowa byłaby zaparciem się wiary”{{odn|Clucas|1988|s=35}}. Po powrocie z rekolekcji matka Teresa przekazała swemu kierownikowi duchowemu notatki dotyczące powołania. Zgodnie z nimi zasadniczymi zasadami nowego zgromadzenia miały być:
{{cytatD|Cytat
|treść =
* praca w duchu ubóstwa i radości na rzecz najbiedniejszych z biednych, mieszkających w dzielnicach nędzy;
* specjalny ślub miłości wobec ubogich;
* działalność bez instytucji, szpitali i dużych przychodni (praca wśród porzuconych, samotnych i najuboższych){{odn|Spink|2001|s=45–46}}.}}
|styl = środek
}}
 
„Nowe” powołanie matki Teresy zostało jednak wystawione na próbę, ponieważ miejscowy arcybiskup Périer zdecydował, że nie zatwierdzi prośby zakonnicy „wcześniej niż za rok”{{odn|Spink|2001|s=48–50}}. W styczniu 1948 roku zezwolono matce Teresie ubiegać się o pozwolenie opuszczenia zakonu loretanek. Najpierw zwróciła się z tą prośbą do matki generalnej zgromadzenia w Rathfarnham w Irlandii. Przełożona zgodziła się i poleciła matce Teresie zwrócić się o [[indult]] [[Eksklaustracja|eksklaustracji]] do Kongregacji w Rzymie. Mimo to matka Teresa prosiła Stolicę Apostolską o indult [[sekularyzacja|sekularyzacji]], gdyż nalegał na to arcybiskup Périer. 12 kwietnia 1948 roku [[Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów|Kongregacja ds. Rozkrzewiania Wiary]] wydała dekret o eksklaustracji matki Teresy, ważny przez rok{{odn|Spink|2001|s=51–53}}.
 
Z pamiętnika Matki Teresy z Kalkuty wynika, że uważała, że pierwszy rok jej działalności był trudny. Nie miała pracy i za źródła utrzymania musiały służyć jej żebranie o jedzenie i zaopatrzenie. Doświadczała wątpliwości, samotności i pokus, by wrócić do [[Instytut Błogosławionej Dziewicy Maryi|Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi]]. Napisała w swym pamiętniku{{odn|Spink|2001|s=61–62}}:
{{Cytat
{{cytatD |treść = Nasz Pan chce, bym była wolną zakonnicą z krzyżem ubóstwa na ramionach. Dzisiaj odebrałam dobrą lekcję. Ubóstwo ludzi biednych musi być dla nich bardzo ciężkie. Szukając domu nadającego się na szpital, chodziłam i chodziłam do czasu, aż zaczęły mnie boleć nogi. Pomyślałam wtedy, jak bardzo oni muszą cierpieć na ciele i duszy szukając domu, jedzenia i uzdrowienia. Wówczas komfort życia klasztornego (w którym wcześniej służyła) zaczął mnie kusić. Kusiciel powtarzał: «Musisz wypowiedzieć tylko słowo, a wszystko będzie jak dawniej». Z wolnej woli, mój Boże, i z miłości do Ciebie pragnę pozostać i czynić wszystko, co wskaże Twoja święta wola. Nie pozwoliłam sobie na uronienie ani jednej łzy.}}
|styl = środek
}}
 
7 października 1950 roku Matka Teresa otrzymała pozwolenie z [[Watykan]]u na założenie zgromadzenia diecezjalnego, które później stało się zgromadzeniem Misjonarek Miłości{{odn|Williams|2002|s=62}}. Matka Teresa tak określiła cel swojego zgromadzenia: {{cytatD|Głodni, nadzy, bezdomni, sparaliżowani, ślepi, trędowaci, wszyscy ci ludzie w całym społeczeństwie czują się niechciani, niekochani i zaniedbani. Ludzie ci stali się ciężarem dla wszystkich i są przez wszystkich unikani.}} Zgromadzenie rozpoczęło swą działalność w Kalkucie, posiadając 13 członków{{odn|Spink|1997|s=284}}.Cytat
|treść = Głodni, nadzy, bezdomni, sparaliżowani, ślepi, trędowaci, wszyscy ci ludzie w całym społeczeństwie czują się niechciani, niekochani i zaniedbani. Ludzie ci stali się ciężarem dla wszystkich i są przez wszystkich unikani.
|styl = środek
}} Zgromadzenie rozpoczęło swą działalność w Kalkucie, posiadając 13 członków{{odn|Spink|1997|s=284}}.
 
W 1952 roku Matka Teresa z Kalkuty otworzyła swój pierwszy dom dla umierających w miejscu udostępnionym przez miasto Kalkuta. Z pomocą urzędników indyjskich przemieniła opuszczoną świątynię hinduistyczną w [[Dom dla Umierających Kalighat]] – darmowe [[hospicjum]] dla ubogich. Nazwała je Kalighat – Dom Czystego Serca{{odn|Sebba|1997|s=58–60}}. Ludzie przyprowadzani do hospicjum otrzymywali pomoc medyczną i dostawali możliwość odejścia zgodnie z rytuałami ich wiary. Muzułmanom czytano Koran, Hindusi otrzymywali wodę z [[Ganges]]u, a katolicy otrzymywali [[sakrament|sakrament namaszczenia chorych]]{{odn|Spink|1997|s=55}}. Wkrótce misjonarka otworzyła dom dla chorych na [[trąd]] i nazwała to miejsce „Shanti Nagar”, czyli „Miasto pokoju”{{odn|Sebba|1997|s=62–63}}. Misjonarki Miłości założyły w Kalkucie kilka klinik dla trędowatych zaopatrujących ich w lekarstwa, bandaże i żywność.
 
== Życie duchowe ==
Analizując jej czyny, [[Jan Paweł II]] zapytał: {{Cytat
Analizując |treść jej= czyny, [[Jan Paweł II]] zapytał: {{cytatD|Gdzie Matka Teresa znajdowała siłę i wytrwałość, aby oddać się całkowicie służbie innym? Znajdowała ją w modlitwie i w cichej kontemplacji [[Jezus Chrystus|Jezusa Chrystusa]], Jego Świętego Oblicza, [[Serce Jezusa|Jego Najświętszego Serca]]{{r|vatican-}}.}}
|styl = środek
}}
 
Prywatnie Matka Teresa doświadczała wątpliwości i walk na tle wiary, które trwały prawie 50 lat, aż do końca jej życia. Jej [[postulator]], ksiądz [[Brian Kolodiejchuk]], zeznał, że podczas swej „nocy duchowej” „w ogóle nie czuła obecności Boga”, „ani w swym sercu, ani w [[Eucharystia (sakrament)|Eucharystii]]”{{r|TIME-2007-08-23}}. Matka Teresa wyrażała poważne wątpliwości co do istnienia Boga i cierpiała z powodu braku wiary{{r|Kolodiejchuk}}:
 
{{Cytat
{{cytatD |treść = Gdzie jest moja wiara? Nawet głęboko… nie ma niczego prócz pustki i ciemności… Jeśli jest Bóg – niech mi wybaczy. Kiedy staram się wznieść moje myśli do Nieba, napotykam na tak wielką pustkę, że te myśli wracają jak ostre noże i ranią moją duszę… Jak wielki jest ten nieznany ból – nie mam wiary. Odraza, pustka, brak wiary, brak miłości, brak zapału… Po co ja pracuję? Jeśli nie ma Boga, nie ma i duszy. Więc jeśli nie ma duszy, Jezu, Ty też nie jesteś prawdziwy{{r|Kolodiejchuk}}.}}
|styl = środek
}}
 
Matka Teresa opisuje, że po dziesięciu latach walki z wątpliwościami, miała krótki etap ożywienia wiary. Jesienią 1958 roku, w chwili śmierci papieża [[Pius XII|Piusa XII]], modląc się za niego na mszy żałobnej, powiedziała, że została uwolniona z „długiej ciemności: tego dziwnego cierpienia”. Pięć tygodni później opisuje jednakże powrót tych samych wątpliwości dotyczących wiary{{r|Newsweekteresa}}.
Matka Teresa napisała wiele listów do swych spowiedników i przełożonych. Poprosiła, by jej listy zostały zniszczone po jej śmierci, bojąc się, że „ludzie będą bardziej myśleli o mnie niż o Jezusie”{{r|suntimes-article}}. Pomimo tej prośby jej korespondencja została zebrana w dzieło zatytułowane ''Mother Teresa: Come Be My Light''{{r|time-article-8599-1655415}}.
 
Wiele serwisów informacyjnych odniosło się do pism Matki Teresy, wskazując na „kryzys jej wiary”{{r|telegraph.co-wteres29}}. Niektórzy krytycy Matki Teresy, jak [[Christopher Hitchens]], uznają jej pisma za dowód, że jej publiczny wizerunek został stworzony przede wszystkim dla rozgłosu. Hitchens pisze: {{cytatD|Co jest bardziej uderzające: to, że wierni powinni odważnie stawić czoła faktowi, że jedna z ich bohaterek straciła swoją wiarę, czy to, że Kościół powinien kontynuować szerzenie jej kultu, jako znanej ikony zagubionej starszej pani, która dla praktycznych celów przestała wierzyć?{{r|Newsweekteresa}}}}Cytat
|treść = Co jest bardziej uderzające: to, że wierni powinni odważnie stawić czoła faktowi, że jedna z ich bohaterek straciła swoją wiarę, czy to, że Kościół powinien kontynuować szerzenie jej kultu, jako znanej ikony zagubionej starszej pani, która dla praktycznych celów przestała wierzyć?{{r|Newsweekteresa}}
|styl = środek
}}
 
Inni natomiast, jak ksiądz Brian Kolodiejchuk, redaktor ''Come By My Light'', porównują Matkę Teresę z Kalkuty do szesnastowiecznego mistyka świętego [[Jan od Krzyża|Jana od Krzyża]], który stworzył termin „nocy duszy”, by opisać konkretny etap w rozwoju duchowym mistrzów duchowości. Watykan stwierdził, że jej listy nie wpłyną na jej proces kanonizacyjny{{r|telegraph.co-wteresa224}}.
 
[[Benedykt XVI]] w swej pierwszej encyklice ''[[Deus caritas est]]'' wymienił Matkę Teresę z Kalkuty trzy razy. Użył również przykładu jej życia jako wyjaśnienia jednego z głównych punktów encykliki: {{cytatD|Na przykładzie błogosławionej Matki Teresy z Kalkuty możemy jasno zobaczyć, że czas poświęcony Bogu na modlitwie nie tylko nie ogranicza efektywnej i pełnej miłości służby bliźniemu, lecz jest również niewyczerpalnym źródłem tej służby{{r|------pope-CARITAS-06-eng}}.}} Matka Teresa stwierdziła, że „tylko modlitwą i czytaniem duchowym możemy rozwijać umiejętność modlitwy”{{r|books.google-}}. Sama Matka Teresa spędzała codziennie kilka godzin na modlitwie przed [[Eucharystia (sakrament)|Najświętszym Sakramentem]].Cytat
|treść = Na przykładzie błogosławionej Matki Teresy z Kalkuty możemy jasno zobaczyć, że czas poświęcony Bogu na modlitwie nie tylko nie ogranicza efektywnej i pełnej miłości służby bliźniemu, lecz jest również niewyczerpalnym źródłem tej służby{{r|------pope-CARITAS-06-eng}}.
|styl = środek
}} Matka Teresa stwierdziła, że „tylko modlitwą i czytaniem duchowym możemy rozwijać umiejętność modlitwy”{{r|books.google-}}. Sama Matka Teresa spędzała codziennie kilka godzin na modlitwie przed [[Eucharystia (sakrament)|Najświętszym Sakramentem]].
 
Mimo że nie ma bezpośredniego związku między zgromadzeniem Matki Teresy a zakonem franciszkańskim, podziwiała ona zawsze świętego [[Franciszek z Asyżu|Franciszka z Asyżu]]{{r|AmeriCath}}. W jej życiu można również zauważyć wpływy [[Duchowość franciszkańska|duchowości franciszkańskiej]]. Misjonarki Miłości odmawiają codzienne rano po przyjęciu [[Eucharystia (sakrament)|Komunii Świętej]] modlitwę świętego Franciszka o pokój. Śluby i reguły w obu zakonach są również podobne{{r|AmeriCath}}.
Argumentacja strony uznającej cud powołuje się na dokumentację medyczną Moniki zawierającą sonogramy, recepty oraz notatki lekarzy, które mogą potwierdzić czy rzeczywiście był to cud. Monika twierdzi, że siostra Betta z Misjonarek Miłości przechowuje tę dokumentację. Siostra Betta nie komentuje tych doniesień. Urzędnicy ze szpitala [[Balurghat]], gdzie Monika była leczona, twierdzą, że są naciskani przez zgromadzenie, by uznać uleczenie za cud{{r|time-article-9171-364433}}.
 
[[Christopher Hitchens]] był jedynym świadkiem wezwanym przez Watykan do składania zeznań przeciwko [[beatyfikacja|beatyfikacji]] i [[kanonizacja|kanonizacji]] Matki Teresy z Kalkuty{{r|FIM}}. Hitchens twierdził, że „intencją Matki Teresy nie była pomoc ludziom” i że okłamywała ona darczyńców co do przeznaczenia ich datków. Hitchens powiedział: {{cytatD|Kiedy rozmawiałem z nią, odkryłem, i ona mnie o tym zapewniła, że nie działała w celu złagodzenia ubóstwa.}} Matka Teresa starała się bowiem [[ewangelizacja|ewangelizować]] świat; wyznała kiedyś: {{cytatD|Nie jestem pracownikiem socjalnym. Nie robię tego dla celów socjalnych. Robię to dla Chrystusa. Robię to dla Kościoła{{r|cbsnews-}}.}}Cytat
|treść = Kiedy rozmawiałem z nią, odkryłem, i ona mnie o tym zapewniła, że nie działała w celu złagodzenia ubóstwa.
|styl = środek
}} Matka Teresa starała się bowiem [[ewangelizacja|ewangelizować]] świat; wyznała kiedyś: {{Cytat
|treść = Nie jestem pracownikiem socjalnym. Nie robię tego dla celów socjalnych. Robię to dla Chrystusa. Robię to dla Kościoła{{r|cbsnews-}}.
|styl = środek
}}
 
Urzędnicy watykańscy powiedzieli, że zarzuty Hitchensa zostały przebadane przez [[Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych|Kongregację do Spraw Kanonizacyjnych]] i że nie znaleziono żadnej przeszkody do beatyfikacji Matki Teresy. W odpowiedzi na ataki, niektórzy katoliccy publicyści nazwali ją ''znakiem, któremu sprzeciwiać się będą'' (tymi słowami nazwał Chrystusa starzec Symeon w czasie ofiarowania w świątyni – Łk 2, 34){{r|catholicherald-shaw0901}}. Matka Teresa z Kalkuty została [[beatyfikacja|beatyfikowana]] przez Jana Pawła II 19 października 2003 roku<ref name="WP wiadomości">{{cytuj stronę|url=http://wiadomosci.wp.pl/gid,14896755,gpage,10,img,14897154,kat,1356,title,15-rocznica-smierci-Matki-Teresy-z-Kalkuty,galeria.html?ticaid=117ab4|tytuł=15. rocznica śmierci Matki Teresy z Kalkuty |archiwum = http://archive.is/feIWf |zarchiwizowano = 5 września 2016|data dostępu=2016-09-04}}</ref>.
=== Przyjęcie przez resztę świata ===
[[Plik:President Ronald Reagan presents Mother Teresa with the Medal of Freedom at a White House Ceremony in the Rose Garden.jpg|mały|[[Ronald Reagan]] i Matka Teresa – wręczenie [[Prezydencki Medal Wolności|Medalu Wolności]] w 1985 r.]]
Matka Teresa z Kalkuty była wyróżniana zarówno przez rządy, jak i organizacje świeckie. W 1962 roku otrzymała nagrodę [[Ramon Magsaysay|Ramona Magsaysaya]] za pracę w południowej i wschodniej Azji na rzecz Międzynarodowego Porozumienia. Przyznanie tej nagrody uzasadniono w następujący sposób: {{cytatD|Rada Członków uznaje jej miłosierdzie okazane żyjącym w nędzy i biednym, dla pomocy których stworzyła nowe zgromadzenie{{r|rmaf.org-}}}}Cytat
|treść = Rada Członków uznaje jej miłosierdzie okazane żyjącym w nędzy i biednym, dla pomocy których stworzyła nowe zgromadzenie{{r|rmaf.org-}}
|styl = środek
}}
 
[[Plik:Table of Mother Teresa in Szczecin.JPG|mały|Tablica upamiętniająca pobyt Matki Teresy w [[Szczecin]]ie w 1987 r.]]
Uniwersytety, zarówno we wschodnich, jak i zachodnich Indiach, przyznawały jej [[Doctor honoris causa|doktoraty honoris causa]]. W 1978 otrzymała [[Nagroda Balzana|Nagrodę Balzana]] za propagowanie godności ludzkiej, pokoju i braterstwa pomiędzy ludźmi{{r|balzan-Teresa-Calcutta}}, zaś w 1975 roku Międzynarodową Nagrodę [[Albert Schweitzer|Alberta Schweitzera]]{{r|news.independent.co-}}.
 
W 1979 roku Matka Teresa z Kalkuty otrzymała [[Laureaci Pokojowej Nagrody Nobla|Pokojową Nagrodę Nobla]]<ref name="Opoka Czytelnia">{{cytuj stronę|url= http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/benedykt_xvi/przemowienia/mteresa_05092010.html|tytuł=Przesłanie z okazji 100. rocznicy urodzin bł. Matki Teresy z Kalkuty|data dostępu=2016-09-04}}</ref> „za walkę z biedą i cierpieniem, co również stanowi zagrożenie dla pokoju”. „Odmówiła udziału w uroczystym bankiecie na cześć laureatów i poprosiła, by suma {{formatnum:192000}} [[Dolar amerykański|dolarów]], którą otrzymała jako nagrodę, została ofiarowana biednym w Indiach”{{r|replay.waybackmachine-}}. Zaznaczyła również, że wcześniejsze nagrody były dla niej o tyle ważne, o ile pomagały potrzebującym na świecie. Podczas odbierania nagrody zapytano ją: „Co możemy uczynić na rzecz pokoju na świecie?”, odpowiedziała: „Idźcie do domu i kochajcie swoje rodziny”. Powiedziała ponadto: {{cytatD|Na całym świecie, nie tylko w biednych krajach, ale również na zachodzie znalazłam ubóstwo, lecz o wiele trudniejsze do usunięcia. Kiedy przyjmuję głodnego człowieka z ulicy, daję mu talerz ryżu i kromkę chleba. Czuję się wtedy spełniona. Usunęłam głód. Lecz istnieje jeszcze inna bieda, bieda osoby, która jest odrzucona od innych, która czuje się niechciana, niekochana, przerażona, osoby, która została usunięta ze społeczeństwa – ta bieda jest tak bardzo raniąca i dla mnie bardzo trudna.}}Cytat
|treść = Na całym świecie, nie tylko w biednych krajach, ale również na zachodzie znalazłam ubóstwo, lecz o wiele trudniejsze do usunięcia. Kiedy przyjmuję głodnego człowieka z ulicy, daję mu talerz ryżu i kromkę chleba. Czuję się wtedy spełniona. Usunęłam głód. Lecz istnieje jeszcze inna bieda, bieda osoby, która jest odrzucona od innych, która czuje się niechciana, niekochana, przerażona, osoby, która została usunięta ze społeczeństwa – ta bieda jest tak bardzo raniąca i dla mnie bardzo trudna.
|styl = środek
}}
 
Matka Teresa uznała ponadto aborcję za „największego niszczyciela pokoju na świecie”{{r|nobelprize-teresa-lecture}}.
1 172 621

edycji