Ziarnopłon wiosenny: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2 bajty ,  2 miesiące temu
[[Plik:Ficaria verna sl3.jpg|mały|Pokrój ''F. verna'' subsp. ''verna'']]
[[Plik:Ficaria calthifolia sl10.jpg|mały|Owoce ''F. verna'' subsp. ''calthifolia'']]
Gatunek bardzo zmienny w zależności od warunków siedliskowych, ale też nierzadko w obrębie pojedynczej rośliny. Zmienny jest zwłaszcza kształt i zabarwienie liści, liczba i wielkość części kwiatu<ref name=taylor/>. Różnice istotne taksonomicznie, pozwalające rozróżnić podgatunki, zestawione zostały w sekcji „[[Ziarnopłon wiosenny#Systematyka_i_zmienność|Systematyka i zmienność]]”<ref name=taylor/>.
; [[Łodyga]]: Pojedyncza lub rozgałęziona o długości od 3 do 20 cm, płoży się i podnosi (u podgatunków diploidalnych łodygi są generalnie bardziej wyprostowane, u poliploidów płożą się)<ref name=taylor/>, jest naga i korzeni się w węzłach<ref name=szafer/>.
<gallery mode="packed">
Ziarnopłon wiosenny rośnie najczęściej w żyznych [[Las liściasty|lasach liściastych]], zwłaszcza w [[Las łęgowy|lasach łęgowych]] i w wilgotnych [[grąd]]ach, unika natomiast lasów na glebach kwaśnych i ubogich, np. [[Buczyna kwaśna|kwaśnych buczyn]] i kwaśnych [[Dąbrowa (las)|dąbrów]]. Poza tym występuje na wilgotnych [[łąka]]ch i [[Pastwisko|pastwiskach]], w zaroślach, nad brzegami potoków i źródeł, często też w parkach i ogrodach jako [[chwast]]. Utrzymuje się także na wykaszanych przydrożach i trawnikach<ref name=taylor/>.
 
Preferuje miejsca słabo nachylone, na stokach utrzymuje się tylko w pobliżu wypływów wód. W pełni sezonu wegetacyjnego stanowiska ziarnopłonu wiosennego często są silnie zacienione, przy czym cieniste miejsca preferuje podgatunek typowy (rozmnażający się głównie wegetatywnie [[tetraploid]]), podczas gdy zachodnioeuropejski [[diploid]]alny podgatunek płodny rośnie zarówno w miejscach latem ocienionych, jak i w miejscach nasłonecznionych<ref name=taylor/>. Niektóre podgatunki, jak ''calthifolia,'' preferują nawet siedliska nasłonecznione takie jak murawy stepowe i widne zarośla<ref name=szafer/>. Rośliny rosnące w miejscach lepiej nasłonecznionych kwitną obficiej i mają lepiej rozwinięty system korzeniowy. [[Gleba]] na stanowiskach ziarnopłonu jest zróżnicowana, w szerokich zakresach [[Odczyn gleby|odczynu pH]], składu chemicznego i mechanicznego. Podgatunek płodny (zachodnioeuropejski subsp. ''fertilis'') dobrze rośnie jednak na glebach lekko zakwaszonych (od 4,4 do 6,9 pH), podczas gdy podgatunek wegetatywny (środkowoeuropejski subsp. ''verna'') preferuje gleby obojętne i lekko zasadowe (od 6,5 do 7,9 pH), zasobne w [[węglan wapnia]]. Podgatunek ten na glebach zakwaszonych wytwarza mniej i mniejsze bulwy korzeniowe i zmniejsza liczbę powstających bulwek w kątach liści<ref name=taylor/>. Oba najbardziej rozpowszechnione podgatunki preferują siedliska wilgotne i mokre lub zalewane okresowo<ref name=taylor/>. Ziarnopłon kusy (subsp. ''calthifolia'') rośnie często z kolei w miejscach suchych i na glebach zasolonych<ref name=szafer/>. W okresie spoczynku letniego rośliny nawet rozwijające się wiosną w miejscach wilgotnych dobrze znoszą susze. Zaczynając rozwój jeszcze w miesiącach zimowych ziarnopłon cechuje się dużą odpornością na mróz (młode liście przeżywają co najmniej -9,5°C)<ref name=taylor/>.
 
W górach zanika w [[Piętro pogórza|piętrze pogórza]], rzadki jest w [[Regiel dolny|reglu dolnym]]<ref name=witkowska/> – osiąga do 1200 m n.p.m. w [[Tatry|Tatrach]] i 1620 m n.p.m. w [[Alpy|Alpach]]<ref name=taylor/>.