Teatrzyk Zielona Gęś: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 18 bajtów ,  19 dni temu
usunięto stwierdzenie niezgodne z NPOV
(Wycofano ostatnią zmianę treści (wprowadzoną przez 185.238.133.196) i przywrócono wersję 56774289 autorstwa PawełMM)
(usunięto stwierdzenie niezgodne z NPOV)
 
'''''Teatrzyk Zielona Gęś''''' – miniatury dramatyczne [[Konstanty Ildefons Gałczyński|Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego]], w których obecny jest [[groteska|groteskowy]] [[dowcip]] oraz [[Absurd (pojęcie)|absurdalne]] poczucie [[humor (postać komizmu)|humoru]]. Utwory wchodzące w skład później zebranego tomiku stylizowane były na scenariusze [[scenka rodzajowa|scenek rodzajowych]] i bazowały na pojęciu [[gag]]u.
 
„Teatrzyk Zielona Gęś” miał swoją premierę w 1946 roku. Każdego tygodnia scenki z „Zielonej Gęsi” publikowane były na ostatniej stronie tygodnika „[[Przekrój (czasopismo)|Przekrój]]”. „Najmniejszy teatrzyk świata” zdobył wielką popularność i uznanie. Konstanty Ildefons Gałczyński w swoim „Teatrzyku” stworzył postacie barwne, odzwierciedlające cechy Polaków, groteskowe i śmieszne w swoich działaniach. Najważniejsi bohaterowie to: Hermenegilda Kociubińska – poetka, twórczyni „balkonizmu”, Alojzy Gżegżółka – szczery młodzieniec uwydatniający wady społeczeństwa, Fafik – pies redakcyjny, wierny „Zielonej Gęsi”, Osiołek Porfirion (postać zaczerpnięta z wcześniejszej powieści ''[[Porfirion Osiełek]]''<ref>{{Cytuj książkę |autor = Grzegorz Gazda |tytuł = Dwudziestolecie międzywojenne. Słownik literatury polskiej| wydawca = słowo / obraz terytoria; Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe |miejsce = Gdańsk |rok = 2008 |strony = 158 |isbn = 978-83-7420-110-0}}</ref>) – mistrz puenty, Piekielny Piotruś – cudowne dziecko oraz Profesor Bączyński – artysta, angelolog. Ważną rolę odgrywa również „Chór Polaków” – są to głosy przeciwników „Zielonej Gęsi” oraz głos „Społeczeństwa”, który reprezentuje naród polski. W swoich teatrzykach Gałczyński wybitnie przedstawił obraz Polski, wykpił przywary Polaków i ich zaniedbania. Z humorem wytknął skłonność do idealizacji historii, przesadną dumę i wiarę w tradycję, a przede wszystkim potępił ludzką głupotę. W swoich teatrzykach poeta posługiwał się również postaciami z literatury czy historii, z humorem zmieniając bieg wydarzeń i podważając to, co dotychczas niepodważalne. Czytamy więc o Hamlecie idiocie, Ewie, która nie dała jabłka Adamowi w raju, Locie, który rozpuścił swoją żonę z soli. Mimo że „Teatrzyk Zielona Gęś” to krzywe zwierciadło rzeczywistości, to miał motywować Polaków do działania i odbudowy kraju, kształtować u czytelników dobre postawy, co robi do dziś.
 
„Zielona Gęś” liczy ponad 160 utworów i ukazywała się do roku 1950.
39 310

edycji