Ikebana: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 55 bajtów ,  7 miesięcy temu
drobne redakcyjne
m (MalarzBOT: {{ka}} jest redirectem {{Kontrola autorytatywna}})
(drobne redakcyjne)
 
== Historia ==
Ikebana ma długą historię. Dama dworu okresu [[Heian]] (794-1185), Sei Shōnagon, w swoich [[Zapiski spod wezgłowia|''Zeszytach spod wezgłowia'']] wspominawspominała o „kwiatach wiśni w seledynowym wazonie”. Utwory o charakterze pamiętników mówią o kwiatach układanych na święto [[Tanabata]] w [[Kamakura (okres)|okresie Kamakura]] (1185-1333).
 
Faktyczne początki ikebany jako sztuki datuje się jednak na okres [[Muromachi (okres)|Muromachi-Ashikaga]] (1336-1573). Pomimo iżChoć były to lata burzliwych walk pomiędzy feudalnymi panami ([[daimyō]]), to paradoksalnie powstały wówczas liczne, nowe formy sztuki, które przetrwały do dnia dzisiejszego i stały się ikonami japońskości{{Fakt|data=2021-04}}. Jedną z nich jest ikebana, wywodząca się z układania kwiatów oferowanych [[Budda|Buddzie]] w świątyniach lub też duszom zmarłych. Ten rodzaj hołdu nazywa się ''kuge''{{r|Ono}}.
[[Plik:Takagike Kashihara JPN 001.jpg|thumb|left|Dom w stylu shoin-zukuri]]
 
Istnieje także pogląd, że w pradawnych czasach, przed przyjęciem buddyzmu, Japończycy wykorzystywali kwiaty oraz gałązki wiecznie zielonych drzew do odwoływania się do bóstw natury ([[Kami (mitologia japońska)|kami]]). Niektórzy uważają, że tak jest i dziś. Jaka nie byłaby prawda w tych teoriach, to poczuciePoczucie jedności Japończyków z naturą jest widoczne już w najstarszych kronikach{{r|sogetsu}}.
 
W okresie Muromachi, wraz z ikebaną, rozwinęły się takie dziedziny, jak: architektoniczny styl ''shoin-zukuri'', [[Japońska ceremonia picia herbaty|ceremonia herbaciana]] (chanoyu), teatr [[nō]], projektowanie ogrodów. AutoramiStało tegosię rozwojutak bylidzięki „zawodowi„zawodowym uczestnicyuczestnikom w rozrywce estetycznej”, czyli ''dōbōshū'', doradcydoradcom ds. estetyki, zatrudnianizatrudnianym przez panów feudalnych (daimyō) i [[siogun]]ów. Musieli oni pełnić rolę arbitrów w dziedzinie poezji, malarstwa, dekoracji wnętrz, ogrodnictwa, oceniania dzieł sztuki użytkowej. Byli jednocześnie „panami do towarzystwa”, biegłymi w wykwintnej konwersacji i manierach{{r|Tub}}.
{{clear}}