Operacja Allied Force: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 11 bajtów ,  5 miesięcy temu
m
→‎Zakończenie operacji: drobne redakcyjne
m (→‎Zakończenie operacji: drobne redakcyjne)
7 czerwca, w czasie toczących się negocjacji, zgrupowane w pobliżu góry Pastrik rozpoczęły ofensywę na oddziały UCK, z którymi od 26 maja prowadziły do tej pory wymianę ognia artyleryjskiego. Broniące się oddziały albańskie odepchnęły jednak wojska serbskie które zmuszone zostały do wyjścia z ukrycia, co uczyniło je dogodnym celem dla lotnictwa NATO, zaś poprawiająca się pogoda zdewaluowała wartość serbskiej obrony przeciwlotniczej. W efekcie 2 samoloty typu B-52 oraz dwa B-1B wykonały operację dzienną zrzucając na serbskie jednostki w pobliżu granicy kosowsku-albańskiej 82 bomby [[Bomba Mark 82|Mk. 82]]{{odn|Lambeth|2001|s=56–66}}. Następnego dnia ośmiu członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym USA i Rosja, podpisały projekt rezolucji zmierzający do zakończenia konfliktu. Projekt rezolucji wzywał do pełnego wycofania się serbskich wojsk, policji i oddziałów paramilitarnych z Kosowa, oraz wezwała wszystkie kraje do współpracy z międzynarodowym trybunałem karnym oskarżającym Miloševicia. W wyniku rozmów uzgodniono ostatecznie kolejność działań, która stanowiła ustępstwo na rzecz Rosji i Chin. Zgodnie z uzgodnioną kolejnością, Serbowie mieli wycofać z Kosowa wszystkie swoje siły, następnie NATO powinno wstrzymać bombardowania. Dopiero po wykonaniu tych zobowiązań, Rada Bezpieczeństwa miała przeprowadzić ostateczne głosowanie nad tekstem rezolucji{{odn|Lambeth|2001|s=56–66}}.
 
Ostatecznie, serbskie siły zbrojne przystały na sześciostronicowe porozumienie, które upoważniało dowodzonemu przez generała NATO siłom KFOR wprowadzić do Kosowa jednostki w składzie 50 000 żołnierzy, mających uprawnienia okupacyjne nad Kosowem. Zgodnie z tym porozumieniem, w ciągu 11 dni siły serbskie powinny opuścić Kosowo wzdłuż czterech wyznaczonych dróg, pod rygorem wznowienia przez NATO bombardowań w przypadku jakiegokolwiek celowego opóźnienia{{odn|Lambeth|2001|s=56–66}}. Kosowo miało zostać otoczone pięciokilometrową strefą buforową, zaś NATO zapewniać miało bezpieczny powrót uchodźców do Kosowa. Po 78 dniach bombardowań, 9 czerwca 1999 roku w hangarze na lotnisku NATO w miejscowości [[Kumanowo]] w Macedonii, podpisano ostatecznie porozumienie, zawierające kolejne ustępstwo Sojuszu w postaci 11 dni na wycofanie wojsk serbskich, podczas gdy pierwotne stanowisko NATO obejmowało okres siedmiodniowy. Sojusz Północnoatlantycki zakończył ostatecznie bombardowania po zweryfikowaniu, że Serbowie rozpoczęli wycofywanie swoich sił, po czym Rada Bezpieczeństwa stosunkiem głosów 14:0, przy wstrzymaniu się od głosu Chin, przyjęła rezolucję obejmującą Kosowo pod międzynarodową cywilną kontrolę oraz zabezpieczeniu go przez siły pokojowe pod kontrolą ONZ. Pozwoliło to prezydentowi Stanów Zjednoczonych Billowi Clintonowi na ogłoszenie, że „NATO osiągnęło zwycięstwo”{{odn|Lambeth|2001|s=56–66}}. Z chwilą opuszczenia 20 czerwca Kosowa przez ostatniego z 40 tysięcy serbskich żołnierzy, co nastąpiło kilka godzin przed wyznaczonym terminem, NATO ogłosiło zakończenie operacji powietrznej, choć faktyczne bombardowania zostały zawieszone już 10 dni wcześniej. Wyjście jednostek serbskich z Kosowa i przybycie w to miejsce sił pokojowych, położyło kres jugosłowiańskiej kontroli nad prowincją, która miała szczególne znaczenie dla Serbów, przez stulecia będącej dla nich wręcz świętą domeną{{odn|Lambeth|2001|s=56–66}}, a w dłuższej perspektywie – już pod kontrolą ONZ – umożliwiło uzyskanie przez Kosowo niepodległości.
 
== Ocena i statystyki operacji oraz szacunki strat ==
340

edycji